ΓΙΟΓΚΑ ΠΙΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ(ΟΙ)
Ο μακαριστός π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος με τους αγώνες του για περισσότερο από 2 δεκαετίες προειδοποιούσε υπεύθυνα την Ελληνική Κοινωνία και όχι μόνο για την ύπουλη διείσδυση των Καταστροφικών Λατρειών, ή Σεκτών, ή Νεοφανών Αιρέσεων παντού και ιδιαίτερα στα Κέντρα Αποφάσεων.
Αυτά τα Κέντρα Αποφάσεων τα χρησιμοποιούσαν ως πολλαπλασιαστές προς την βάση.
Ως κοσμοθεωρίες ψυχοναρκωτικών, αποδεικνύεται ότι συμβαδίζουν με τον προσανατολισμό της Παγκοσμιοποίησης, η οποία εργάζεται με όλα τα μέσα για τον απόλυτο οικονομικό έλεγχο των λαών.
Τόνιζε ιδιαίτερα ο μακαριστός, τις πολιτικοοικονομικές δραστηριότητες των Σεκτών με την στρατηγική της Αντίστροφης Λογικής και Αντίστροφης Ηθικής.
Αυτές οι σέκτες διακρίνοντα ιδιαίτερα, με συνεχή αναφορά στη Σωτηρία του κόσμου, στη Σωτηρία της κοινωνίας, στη Σωτηρία του Κράτους κ.λ.π.
Αυτό φαίνεται καθαρά στα πολλά βιβλία του και στην συνεχή αρθρογραφία στο περιοδικό Διάλογος.
Τον Διάλογο τον είχε ιδρύσει ο ίδιος και ακόμη κυκλοφορεί έντυπα σε αρκετές χιλιάδες και διαδυκτιακά.
Η γιόγκα είναι κεντρικό θέμα των Σεκτών και είναι απίστευτο για την Δημοκρατική και την Ορθόδοξη Ελλάδα να έχει επίσημα στο Κοινοβούλιο από το 2003, υπηρεσίες γιόγκα και πιλάτες, που δρουν προσηλυτικά για άλλες ανατολικές θρησκείες με δυτικό φερετζέ.
Στο τεύχος 57/09 του περιοδικού Διάλογος παρουσιάζεται η Γιόγκα με άρθρο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου Γιαννουλάτου με εισαγωγική αναφορά να παρουσιάζεται για την Δύση ως ένα είδος Γυμναστικής.
Στο ίδιο περιοδικό στο τεύχος 49 η διακεκριμένη ερευνήτρια με πλούσια βιβλιογραφία κ. Ελένη Ανδρουλάκη παρουσίασε το άρθρο « ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΙΛΑΤΕΣ: Η ΓΙΟΓΚΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ. ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.» .
Ως Πολίτης αυτής της Χώρας ανησυχώ ιδιαίτερα για τους πνευματικούς ορίζοντες στη Βουλή των Ελλήνων, όπου οι αρμόδιοι τόσο επιπόλαια φρόντισαν για την εξέλιξη του βιολογικού σώματος των μελών του Κοινοβουλίου.
Το διατυπώνω καθαρά ότι οι Σέκτες επιδιώκουν τους στόχους τους με τα ποιο σκληρά μέτρα. Αυτό το πνευματικό σκάνδαλο είναι τεράστιο και αποκαλύπτει την τεράστια διάβρωση σε όλους τους τομείς.
Αυτό δείχνει την κατάντια μας ως Έθνος που είναι πνευματικά δεμένο χειροπόδαρα με σατανικούς μηχανισμούς.
Ο ίδιος είχα δημοσιεύσει στο παρελθόν για την « Τελευταία Αγωνία» του μακαριστού πάπα-Αντώνη, για τον Διαλογισμό, στο 24ο τ.του Διαλόγου πρώτα και αργότερα άρθρο για τα μέτρα αντιμετώπισης των Σεκτών στο Κοσμικό Γαλλικό Κοινοβούλιο.
Εκεί δύο Πρωθυπουργοί έλαβαν ετήσια τακτικά μέτρα επαγρύπνησης.
Τα εδώ κανάλια και ΜΜΕ, απλώς το σοβαρό θέμα της yoga στη Βουλή πέρασε απαρατήρητο, απλώς, ως μια οικονομική θυσία από τα βουλευτικά προνόμια και τίποτε περισσότερο.
Ο ΛΗΘΑΡΓΟΣ του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πολύ με ανησυχεί και καταφεύγω στην εντολή της αείμνηστης και αγράμματης Σουλιώτισσας μητέρας μου να κάνω πολλές Μετάνοιες.
Παρά την ηλικία και αναπηρία μου, νομίζω ΄ότι είναι καλύτερη Γυμναστική χωρίς Διαλογισμό ή Θετική Σκέψη, από τη Γυμναστική του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Οι Σουλιώτες με τις Μετάνοιες νοιώθοντας απελευθέρωση σωματική, ψυχολογική και προ πάντων Πνευματική, έδωσαν το πραγματικό σύνθημα Ελευθερίας και έδειξαν τον Δρόμο του Ευαγγελισμού.
Καιρός να συνέλθωμε όλοι μας.
Γεωργάνοι Λάκκας Σουλίου , 8 Οκτωβρίου2011
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011
Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011
Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011
"Μέχρι Αιτωλοακαρνανία, φθάνει η Αλβανία" > Δείτε τι διδάσκουν στα Τίρανα!
Το μεγαλύτερο όπλο για ένα λαό είναι η εκπαίδευση. Και σε πολλές περιπτώσεις το όπλο αυτό χρησιμοποιείται ως όπλο επιθετικό. Στην Ελλάδα πολλές φορές έχει ασκηθεί εντονότατη κριτική σε όσους …τολμούν να υπερασπιστούν ιστορικές απόψεις που από κάποιους δήθεν νεωτεριστές θεωρούνται όχι απλά ξεπερασμένες αλλά και …επικίνδυνες! Η συζήτηση για το αν υπήρξε το “κρυφό σχολειό” ή όχι πόσες φορές εχει γίνει με τους υποστηρικτές της άποψης ότι η …Οθωμανική Αυτοκρατορία παρείχε τέτοιου επιπέδου μόρφωση που δεν θα χρειαζόταν “κρυφό σχολειό”. Ποτέ δεν καταλάβαμε βεβαια γιατί ακόμη και τους θρύλους μας πρέπει να τους καταρρίπτουμε.
Διαβάστε τώρα τι συμβαίνει στη γειτονική Αλβανία. Τι διαδάσκουν φέτος με νέο βιβλίο Γεωγραφίας τα νέα παιδιά στα λύκεια της χώρας. Και σκεφτείτε πως θα γαλουχηθούν αυτά τα παιδιά.
Σύμφωνα λοιπόν με το νέο βιβλίο Γεωγραφίας της Αλβανίας:
•«η Βορειοδυτική Ελλάδα, από τη Φλώρινα έως την Πρέβεζα, είναι αλβανικό εθνικό έδαφος στο.... οποίο “αιμοσταγείς” Έλληνες πραγματοποίησαν “εθνοκάθαρση” στους Τσάμηδες που πλειοψηφούσαν στα χώματα αυτά».
•”Οι Αλβανοί προέρχονται από το Βασιλιά Πύρρο της Ηπείρου και την Ολυμπιάδα που ήταν η μητέρα του Μ.Αλέξανδρου.
•”Αλβανικές περιοχές είναι το Κοσσυφοπέδιο, τμήματα του Μαυροβουνίου και της Σερβίας, η μισή έκταση των Σκοπίων και βέβαια ολόκληρη η ΒΔ Ελλάδα, με τους Νομούς Φλώρινας, Καστοριάς, Γρεβενών, Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και το βόρειο τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας”.
Ο χάρτης με τη Μεγάλη Αλβανία είναι και το εξώφυλλο του βιβλίου!
"Μέχρι Αιτωλοακαρνανία, φθάνει η Αλβανία" > Δείτε τι διδάσκουν στα Τίρανα!
Το μεγαλύτερο όπλο για ένα λαό είναι η εκπαίδευση. Και σε πολλές περιπτώσεις το όπλο αυτό χρησιμοποιείται ως όπλο επιθετικό. Στην Ελλάδα πολλές φορές έχει ασκηθεί εντονότατη κριτική σε όσους …τολμούν να υπερασπιστούν ιστορικές απόψεις που από κάποιους δήθεν νεωτεριστές θεωρούνται όχι απλά ξεπερασμένες αλλά και …επικίνδυνες! Η συζήτηση για το αν υπήρξε το “κρυφό σχολειό” ή όχι πόσες φορές εχει γίνει με τους υποστηρικτές της άποψης ότι η …Οθωμανική Αυτοκρατορία παρείχε τέτοιου επιπέδου μόρφωση που δεν θα χρειαζόταν “κρυφό σχολειό”. Ποτέ δεν καταλάβαμε βεβαια γιατί ακόμη και τους θρύλους μας πρέπει να τους καταρρίπτουμε.
Διαβάστε τώρα τι συμβαίνει στη γειτονική Αλβανία. Τι διαδάσκουν φέτος με νέο βιβλίο Γεωγραφίας τα νέα παιδιά στα λύκεια της χώρας. Και σκεφτείτε πως θα γαλουχηθούν αυτά τα παιδιά.
Σύμφωνα λοιπόν με το νέο βιβλίο Γεωγραφίας της Αλβανίας:
•«η Βορειοδυτική Ελλάδα, από τη Φλώρινα έως την Πρέβεζα, είναι αλβανικό εθνικό έδαφος στο.... οποίο “αιμοσταγείς” Έλληνες πραγματοποίησαν “εθνοκάθαρση” στους Τσάμηδες που πλειοψηφούσαν στα χώματα αυτά».
•”Οι Αλβανοί προέρχονται από το Βασιλιά Πύρρο της Ηπείρου και την Ολυμπιάδα που ήταν η μητέρα του Μ.Αλέξανδρου.
•”Αλβανικές περιοχές είναι το Κοσσυφοπέδιο, τμήματα του Μαυροβουνίου και της Σερβίας, η μισή έκταση των Σκοπίων και βέβαια ολόκληρη η ΒΔ Ελλάδα, με τους Νομούς Φλώρινας, Καστοριάς, Γρεβενών, Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και το βόρειο τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας”.
Ο χάρτης με τη Μεγάλη Αλβανία είναι και το εξώφυλλο του βιβλίου!
Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011
«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση;
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση;
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση;
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
18/7/11
Το όνομα ΡΩΜΗΟΣ και η ιστορική του σημασία.
Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ.
Γιὰ τὸ ὄνομα Ρωμηὸς (=Ρωμαῖος) ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση, σ’ ἐκείνους φυσικὰ ποὺ ἐρασιτεχνικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἱστορία, ἐνῷ ὅσοι ἔχουν τὶς ἐπιστημονικὲς προϋποθέσεις μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν ἔννοια καὶ ἱστορικὴ σημασία τῶν ἐθνικῶν μας ὀνομάτων.
Τὸ ὄνομα «Ἕλλην» εἶναι τὸ κυριότερο ὄνομα τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἔννοιά του ὅμως ποικίλλει κατὰ περιόδους καὶ ἄλλοτε εἶναι φυλετικὴ καὶ ἄλλοτε ἐθνικὴ ἢ πολιτιστικὴ ἢ θρησκευτική, στοὺς τελευταίους δὲ αἰῶνες καθαρὰ ἐθνική. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι (κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη) ἀρχαιότερο εἶναι τὸ ὄνομα Γραικὸς γιὰ τὸ ἔθνος μας καὶ μὲ αὐτὸ μᾶς ὀνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι Ρωμαῖοι. Ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα (Καρλομάγνος καὶ τὸ περιβάλλον του) τὸ ἀνατολικὸ μέρος τῆς αὐτοκρατορίας («Βυζάντιο») ὀνομαζόταν Γραικία καὶ οἱ κάτοικοί της Γραικοί, ἀλλὰ μὲ...
μειωτικὴ ἔννοια (αἱρετικοὶ καὶ κίβδηλοι).
Τὸ ὑβριστικὸ αὐτὸ ὑπόβαθρο διατήρησε τὸ ὄνομα αὐτὸ στὰ χείλη τῶν δυτικῶν ὡς τὸν αἰώνα μας. Ἐνῶ, λοιπόν, καυχόμεθα καὶ γιὰ τὸ ὄνομά μας αὐτὸ (Γραικοί), ὅταν χρησιμοποιεῖται σὲ δυτικὰ κείμενα (παλαιότερα), πρέπει νὰ γνωρίζουμε τὴν ἀληθινή του σημασία.
Τὸ ὄνομα Γραικὸς στὴ Δύση, ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα, δηλώνει τὸν μὴ γνήσιο Ρωμαῖο, διότι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος διεκδικοῦσε ὁ Φραγκολατινικὸς κόσμος. Τὸ 962 ἱδρύθηκε ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του Καρλομάγνου, τοῦ μεγαλυτέρου ἐχθροῦ του Ἑλληνισμοῦ, ἡ «Ἁγία Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τοῦ γερμανικοῦ ἔθνους», ὑποκαθιστώντας (θεωρητικὰ) τὴν… Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως.
Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ὑπὸ τὴν (πραγματικὴ) ἡγεσία τῆς Γαλλίας (Φραγκίας) καὶ τῆς Γερμανίας (Τευτονίας), δηλαδὴ τῶν Φραγκολατινικῶν ἐθνοτήτων (οἱ σημερινοὶ Ἄγγλοι εἶναι οἱ Νορμανδοφράγκοι καὶ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης οἱ Λομβαρδοφράγκοι), δὲν μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθεῖ χωρὶς τὴ διάλυση τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Ρωμανίας. Ρωμανία ὀνομαζόταν ἡ αὐτοκρατορία, ποὺ ἐκτεινόταν ἀρχικὰ σ’ Ἀνατολὴ καὶ Δύση.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος γενικεύθηκε στὴν (ἀρχαία) Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τὸ 212 (Constitutio Antoniniana τοῦ Καρακάλλα). Ἀπὸ τὸ 330 ὅμως (ἐγκαίνια Νέας Ρώμης) ἡ αὐτοκρατορία γίνεται χριστιανικὴ καὶ ἑλληνικὴ (πλήρης ἐξελληνισμὸς ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ ὡς τὸν Ἡράκλειο, 6ος-7ος αἵ). μὴ λησμονοῦμε ὅτι καὶ ἡ Παλαιὰ Ρώμη (τῆς Ἰταλίας) ἔλαβε ὄνομα ἑλληνικὸ (Ρώμη), τὸν 4ο δὲ αἰώνα π.Χ. ὀνομαζόταν «πόλις ἑλληνὶς» (Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός).
Τὸ 330 ἡ νέα πρωτεύουσα τῆς νέας χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας (Μ. Κωνσταντῖνος) ὀνομάσθηκε (ὄχι Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ) Νέα Ρώμη, διότι ἡ Παλαιὰ Ρώμη μεταφέρθηκε ὁλόκληρη στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολὴ (Translatio Urbis). Τὸ ὄνομα Κωνσταντινούπολις θὰ τῆς δοθεῖ ταυτόχρονα πρὸς τιμὴν τοῦ ἱδρυτῆ της. Στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (380, κανόνας γ’ ) καὶ στὴν Δ’ (451, καν. 28) λέγεται ρητὰ ὅτι «εἰκότως» ἔλαβε ἡ νέα πρωτεύουσα ἴσα «πρεσβεία» μὲ τὴν Παλαιὰ Ρώμη, «διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν Νέαν Ρώμην».
Γι’ αὐτὸ ὅλοι οἱ αὐτοκράτορες, Ἕλληνες ἐκ καταγωγῆς στὴ συντριπτική τους πλειονότητα, ὡς τὸν οὐσιαστικὰ νεοέλληνα Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο († 1453), θὰ ὀνομάζονται καὶ θὰ αὐτοκαλοῦνται «αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων». Γιατί; Ἀπὸ τὸ 330 τὸ ὄνομα τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης εἶναι Ρωμανία. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀναφέρεται ἤδη τὸν 4ο αἰώνα ἀπὸ τὸν Μ. Ἀθανάσιο. Τὸ ὄνομα Βυζάντιο γιὰ τὸ κράτος θὰ ἐμφανιστεῖ γιὰ πρώτη φορὰ σὲ φράγκους συγγραφεῖς –Ἱερώνυμος Βὸλφ- τὸ 1562.
Πρὶν ἀπὸ τὸ ἔτος αὐτὸ ΠΟΤΕ δὲν ὀνομάσθηκε ἡ αὐτοκρατορία ΒΥΖΑΝΤΙΟ.
Οἱ κάτοικοι τοῦ κράτους ὀνομάζονται Ρωμαῖοι, μολονότι πολιτιστικὰ εἶναι ΟΛΟΙ Ἕλληνες καὶ πνευματικὰ Ὀρθόδοξοι. Ἑλληνισμὸς-Ρωμαϊκὸς κρατικὸς φορέας καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι τὰ συστατικὰ μεγέθη τῆς Νέας Αὐτοκρατορίας.
Βέβαια, τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς αὐτοκρατορίας εἶναι οἱ ἐκ καταγωγῆς (φυλετικά, δηλαδὴ) Ἕλληνες. Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ἦταν λοιπὸν κρατικό, σὲ μία αὐτοκρατορία ποὺ ἦταν πολιτιστικὰ (γλώσσα, παιδεία) ἀπόλυτα ἑλληνική, καὶ ὄχι φυλετικά, ἐπειδὴ δὲ ἡ Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη διὰ τῶν Ἁγίων της ἔγινε προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ὄνομα Ρωμαῖος σημαίνει, τελικά, Ὀρθόδοξος-πολίτης τῆς Νέας Ρώμης (ὄχι τῆς Παλαιᾶς, ποὺ ἔγινε τὸ κέντρο τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα-σχίσμα). Αὐτὸ ὁμολογοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς στὸν διάλογό τους μὲ τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους τὸν 18ο αἰώνα (1716-1725). «…πάλαι μὲν Ἑλλήνων, νῦν δὲ Γραικῶν καὶ Νέων Ρωμαίων διὰ τὴν Νέαν Ρώμην καλουμένων».
Οἱ Ἕλληνες δηλαδή, μαζὶ μὲ ὅλους τους Ὀρθοδόξους της Ἐθναρχίας (ποὺ ἦταν συνέχεια τῆς «Βυζαντινῆς» Αὐτοκρατορίας) ὀνομάζονται ἐδῶ Γραικοί, διότι ἔτσι μᾶς ὀνόμαζαν ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα οἱ Εὐρωπαῖοι (Grec, Grieche, Greco) καὶ Νέο – Ρωμαῖοι, ὡς πολίτες καὶ πνευματικὰ τέκνα τῆς ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ν. Σπηλιάδης (στενὸς συνεργάτης τοῦ Καποδίστρια) στὰ Ἀπομνημονεύματά του λέγει ὅτι ὁ Ι. Καποδίστριας ἤθελε νὰ δημιουργήσει «Νεορωμαϊκὴν αὐτοκρατορία» (ἀνακοίνωση καθηγ. Π. Χριστοπούλου), δηλαδὴ νὰ ἀναστήσει τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινούπολης, ποὺ φυσικὰ δὲν τὸ ἐνέκρινε ἡ Εὐρώπη τῶν ἀπογόνων του Καρλομάγνου.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος, συνεπῶς, ἂν μέχρι τὸ 330 μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ κατὰ κάποιο τρόπο ὄνομα δουλείας καὶ ὑποταγῆς, ἀπὸ τὸ ἔτος ἐκεῖνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὄνομα τιμῆς καὶ δόξας, ἀφοῦ μόνο αὐτὸ (καὶ ὄχι τὸ ἀνύπαρκτο ὡς κρατικό, μέχρι τὸ 1562, Βυζάντιο) χαρακτηρίζει τὴν αὐτοκρατορία μας καὶ τὴ θέση μας σ’ αὐτήν. Ρωμηὰ ἦταν ἡ Ἀθηναία Βασίλισσα Εὐδοκία (5ος αἵ.), Ρωμηὰ καὶ ἡ (κυβερνῶσα) αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, πάλι Ἀθηναία, τὸν 8ο αἵ.
Στὴν Ἀθήνα ἦλθε καὶ ὁ Ρωμαῖος ἀλλὰ Ἕλληνας Μακεδόνας, Βασίλειος Β’ ὁ Βουλγαροκτόνος, γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν Παναγία τὴν Ἀθηνιώτισσα στὸν Παρθενώνα. Εἶναι τραγικό, ἀλήθεια, αὐτὸ ποὺ λειτούργησε ἱστορικὰ ὡς σύνθεση εὐεργετικὴ γιὰ τὸ Ἔθνος-Γένος μας, ἐμεῖς οἱ δυτικοθρεμμένοι Νεοέλληνες νὰ τὸ ἐκλάβουμε ὡς ἀντίθεση.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ὅμως φανερώνει τὴν ταύτιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Ρωμαῖος σημαίνει τελικὰ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἐνῶ τὸ Ἕλλην, ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ μετὰ μπορεῖ νὰ σημαίνει μόνο τὸν ἀρχαιολάτρη τύπου Γεμιστοῦ-Πλήθωνος ἢ καὶ τὸν τέκτονα-ἐκδυτικισμένο καὶ Φραγκόφιλο. Ὅταν, συνεπῶς, ἀπορρίπτεται ἢ καὶ πολεμᾶται τὸ ὄνομα Ρωμαῖος-Ρωμηός, πρέπει νὰ ἐρευνᾶται καὶ ἡ αἰτία, ἡ προέλευση δηλαδὴ τῆς πολεμικῆς.
Εἶναι ἁπλῶς ἀνιστόρητη ἀρχαιολατρία, δυτικὴ ἐπίδραση ἢ καὶ πολεμικὴ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὡς Ρωμαῖοι οἱ Ἕλληνες δηλώνουμε τὸν σύνδεσμο τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν ὀρθόδοξη, ἁγιοπατερικὴ παράδοση καὶ τὴν ὀρθόδοξη ταυτότητά μας. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε τὴ συνείδηση ὅτι ἐθνικὰ-φυλετικὰ εἴμασθε Ἕλληνες ἢ (καὶ) Γραικοὶ (ὅλα δικά μας εἶναι) πνευματικά, ὅμως, δηλαδὴ στὴν πίστη μᾶς εἴμασθε Ρωμαῖοι-Ρωμηοί, δηλαδὴ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι ἐξωμότες Γραικύλοι καὶ «γενίτσαροι» πρὸς τὴν Ὀθωμανικὴ Ἀνατολὴ (Τουρκιὰ) ἢ τὴν ἀλλοτριωμένη Δύση (Φραγκιά).
Ὅταν οἱ πατέρες μας στὴ διάρκεια τῆς δουλείας ἔλεγαν γιὰ κάποιον Ἕλληνα: ἐτούρκευσε ἢ ἐφράγκευσε, σήμαινε: χάνοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη του, ἔπαυσε νὰ εἶναι καὶ Ἕλληνας. Αὐτά, βέβαια, ὡς τὸν 19ο αἰώνα. Στὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὸ «Βυζάντιο», νομικά, Ἕλληνας μπορεῖ νὰ εἶναι ὁποιοσδήποτε, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν καταγωγή του, ὡς πολίτης τοῦ κράτους, προστατευόμενος συνταγματικὰ –καὶ πολὺ ὀρθὰ- ἀπὸ τοὺς νόμους.
Βασικὴ βιβλιογραφία
* Πᾶν. Κ. Χρήστου, Οἱ περιπέτειες τῶν Ἐθνικῶν Ὀνομάτων τῶν Ἑλλήνων, Θεσσαλονίκη 1991.
* π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ἑλληνισμὸς Μετέωρος, Ἀθήνα 1992.
* Τοῦ ἰδίου, Πολιτικὴ καὶ Θεολογία, Κατερίνη 1990 σ. 51 κ.ε.
* π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἀθήνα 1975.
*Τὸ ὄνομα Ρωμηὸς καὶ ἡ ἱστορική του σημασία Περιοδικὸ ‘Ἐρῶ’, τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης, τεῦχος 1, ΙΑΝ-ΜΑΡ 2010
Το όνομα ΡΩΜΗΟΣ και η ιστορική του σημασία.
Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ.
Γιὰ τὸ ὄνομα Ρωμηὸς (=Ρωμαῖος) ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση, σ’ ἐκείνους φυσικὰ ποὺ ἐρασιτεχνικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἱστορία, ἐνῷ ὅσοι ἔχουν τὶς ἐπιστημονικὲς προϋποθέσεις μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν ἔννοια καὶ ἱστορικὴ σημασία τῶν ἐθνικῶν μας ὀνομάτων.
Τὸ ὄνομα «Ἕλλην» εἶναι τὸ κυριότερο ὄνομα τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἔννοιά του ὅμως ποικίλλει κατὰ περιόδους καὶ ἄλλοτε εἶναι φυλετικὴ καὶ ἄλλοτε ἐθνικὴ ἢ πολιτιστικὴ ἢ θρησκευτική, στοὺς τελευταίους δὲ αἰῶνες καθαρὰ ἐθνική. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι (κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη) ἀρχαιότερο εἶναι τὸ ὄνομα Γραικὸς γιὰ τὸ ἔθνος μας καὶ μὲ αὐτὸ μᾶς ὀνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι Ρωμαῖοι. Ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα (Καρλομάγνος καὶ τὸ περιβάλλον του) τὸ ἀνατολικὸ μέρος τῆς αὐτοκρατορίας («Βυζάντιο») ὀνομαζόταν Γραικία καὶ οἱ κάτοικοί της Γραικοί, ἀλλὰ μὲ...
μειωτικὴ ἔννοια (αἱρετικοὶ καὶ κίβδηλοι).
Τὸ ὑβριστικὸ αὐτὸ ὑπόβαθρο διατήρησε τὸ ὄνομα αὐτὸ στὰ χείλη τῶν δυτικῶν ὡς τὸν αἰώνα μας. Ἐνῶ, λοιπόν, καυχόμεθα καὶ γιὰ τὸ ὄνομά μας αὐτὸ (Γραικοί), ὅταν χρησιμοποιεῖται σὲ δυτικὰ κείμενα (παλαιότερα), πρέπει νὰ γνωρίζουμε τὴν ἀληθινή του σημασία.
Τὸ ὄνομα Γραικὸς στὴ Δύση, ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα, δηλώνει τὸν μὴ γνήσιο Ρωμαῖο, διότι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος διεκδικοῦσε ὁ Φραγκολατινικὸς κόσμος. Τὸ 962 ἱδρύθηκε ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του Καρλομάγνου, τοῦ μεγαλυτέρου ἐχθροῦ του Ἑλληνισμοῦ, ἡ «Ἁγία Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τοῦ γερμανικοῦ ἔθνους», ὑποκαθιστώντας (θεωρητικὰ) τὴν… Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως.
Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ὑπὸ τὴν (πραγματικὴ) ἡγεσία τῆς Γαλλίας (Φραγκίας) καὶ τῆς Γερμανίας (Τευτονίας), δηλαδὴ τῶν Φραγκολατινικῶν ἐθνοτήτων (οἱ σημερινοὶ Ἄγγλοι εἶναι οἱ Νορμανδοφράγκοι καὶ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης οἱ Λομβαρδοφράγκοι), δὲν μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθεῖ χωρὶς τὴ διάλυση τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Ρωμανίας. Ρωμανία ὀνομαζόταν ἡ αὐτοκρατορία, ποὺ ἐκτεινόταν ἀρχικὰ σ’ Ἀνατολὴ καὶ Δύση.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος γενικεύθηκε στὴν (ἀρχαία) Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τὸ 212 (Constitutio Antoniniana τοῦ Καρακάλλα). Ἀπὸ τὸ 330 ὅμως (ἐγκαίνια Νέας Ρώμης) ἡ αὐτοκρατορία γίνεται χριστιανικὴ καὶ ἑλληνικὴ (πλήρης ἐξελληνισμὸς ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ ὡς τὸν Ἡράκλειο, 6ος-7ος αἵ). μὴ λησμονοῦμε ὅτι καὶ ἡ Παλαιὰ Ρώμη (τῆς Ἰταλίας) ἔλαβε ὄνομα ἑλληνικὸ (Ρώμη), τὸν 4ο δὲ αἰώνα π.Χ. ὀνομαζόταν «πόλις ἑλληνὶς» (Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός).
Τὸ 330 ἡ νέα πρωτεύουσα τῆς νέας χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας (Μ. Κωνσταντῖνος) ὀνομάσθηκε (ὄχι Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ) Νέα Ρώμη, διότι ἡ Παλαιὰ Ρώμη μεταφέρθηκε ὁλόκληρη στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολὴ (Translatio Urbis). Τὸ ὄνομα Κωνσταντινούπολις θὰ τῆς δοθεῖ ταυτόχρονα πρὸς τιμὴν τοῦ ἱδρυτῆ της. Στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (380, κανόνας γ’ ) καὶ στὴν Δ’ (451, καν. 28) λέγεται ρητὰ ὅτι «εἰκότως» ἔλαβε ἡ νέα πρωτεύουσα ἴσα «πρεσβεία» μὲ τὴν Παλαιὰ Ρώμη, «διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν Νέαν Ρώμην».
Γι’ αὐτὸ ὅλοι οἱ αὐτοκράτορες, Ἕλληνες ἐκ καταγωγῆς στὴ συντριπτική τους πλειονότητα, ὡς τὸν οὐσιαστικὰ νεοέλληνα Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο († 1453), θὰ ὀνομάζονται καὶ θὰ αὐτοκαλοῦνται «αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων». Γιατί; Ἀπὸ τὸ 330 τὸ ὄνομα τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης εἶναι Ρωμανία. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀναφέρεται ἤδη τὸν 4ο αἰώνα ἀπὸ τὸν Μ. Ἀθανάσιο. Τὸ ὄνομα Βυζάντιο γιὰ τὸ κράτος θὰ ἐμφανιστεῖ γιὰ πρώτη φορὰ σὲ φράγκους συγγραφεῖς –Ἱερώνυμος Βὸλφ- τὸ 1562.
Πρὶν ἀπὸ τὸ ἔτος αὐτὸ ΠΟΤΕ δὲν ὀνομάσθηκε ἡ αὐτοκρατορία ΒΥΖΑΝΤΙΟ.
Οἱ κάτοικοι τοῦ κράτους ὀνομάζονται Ρωμαῖοι, μολονότι πολιτιστικὰ εἶναι ΟΛΟΙ Ἕλληνες καὶ πνευματικὰ Ὀρθόδοξοι. Ἑλληνισμὸς-Ρωμαϊκὸς κρατικὸς φορέας καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι τὰ συστατικὰ μεγέθη τῆς Νέας Αὐτοκρατορίας.
Βέβαια, τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς αὐτοκρατορίας εἶναι οἱ ἐκ καταγωγῆς (φυλετικά, δηλαδὴ) Ἕλληνες. Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ἦταν λοιπὸν κρατικό, σὲ μία αὐτοκρατορία ποὺ ἦταν πολιτιστικὰ (γλώσσα, παιδεία) ἀπόλυτα ἑλληνική, καὶ ὄχι φυλετικά, ἐπειδὴ δὲ ἡ Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη διὰ τῶν Ἁγίων της ἔγινε προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ὄνομα Ρωμαῖος σημαίνει, τελικά, Ὀρθόδοξος-πολίτης τῆς Νέας Ρώμης (ὄχι τῆς Παλαιᾶς, ποὺ ἔγινε τὸ κέντρο τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα-σχίσμα). Αὐτὸ ὁμολογοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς στὸν διάλογό τους μὲ τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους τὸν 18ο αἰώνα (1716-1725). «…πάλαι μὲν Ἑλλήνων, νῦν δὲ Γραικῶν καὶ Νέων Ρωμαίων διὰ τὴν Νέαν Ρώμην καλουμένων».
Οἱ Ἕλληνες δηλαδή, μαζὶ μὲ ὅλους τους Ὀρθοδόξους της Ἐθναρχίας (ποὺ ἦταν συνέχεια τῆς «Βυζαντινῆς» Αὐτοκρατορίας) ὀνομάζονται ἐδῶ Γραικοί, διότι ἔτσι μᾶς ὀνόμαζαν ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα οἱ Εὐρωπαῖοι (Grec, Grieche, Greco) καὶ Νέο – Ρωμαῖοι, ὡς πολίτες καὶ πνευματικὰ τέκνα τῆς ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ν. Σπηλιάδης (στενὸς συνεργάτης τοῦ Καποδίστρια) στὰ Ἀπομνημονεύματά του λέγει ὅτι ὁ Ι. Καποδίστριας ἤθελε νὰ δημιουργήσει «Νεορωμαϊκὴν αὐτοκρατορία» (ἀνακοίνωση καθηγ. Π. Χριστοπούλου), δηλαδὴ νὰ ἀναστήσει τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινούπολης, ποὺ φυσικὰ δὲν τὸ ἐνέκρινε ἡ Εὐρώπη τῶν ἀπογόνων του Καρλομάγνου.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος, συνεπῶς, ἂν μέχρι τὸ 330 μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ κατὰ κάποιο τρόπο ὄνομα δουλείας καὶ ὑποταγῆς, ἀπὸ τὸ ἔτος ἐκεῖνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὄνομα τιμῆς καὶ δόξας, ἀφοῦ μόνο αὐτὸ (καὶ ὄχι τὸ ἀνύπαρκτο ὡς κρατικό, μέχρι τὸ 1562, Βυζάντιο) χαρακτηρίζει τὴν αὐτοκρατορία μας καὶ τὴ θέση μας σ’ αὐτήν. Ρωμηὰ ἦταν ἡ Ἀθηναία Βασίλισσα Εὐδοκία (5ος αἵ.), Ρωμηὰ καὶ ἡ (κυβερνῶσα) αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, πάλι Ἀθηναία, τὸν 8ο αἵ.
Στὴν Ἀθήνα ἦλθε καὶ ὁ Ρωμαῖος ἀλλὰ Ἕλληνας Μακεδόνας, Βασίλειος Β’ ὁ Βουλγαροκτόνος, γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν Παναγία τὴν Ἀθηνιώτισσα στὸν Παρθενώνα. Εἶναι τραγικό, ἀλήθεια, αὐτὸ ποὺ λειτούργησε ἱστορικὰ ὡς σύνθεση εὐεργετικὴ γιὰ τὸ Ἔθνος-Γένος μας, ἐμεῖς οἱ δυτικοθρεμμένοι Νεοέλληνες νὰ τὸ ἐκλάβουμε ὡς ἀντίθεση.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ὅμως φανερώνει τὴν ταύτιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Ρωμαῖος σημαίνει τελικὰ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἐνῶ τὸ Ἕλλην, ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ μετὰ μπορεῖ νὰ σημαίνει μόνο τὸν ἀρχαιολάτρη τύπου Γεμιστοῦ-Πλήθωνος ἢ καὶ τὸν τέκτονα-ἐκδυτικισμένο καὶ Φραγκόφιλο. Ὅταν, συνεπῶς, ἀπορρίπτεται ἢ καὶ πολεμᾶται τὸ ὄνομα Ρωμαῖος-Ρωμηός, πρέπει νὰ ἐρευνᾶται καὶ ἡ αἰτία, ἡ προέλευση δηλαδὴ τῆς πολεμικῆς.
Εἶναι ἁπλῶς ἀνιστόρητη ἀρχαιολατρία, δυτικὴ ἐπίδραση ἢ καὶ πολεμικὴ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὡς Ρωμαῖοι οἱ Ἕλληνες δηλώνουμε τὸν σύνδεσμο τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν ὀρθόδοξη, ἁγιοπατερικὴ παράδοση καὶ τὴν ὀρθόδοξη ταυτότητά μας. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε τὴ συνείδηση ὅτι ἐθνικὰ-φυλετικὰ εἴμασθε Ἕλληνες ἢ (καὶ) Γραικοὶ (ὅλα δικά μας εἶναι) πνευματικά, ὅμως, δηλαδὴ στὴν πίστη μᾶς εἴμασθε Ρωμαῖοι-Ρωμηοί, δηλαδὴ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι ἐξωμότες Γραικύλοι καὶ «γενίτσαροι» πρὸς τὴν Ὀθωμανικὴ Ἀνατολὴ (Τουρκιὰ) ἢ τὴν ἀλλοτριωμένη Δύση (Φραγκιά).
Ὅταν οἱ πατέρες μας στὴ διάρκεια τῆς δουλείας ἔλεγαν γιὰ κάποιον Ἕλληνα: ἐτούρκευσε ἢ ἐφράγκευσε, σήμαινε: χάνοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη του, ἔπαυσε νὰ εἶναι καὶ Ἕλληνας. Αὐτά, βέβαια, ὡς τὸν 19ο αἰώνα. Στὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὸ «Βυζάντιο», νομικά, Ἕλληνας μπορεῖ νὰ εἶναι ὁποιοσδήποτε, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν καταγωγή του, ὡς πολίτης τοῦ κράτους, προστατευόμενος συνταγματικὰ –καὶ πολὺ ὀρθὰ- ἀπὸ τοὺς νόμους.
Βασικὴ βιβλιογραφία
* Πᾶν. Κ. Χρήστου, Οἱ περιπέτειες τῶν Ἐθνικῶν Ὀνομάτων τῶν Ἑλλήνων, Θεσσαλονίκη 1991.
* π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ἑλληνισμὸς Μετέωρος, Ἀθήνα 1992.
* Τοῦ ἰδίου, Πολιτικὴ καὶ Θεολογία, Κατερίνη 1990 σ. 51 κ.ε.
* π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἀθήνα 1975.
*Τὸ ὄνομα Ρωμηὸς καὶ ἡ ἱστορική του σημασία Περιοδικὸ ‘Ἐρῶ’, τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης, τεῦχος 1, ΙΑΝ-ΜΑΡ 2010
«Εγώ είμαι τυχερή γιατί θα πάρω δύο σημαίες»
Σάββατο, 16 Ιούλιος 2011 01:43
Μοιραστείτε την ανάρτηση
Είναι η ΕΛΛΗΝΙΔΑ μητέρα των διδύμων κληρωτών, των Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στη φονική έκρηξη που σημειώθηκε στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης». Είχε το κουράγιο να σταθεί όρθια, να μιλήσει για τα παιδιά της σε εκδήλωση διαμαρτυρίας αλλά και συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων, που πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό.
Όταν η μάνα σηκώθηκε να μιλήσει για τα παιδιά της, ο κόσμος «πάγωσε», πνιγμένος στα δάκρυα. Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ εκείνη μάνα, ευχαρίστησε τον κόσμο για τη συμπαράστασή του και είπε ότι τη στιγμή που κατάλαβε τι την περιμένει, «σκέφθηκε την Παναγία όταν ήταν κάτω απ' το σταυρό και έβλεπε το γιο της να υποφέρει και να πεθαίνει», όπως έγραψε ο κυπριακός Τύπος. Δεν έχασε όμως την πίστη και τα εθνικά ιδανικά της.
Και όπως έγραψαν οι κυπριακές εφημερίδες, «όταν κάποια στιγμή αναφέρθηκε ότι λόγω της κατάστασης των νεκρών αυτό που στην ουσία θα παραλάβουν οι οικογένειες ήταν απλά σημαίες, τότε η μάνα αυτή περήφανα είπε, ‘εγώ είμαι τυχερή γιατί θα πάρω δύο σημαίες'. Όσο για τους υπεύθυνους, είπε ότι αυτοί θα τιμωρηθούν από το Θεό, γιατί Εκείνος βλέπει και κρίνει.
Δεν μετάνιωσε που έστειλε τα παιδιά της στο Στρατό, είπε και υπογράμμισε πως έλεγε στα παιδιά της ότι «εγώ και ο πατέρας σας, σας μεγαλώναμε 19 χρόνια με κόπο και αίμα και δεν θα πάω τώρα να υπογράψω ότι είστε πελλοί». Και τα μεγάλωσαν καλά... Έτρεξαν στη μονάδα τους να σβήσουν τη φωτιά, πέφτοντας στο βωμό του καθήκοντος.
Σάββατο, 16 Ιούλιος 2011 01:43
Μοιραστείτε την ανάρτηση
Είναι η ΕΛΛΗΝΙΔΑ μητέρα των διδύμων κληρωτών, των Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στη φονική έκρηξη που σημειώθηκε στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης». Είχε το κουράγιο να σταθεί όρθια, να μιλήσει για τα παιδιά της σε εκδήλωση διαμαρτυρίας αλλά και συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων, που πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό.
Όταν η μάνα σηκώθηκε να μιλήσει για τα παιδιά της, ο κόσμος «πάγωσε», πνιγμένος στα δάκρυα. Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ εκείνη μάνα, ευχαρίστησε τον κόσμο για τη συμπαράστασή του και είπε ότι τη στιγμή που κατάλαβε τι την περιμένει, «σκέφθηκε την Παναγία όταν ήταν κάτω απ' το σταυρό και έβλεπε το γιο της να υποφέρει και να πεθαίνει», όπως έγραψε ο κυπριακός Τύπος. Δεν έχασε όμως την πίστη και τα εθνικά ιδανικά της.
Και όπως έγραψαν οι κυπριακές εφημερίδες, «όταν κάποια στιγμή αναφέρθηκε ότι λόγω της κατάστασης των νεκρών αυτό που στην ουσία θα παραλάβουν οι οικογένειες ήταν απλά σημαίες, τότε η μάνα αυτή περήφανα είπε, ‘εγώ είμαι τυχερή γιατί θα πάρω δύο σημαίες'. Όσο για τους υπεύθυνους, είπε ότι αυτοί θα τιμωρηθούν από το Θεό, γιατί Εκείνος βλέπει και κρίνει.
Δεν μετάνιωσε που έστειλε τα παιδιά της στο Στρατό, είπε και υπογράμμισε πως έλεγε στα παιδιά της ότι «εγώ και ο πατέρας σας, σας μεγαλώναμε 19 χρόνια με κόπο και αίμα και δεν θα πάω τώρα να υπογράψω ότι είστε πελλοί». Και τα μεγάλωσαν καλά... Έτρεξαν στη μονάδα τους να σβήσουν τη φωτιά, πέφτοντας στο βωμό του καθήκοντος.
Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΝΙΚ.ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Πάρεδρος Παιδ.Ινστ.-Επιθεωρητής
Dip.Ed.,B.Ed., B.Pol.Sc.,ProDr.Ed.(3952/82ΔΙΚΑΤΣΑ)
Αγίου Κωνσταντίνου 17 Παλλήνη,153.51
Τηλ-FAX 210-6031874, κ.6974771776
EMAIL: Vissarionbakolas@yahoo.gr
Το Τετράτομο του κ. Αχιλλέα Λαζάρου
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΙ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Πολύ πρόσφατα , το 2010, ήλθε αθόρυβα στην δημοσιότητα μια Διεπιστημονική εργασία, εντυπωσιακή των 3.000 περίπου μεγάλων σελίδων,(24Χ16,50) πυκνογραμμένων σε τέσερες τόμους με τον τίτλο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΙ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.
Το μέγεθος της επιστημονικής αυτής εργασίας μπορεί κάποιος να το καταλάβει, αν σκεφθεί ή θυμηθεί ένα ποσοτικό κριτήριο πανεπιστημιακό σε λέξεις, όχι σελίδες, τις 3000 λέξεις για μια Διπλωματική Εργασία.
Δεν είναι έργο συλλογικής δράσεως, ή έργο κάποιου Ιδρύματος, ή έργο σχολιασμών μεταφραστικών κειμένων. Είναι προσωπική κατάθεση του Συγγραφέα των διαχρονικών του διεπιστημονικών Ερευνών με βασική προσέγγιση του καταξιωμένου Φιλολόγου.
Η σύνθετη προσέγγιση με την μακροχρόνια ειδίκευση, θεωρητική και πρακτική, του Ρωμανιστή και του Βαλκανολόγου ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις επίσης αρκετά σύνθετες Συγκριτικές Επιστήμες, ιδιαίτερα την Συγκριτική Πολιτική. Αυτή δεν αφήνει περιθώρια παραπλάνησης και παραπληροφόρησης.
Αυτό πονάει ιδιαίτερα σήμερα πάρα πολλούς που φορούν προσωπεία επιστημονικοφάνειας ή εύκολα στρατεύονται σε καθεστωτικές σκοπιμότητες.
Χωρίς θόρυβο επαναλαμβάνω, κυκλοφόρησε αυτό το σημαντικό έργο και μόλις τούτες τις μέρες κατόρθωσα να το βρω κοντά στο Σταθμό Δάφνης , πληρώνοντας για κάθε τόμο μόλις 10 ευρώ.
Τον Αχιλλέα Λαζάρου σήμερα όλοι τον γνωρίζουν, τον επαινούν και τον βραβεύουν, ελάχιστοι από συμπλέγματα ενοχής ή άγνοιας τον φοβούνται και καιροσκοπικά νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσία σε ξένους πράκτορες βλάπτοντας την Πατρίδα μας ως πεμπτοφαλαγγίτες.
Τα περιεχόμενα, στους 4 μεγάλους τόμους, έχουν διαχρονική αξία για πολλούς τομείς της σύγχρονης χειμαζόμενης Ελλάδας. Αναφέρονται σε καθημερινά τρέχοντα θέματα για τους γείτονες και τις ανούσιες προπαγανδιστικές κινήσεις των Σκοπιανών των Τούρκων των Αλβανών, Ρουμάνων κ.λ.π. Δίνουν σωστές απαντήσεις στις διαπλεκόμενες και ύποπτες επιρροές των Μεγάλων.
Ο κ. Λαζάρου υπεραμύνεται της δικής μας Ταυτότητας και ιδιαίτερα της Γλώσσας ανησυχώντας για την πορεία των Εκπαιδευτικών.
Ξεκαθαρίζει διαυγέστατα, θέματα που αφορούν τους Ελληνογενείς Βλάχους και Αρβανίτες, ξεσκεπάζει πράκτορες και πρακτορίσκους που δρουν ανάμεσά μας, αναδεικνύει την προσφορά των Κυπρίων ακόμη σε όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το ίδιο κάνει και για την Βόρειο ΄Ήπειρο.
Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες του κειμένου τούτου πρώτα και μετά από τον Συγγραφέα, για τις αποσπασματικές μου αναφορές στα τεκμηριωμένα περιεχόμενα.
Αυτά αφορούν κυρίως την Οργανωμένη Πολιτεία μας, τα Υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας, Άμυνας, Ανάπτυξης, τις Περιφέρειες, τα Πανεπιστήμια, τις Στρατιωτικές Σχολές αλλά και όλους τους Έλληνες που πονούν για την βασανισμένη πατρίδα μας.
Το τετράτομο του κ.Λαζάρου ας είναι η απάντηση σε κάποιο άλλο ύποπτο τετράτομο.
ΠΑΛΛΗΝΗ 12η Φεβρουαρίου 2011 Βησαρίων Μπακόλας
Πάρεδρος Παιδ.Ινστ.-Επιθεωρητής
Dip.Ed.,B.Ed., B.Pol.Sc.,ProDr.Ed.(3952/82ΔΙΚΑΤΣΑ)
Αγίου Κωνσταντίνου 17 Παλλήνη,153.51
Τηλ-FAX 210-6031874, κ.6974771776
EMAIL: Vissarionbakolas@yahoo.gr
Το Τετράτομο του κ. Αχιλλέα Λαζάρου
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΙ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Πολύ πρόσφατα , το 2010, ήλθε αθόρυβα στην δημοσιότητα μια Διεπιστημονική εργασία, εντυπωσιακή των 3.000 περίπου μεγάλων σελίδων,(24Χ16,50) πυκνογραμμένων σε τέσερες τόμους με τον τίτλο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΙ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.
Το μέγεθος της επιστημονικής αυτής εργασίας μπορεί κάποιος να το καταλάβει, αν σκεφθεί ή θυμηθεί ένα ποσοτικό κριτήριο πανεπιστημιακό σε λέξεις, όχι σελίδες, τις 3000 λέξεις για μια Διπλωματική Εργασία.
Δεν είναι έργο συλλογικής δράσεως, ή έργο κάποιου Ιδρύματος, ή έργο σχολιασμών μεταφραστικών κειμένων. Είναι προσωπική κατάθεση του Συγγραφέα των διαχρονικών του διεπιστημονικών Ερευνών με βασική προσέγγιση του καταξιωμένου Φιλολόγου.
Η σύνθετη προσέγγιση με την μακροχρόνια ειδίκευση, θεωρητική και πρακτική, του Ρωμανιστή και του Βαλκανολόγου ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις επίσης αρκετά σύνθετες Συγκριτικές Επιστήμες, ιδιαίτερα την Συγκριτική Πολιτική. Αυτή δεν αφήνει περιθώρια παραπλάνησης και παραπληροφόρησης.
Αυτό πονάει ιδιαίτερα σήμερα πάρα πολλούς που φορούν προσωπεία επιστημονικοφάνειας ή εύκολα στρατεύονται σε καθεστωτικές σκοπιμότητες.
Χωρίς θόρυβο επαναλαμβάνω, κυκλοφόρησε αυτό το σημαντικό έργο και μόλις τούτες τις μέρες κατόρθωσα να το βρω κοντά στο Σταθμό Δάφνης , πληρώνοντας για κάθε τόμο μόλις 10 ευρώ.
Τον Αχιλλέα Λαζάρου σήμερα όλοι τον γνωρίζουν, τον επαινούν και τον βραβεύουν, ελάχιστοι από συμπλέγματα ενοχής ή άγνοιας τον φοβούνται και καιροσκοπικά νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσία σε ξένους πράκτορες βλάπτοντας την Πατρίδα μας ως πεμπτοφαλαγγίτες.
Τα περιεχόμενα, στους 4 μεγάλους τόμους, έχουν διαχρονική αξία για πολλούς τομείς της σύγχρονης χειμαζόμενης Ελλάδας. Αναφέρονται σε καθημερινά τρέχοντα θέματα για τους γείτονες και τις ανούσιες προπαγανδιστικές κινήσεις των Σκοπιανών των Τούρκων των Αλβανών, Ρουμάνων κ.λ.π. Δίνουν σωστές απαντήσεις στις διαπλεκόμενες και ύποπτες επιρροές των Μεγάλων.
Ο κ. Λαζάρου υπεραμύνεται της δικής μας Ταυτότητας και ιδιαίτερα της Γλώσσας ανησυχώντας για την πορεία των Εκπαιδευτικών.
Ξεκαθαρίζει διαυγέστατα, θέματα που αφορούν τους Ελληνογενείς Βλάχους και Αρβανίτες, ξεσκεπάζει πράκτορες και πρακτορίσκους που δρουν ανάμεσά μας, αναδεικνύει την προσφορά των Κυπρίων ακόμη σε όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το ίδιο κάνει και για την Βόρειο ΄Ήπειρο.
Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες του κειμένου τούτου πρώτα και μετά από τον Συγγραφέα, για τις αποσπασματικές μου αναφορές στα τεκμηριωμένα περιεχόμενα.
Αυτά αφορούν κυρίως την Οργανωμένη Πολιτεία μας, τα Υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας, Άμυνας, Ανάπτυξης, τις Περιφέρειες, τα Πανεπιστήμια, τις Στρατιωτικές Σχολές αλλά και όλους τους Έλληνες που πονούν για την βασανισμένη πατρίδα μας.
Το τετράτομο του κ.Λαζάρου ας είναι η απάντηση σε κάποιο άλλο ύποπτο τετράτομο.
ΠΑΛΛΗΝΗ 12η Φεβρουαρίου 2011 Βησαρίων Μπακόλας
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011
ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Αιδεσιμωτάτου π. Λεωνίδα Νίκα
Ο
ΟΣΙΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ
ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ 1802 ΣΤΑ ΔΕΡΒΙΖΙΑΝΑ
Επιμέλεια Β. Μ.
Απρίλιος 2008 - Γεωργάνοι Λάκκας Σούλι
Αφιερούται
εις μνήμη της γιαγιάς μου Βαρβάρας Παπασωτηρίου - Νίκα
Ο ΟΣΙΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ 1802 ΣΤΑ ΔΕΡΒΙΖΙΑΝΑ
Σήμερα, που η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται σε διωγμό ,θέλω να καταθέσω για τους νεώτερους, αλλά και για τους ερευνητές της Ιστορίας τα παρακάτω που αφορούν τον όσιο και εθνομάρτυρα Μακάριο.
ΠΗΓΕΣ
Αυτά βασίζονται:
-- Στην οικογενειακή μου παράδοση, από το γένος - φάρα των Νικάτων —Κουτσονίκα.
-- Στην οικογενειακή μου παράδοση από τα Δερβίζιανα, την γιαγιά μου Βαρβάρα, θυγατέρα του ιερέα Σωτήρη Παπασωτηρίου και Ιερέως Χρήστου Παπασωτηρίου αδελφού της .
--Στις ζωντανές περιγραφές μεγαλυτέρων μου από τα Δερβίζιανα, από τους Γεωργάνους και από τα γύρω χωριά της Λάκκας.
--Στις πληροφορίες που είχα ως Εφημέριος στα Δερβίζιανα και ως Αρχιερατικός Προϊστάμενος της περιοχής.
--Στις επισκέψεις μου στα Ιστορικά Τοπωνύμια «Γκουμπές» στο δάσος Νταλαμάνι, στη «Βύρα του Μακάριου»του Άνω Αχέροντα και στα παραποτάμια χωράφια στη θέση «Μακάριος» στον Κάμπο του Πασά και
--Στο Ιστορικό του κτηματολογίου της Ιεράς Μονής Μεσιανών και Αγίου Δημητρίου.
Επίσης έχω υπ’ όψη μου δημοσιεύματα του Δερβιζιανιώτη Μιχαήλ Μίχα, του περιοδικού Αθηνών Ηπειρωτική Εταιρεία ( τ. 277/02 σ. 455 ), κ.λ.π. και περισσότερο από όλα τον θρύλο για τα « Καντήλια του ξεχασμένου καλόγερου », που πλανάται σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδος και ας πέρασαν περισσότερα από διακόσια χρόνια. Γι αυτόν τον θρύλο και τον μοναχό, είχε γράψει ο από την Κατερίνη Θεολόγος καθηγητής Λάζαρος Τσακιρίδης, που είχε υπηρετήσει στο Γυμνάσιο των Δερβιζιάνων, πριν από πολλά χρόνια.
Για τα « Καντήλια του Καλόγερου » είχε γίνει λόγος πληροφοριακός από Μακεδόνα Εντεταλμένο Ι.Μ. στη 10η Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη στο Συνεδριακό Κέντρο της Ευαγγελίστριας (16-21/9/1998 της Αλιάρτου Βοιωτίας στην οποία συμμετείχε ο κ. Βησσαρίων Μπακόλας.
Του ζητήθηκαν περισσότερες πληροφορίες (που δεν γνώριζε, όπως μας είπε) και επιβεβαίωση του τόπου. Τότε, είχε επικαιρότητα, λόγω των γεγονότων στα μοναστήρια των Σέρβων στο Κόσσυφοπέδιο και τηνΒοσνία-Ερζεγοβίνη.
Το ενδιαφέρον όμως από το Άγιον Όρος και οι μαθητικές αναμνήσεις του Μοναχού Απολλώ, ξύπνησε τις συνειδήσεις μας για τα δικά μας χρέη για τον Μακάριο που έγινε πρότυπο Θυσίας για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα μας , εις μίμησιν της Θυσίας του Χριστού.
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ.
Νότια από τα Δερβίζιανα, στον σημερινό αυτοκινητόδρομο προς τα Λέλοβα ( σ. Θεσπρωτικό ), υπάρχει μικρή προς τα δεξιά και Δυτικά, διακλάδωση. Αυτή μετά από 250 περίπου μέτρα, μας οδηγεί στο ονομαστό και ιστορικό Μοναστήρι των Μεσσιανών.
Είσοδος της Ιεράς Μονής Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Σώζεται το καθολικόν της Μονής αφιερωμένου στους κορυφαίους Αποστόλους Πέτρον και Παύλον.
Εκεί είναι και το μνημείο της 23ης Ιουλίου 1944 του Ναπολέοντα Ζέρβα και το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανταρτών του ΕΔΕΣ.
Μνημείο ΕΔΕΣ - ΕΟΕΑ
Από αυτό το σημείο περνούσε το νεώτερο και επίσης ιστορικό Ντερβένι, που ήταν σημαντικό πέρασμα και σταυροδρόμι του 1912 και της Εθνικής Αντίστασης της 10ετίας του 1940.
Πολύ κοντά και προς τα Β. υπάρχει η βρύση « Μήιλι » ως ένα κατάλοιπο του Ντερβενιού, που από τα Γιάννινα οδηγούσε από τους Βαρυάδες και την Ανατολική Λάκκα με τις διακλαδώσεις στα Μεσιανά – Νταλαμάνι προς Λέλοβα - Άρτα ή μέσω Ρουσιάτσας ( σ. Πολυστάφυλλο ) προς τον Λούρο - Πρέβεζα ή προς το Σούλι και Δυτική Λάκκα.
Βρύση Νότια της Μονής των Αποστόλων
Δυτικά των Μεσιανών και σε 300 περίπου μέτρα, από την κατηφόρα υψώνεται γήλοφος με μεγάλα δέντρα, με καλή ορατότητα προς ολόκληρη την Κεντρική Λάκκα και τα βουνά που την περικυκλώνουν και προς το σταυροδρόμι του Ντερβενιού που περιέγραψα.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου
Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο Άγιος Δημήτριος, παλαιότερο μοναστήρι από αυτό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, οποίος κτήστικε από την ενορία Δερβιζιάνων κατά το έτος 1400 μ.χ.
Ο Άγιος Δημήτριος είναι απέναντι και φαίνεται καθαρά από τον άλλον τόπον του Νεώτερου Μαρτυρίου της 25-2-1945, στο Νταλαμάνι, όπου οι συγγενείς των θυμάτων και επιζήσαντες αντιστασιακοί, φρόντισαν και έγινε το Μνημείο των σφαγιασθέντων και ο Ναός του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Και αυτοί περιμένουν τη Δικαίωση.
Άποψη Ι. Ναού Α. Γρηγορίου και Μνημείου.
Και οι δύο Ναοί –Μοναστήρια, βρίσκονται στην είσοδο του μεγάλου δάσους που έμεινε με το ξενικό όνομα Νταλαμάνι, από τη λέξη ντάλα που πιθανόν στα τούρκικα σημαίνει πολύ δυνατό, πολύ μεγάλο, π.χ. όπως οι παλαιότεροι θυμούνται τη φράση «ντάλα μεσημέρι».
Άποψη περιοχής
Αντίστοιχη ονομασία υπάρχει, στο πέρασμα - είσοδο, όπως και εδώ, στα Τσερίτσιανα. Αλλά και στην Ν. Τουρκία σε πέρασμα στενών υπάρχει η ίδια ονομασία .
Άποψη περιοχής
Αυτό το μεγάλο Δάσος, αυτό το Σταυροδρόμι, αυτό το σημαντικό πέρασμα, αυτός ο καθαγιασμένος πολλές φορές και μαρτυρικός Τόπος, που είναι ταυτόχρονα και ερημικός, φιλοξένησε τον Μακάριο.
Λεπτομέρειες από την περιοχή
Η ΚΑΛΥΒΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ.
Μέσα στο δάσος σε 1000 περίπου μέτρα, νοτιοανατολικά του Αγίου Δημητρίου προς την Ρουσιάτσα, σε μικρό ξέφωτο της πλαγιάς υπάρχει ο Γκουμπές του Καλόγερου. ΄Έτσι προσδιορίζεται ακόμη και τώρα η θέση της καλύβας του Γέροντα.
Η σημερινή κατάσταση του ¨ Γκουμπέ¨
Πολύ κοντά της, χωρίς να φαίνεται από τους διαβάτες, υπήρχε ο δρόμος από τα Μεσιανά προς την Ρουσιάτσα.
Αυτό τον δρόμο πρόσφατα μερίμνη της Δημαρχίας Λάκκας Σούλη άνοιξε και ξεκαθάρισε το Δ.Δ. Δερβιζιάνων και έκαναν επισκέψιμη τώρα, την Καλύβα - Γκουμπές του Καλόγερου.
Η Καλύβα - Γκουμπές φαίνεται μόνο από τις κορυφές του Βούτσι ή Κακοσούλι υψόμετρο 1340 και 1553 μ., πάνω από το Αλογομάντρι , τη Λακκιά του Μαλάμου και την Μούργκα με υψόμετρο 1200 μ.
Λεπτομέρειες από την περιοχή
Εκεί στα τελευταία χρόνια εντοπίστηκε η πέτρινη βάση και περίμετρος της μικρής Καλύβας με υπόδειξη και βοήθεια του Αναστάσιου Μίχα. Είχε χαθεί από την ερήμωση, την κατάργηση του δρόμου, και την πυκνότητα του δάσους. Έντονο ενδιαφέρον έδειξε επί τόπου για τον εντοπισμό του κελιού και ο Πρόεδρος της Σουλιώτικης Συμπολιτείας, ο κ. Νικ. Στράτης.
Από ζωντανή διήγηση της γιαγιάς μου Βαρβάρας, θυγατέρα του ιερέα και εφημερίου Δερβιζιάνων Σωτηρίου Παπασωτηρίου, υπήρχε εκεί ένα φυσικό στέγαστρο, μια φυσική τρώγλη σε σχήμα τόξου, οπλισμένη από επάνω με ξύλα και παχύ στρώμα με χώμα.
Επί τόπου υπάρχουν άφθονα δρυόδενδρα και τζέροι που με το πλέξιμό τους δημιουργούν με το χώμα αδιαπέραστη από νερά και υγρασία στέγη.
Φυσικά ο Μακάριος με πέτρες είχε διαμορφώσει προστατευτικά τον χώρο, χωρίς να δίνει στόχο.
Όπως τονίζει ο Λαμπρίδης, βιβλ.10ο, μετά την υποδούλωση το 1798 και1799 των χωριών της Λάκκας από τον Αλή Πασά,σε αυτό το πέρασμα,σελ.44 και 45, δύο φρούρια ανέγειρε, ένα στη Μπογόρτσα και ένα « εις το ακρότατον των Δερβιζιάνων », στον Άγιο Δημήτριο .
Πράγματι στον Άγιο Δημήτριο υπάρχουν πολλά ερείπια του πύργου. Αυτά πρέπει να είναι από τον πύργο του Αλή Πασά και όχι από κελιά , διότι ο ναός δεν ήταν ποτέ Μονή επανδρωμένη.
Ερείπια του πύργου δίπλα από τον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου
Χαμηλότερα από το Κάθισμα του Γέροντα, στον Κάμπο του Πασά απλώνεται χώρος πρόσφορος για μεγάλο στρατόπεδο και η ποταμιά του Άνω Αχέροντα με αρκετά νερά.
Προς το ανάραχο αριστερά, υπάρχει η τοποθεσία και τα ερείπια «Φούρνοι» για τα στρατόπεδα. Εδώ ακριβώς είχαμε τις μεγάλες Νίκες των Σουλιωτών-Λακκιωτών το 1775 κατά του Κουρτ Πασά. ( ΣΤ΄Πόλεμος Κραψ.σελ. 109 ) . Ο ΄Άνω Αχέροντας είναι ο παραπόταμος των Αρχαίων ο Σελλήεις ,που εμείς τον λέμε ο Λακκιώτικος.
Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ.
Κανένας δεν γνωρίζει τον τόπο καταγωγής του, ούτε και το κοσμικό του όνομα. Και είναι απόλυτα δικαιολογημένο για εκείνα τα μαύρα χρόνια στα μέρη μας, διότι ο κατακτητής ξέσπαγε στους συγγενείς, όπως έγινε στους Γεωργάνους την ίδια περίπου εποχή με τον Πάπα-Ζήση που έμεινε στην ιστορία ως « Τσιρούκης ».
Το όνομα Μακάριος είναι όνομα από τον χορόν των Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας. Όπως είναι γνωστό, όποιος έχει την επιθυμία και θέλει να γίνει Μοναχός, θα αρνηθεί τα του κόσμου. Προ της κουράς του τελείται μια κανονική τάξη ακολουθίας της αφιέρωσής του. Κατά την Χειροθεσία από τον επιχώριο Επίσκοπο ή τον κανονικό του Αντιπρόσωπο, επιλέγει ο ίδιος ένα όνομα απ΄ το αγιολόγιο της εκκλησίας και από αυτή την σημαντική ημέρα, με όλες του τις δυνάμεις και την βοήθεια της Θείας Χάριτος, φροντίζει να ομοιάσει τον Όσιο ή τον Μάρτυρα που ο ίδιος επέλεξε. Στην καθημερινή του πνευματική και σωματική του άσκηση, ξεχωριστή θέση έχουν οι αρετές της Υπακοής, της Ταπεινοφροσύνης, της Προσευχής, της Παρθενίας, της Ακτημοσύνης…
Για αυτή την περίοδο (1798-1804)είναι δύσκολο να βρεθούν στοιχεία και για τη σχέση του με συγκεκριμένο μοναστήρι ή Επισκοπή. Ακόμη και για την σύζυγο του καπετάν Μπαλάσκα Μαρία, που ήταν επώνυμη, ως θυγατέρα του Γιώρη Μπότσαρη και αδελφή του Κίτσου Μπότσαρη δεν γνωρίζουμε την κανονικότητα, όταν στην Αγία Παρασκευή - στο Κούγκι πήρε και αυτή ως Μοναχή, το όνομα Μακαρία, εκείνα τα δύσκολα για τους Λακκώτες και Σουλιώτες χρόνια 1798-1804.
Επικρατούσε τότε και μεταξύ των κληρικών της Λάκκας κάποια αταξία με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιερόθεο λόγω της βίας από τον Αλή Πασά. Είναι γνωστές οι επιστολές προς τον Παραμυθίας Χρύσανθο. Στην φοβερά ταραγμένη εποχή και περιοχή ο Μακάριος ζήτησε την ηρεμία και την γαλήνη στο ελαφρύ θρόισμα των φύλλων των πανύψηλων δένδρων, στο κελάιδεμα των πουλιών και το λάλημα του τσαλαπετεινού.
Και για ποικιλία είχε τα δυνατά σιούγκραφα, τα ανεμοβόρια και τα ουρλιαχτά των ζώων του δάσους.
Η τροφή του ήταν λιτότατη χόρτα και φρούτα, που εύρισκε στα άγρια και ήμερα δέντρα.
Δεν γνωρίζουμε σε ποια κατάσταση ήταν τα Μοναστήρια των Μεσιανών και Αγίου Δημητρίου εκείνα τα χρόνια και ως εφημέριος δεν βρήκα κάτι που να μνημονεύεται ως Μοναχός, σε ένα από τα δύο πριν από το τραγικό μαρτύριό του που θα περιγράψω παρακάτω.
Άλλωστε αυτά κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο του Αλή Πασά θα είχαν ερημώσει και ο ρόλος του Μακάριου ,έξω από αυτά, ήταν το άναμμα των καντηλιών, ως δέηση και ελπίδα. Εκεί αυτός ήταν ο ξωμερίτης και ο άγνωστος, όπως συνέβαινε ,τότε ακριβώς και με τον Σαμουήλ στο Κούγκι. Κάτω από σκληρές πολεμικές συνθήκες και σε επικίνδυνο πέρασμα οι Μονές είχαν ερημώσει. Η Αποστολή του γέροντα ήταν το άγρυπνο μάτι στους Ιερούς τόπους, από την μαγαρισιά των Αγαρηνών.
Από αυτά τα μέρη πέρασε ο Κοσμάς ο Αιτωλός 3 φορές κατά τα 8 Ιεραποστολικά χρόνια στην ΄Ήπειρο (Λαμ.σ.69). Η τελευταία του ήταν την άνοιξη του 1779, τότε που άφησε τον Σαμουήλ (κατά κόσμον Σταύρον ή Ιωάννην Θεμελή ) κατά παράδοση, στους Γεωργάνους με κατεύθυνση Ρωμανό και Σούλι. ΄Ολων των γεγονότων που είχαν σχέση με το «ποθούμενο» προηγήθηκε το μαρτύριο του Πατρο-Κοσμά με διαταγή του Κουρτ-Πασά στο Κολικόντασι ,την 24 Αυγούστου 1779.
Αν ο Πάπα Ζήσης της Αγίας Παρασκευής Γεωργάνων, ο οσιοεθνομάρτυρας του 1801, συνδέονταν με τον Σαμουήλ της Αγίας Παρασκευής, είναι σίγουρο ότι και ο άγνωστος κοσμικά, Μακάριος, έχει σχέση με το Κούγκι και τον Σαμουήλ. Μακάριος και Πάπα-Ζήσης έδωσαν συνέχεια στο Μαρτύριο του Πατροκοσμά και ήσαν πρόδρομοι του Σαμουήλ, στις παραμονές της αινιγματικής «τελευταίας κρίσης».
Κατ’ επανάληψη οι πηγές, αναφέρονται στα γεγονότα του Μπάλα, και ο ίδιος μικρό παιδί τότε, έντονα ενθυμούμαι τον εντυπωσιασμό στους Γιωργανίτες από τις Σουλιώτικες Ιστορίες του Γάκη-Παπά, παιδί του Πάπανικόλα . Η Ευαγγελίστρια του Μπάλα ,μοναδική στα Σουλιωτοχώρια και αρχαιότερη της Σαμονίβας, συνδέεται με τον Πάτρο-Κοσμά. Ο σύγχρονος του Πάπα-Ζήση, Παπανικόλας, φτηνά την γλίτωσε από τον τύραννο.
Από τις « Κλεφτόγουρες » με τις φωτιές και τον καπνό, οι μυημένοι έπαιρναν τα μηνύματα, όπως στην αρχαιότητα.
Η στρατηγική θέση όμως, του ταπεινού Γκουμπέ - του Καλόγερου, του αθέατου από τα ποιο κρίσιμα σημεία και του ορατού από την Μούργκα , το Βούτσι , τη Λακκιά του Μαλάμου και το Αλογομάντρι ,ήταν ασύγκριτα ακαταμάχητη για πολύ καιρό.
Στο μοναδικό συμπαγές χριστιανικό κέντρο της Ηπείρου της Σουλιώτικης Συμπολιτείας, η Θεία Χάρη φώτισε τους προγόνους μας Λακκιώτες να υψώνουν, σε καίρια και εμφανή σημεία, μικρούς ναούς και προσκυνήματα, που συμβολίζουν και εμπνέουν υπομονή, αγωνιστικότητα ,θυσία.
Π.χ. Απέναντι από τον Άγιο Δημήτριο προς τα Κουπάκια, υπάρχει ο Άγιος Γεώργιος και προς Β., ο Άγιος Μηνάς, σε πολλά σημεία η Αγία Παρασκευή με κεντρική αναφορά σε εκκλησίες της Θεοτόκου.
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ
Η χρονολόγηση του μαρτυρίου, προκύπτει από την σύνδεση της σύλληψης και των βασανισμών με τον Βελή Πασά, τον γιο του Αλή-Πασά.
Του Πάπα Ζήση το μαρτύριο, συνδέεται με τον άλλον γιο του, τον Μουχτάρ.
Τα γεγονότα που περιγράφω παρακάτω έγιναν κατά τη διάρκεια του 10ου πολέμου κατά των Σουλιωτών 1800-1803.
Το 1798 ο Αλή Πασάς νίκησε τους Γάλλους και υπέταξε την Πρέβεζα. Ο Σουλτάνος του έδωσε τον τίτλο του Βεζύρη με 3 αλογοουρές. Ταυτόχρονα τα παιδιά του, ο Μουχτάρ και ο Βελής αλώνιζαν την Λάκκα και περισσότερο με τα πουγκιά και λιγότερο με τα όπλα υπέταξαν και τα Λακκοχώρια.
Στο τέλος του1799 με μεγαλύτερο πουγκί και αξίωμα από τον Αλή Πασά, έγινε η αποχώρηση της φάρας του Γ.Μπότσαρη από το Παλαιοχώρι με άλλες 70 οικογένειες για το Βουλγαρέλι της ΄Αρτας.
Η κατάσταση για τους Λακκιώτες και Σουλιώτες ήταν τραγική. Κεφαλές στο Σούλι ήταν ο Φώτο Τζαβέλας και ο Καλόγερος Σαμουήλ.
Μούργκα,Βούτσι.Αλογομάντρι και Λακκιά του Μαλάμου.
Με Σουλτανικό φιρμάνι τον Ιούνιο του 1800, με 15.000 και με συμπαράταξη και άλλων δυνάμεων, επιτίθεται ο ίδιος ο Αλή Πασάς κατά της αδυνατισμένης πλέον Σουλιώτικης Συμπολιτείας.
Τα περισσότερα στρατεύματα είχαν σχέση με τα δυό φρούρια της Ρουσιάτσας και Δερβιζιάνων, με το πέρασμα της περιοχής, με την στρατοπεύδευση κ.λ.π.
Ο Μοναχός Μακάριος, ο άοπλος και σκελετωμένος στο κέντρο των γεγονότων, έβλεπε, άκουγε, μάθαινε, παρατηρούσε και έστελνε μηνύματα ανάβοντας τα Καντήλια στο Κελί του, στον Αϊ-Δημήτρη, στους Αγίους Αποστόλους στα προσκυνήματα, που ήταν και κωδικοποιημένα για τις κινήσεις και τον όγκο των Στρατευμάτων.
Δέκτης ο Σαμουήλ που γνώριζε καλά, ως ντόπιος Δερβιζανιώτης, όλη την περιοχή .
Μούργκα,Βούτσι.Αλογομάντρι και Λακκιά του Μαλάμου επάνω από το Ρωμανό,το Αλποχώρι Μπότσαρη και το Παλαιοχώρι Μπότσαρη.
Η πανωλεθρία του 1792 κατά θαυματουργό τρόπο επαναλαμβάνονταν και το καλοκαίρι του 1800 σε βάρος των Τουρκαλβανών και του Αλή Πασά. Αναφέρω για παράδειγμα: Κίνηση του ίδιου με το δαυλί αναμμένο το απόβραδο προς τον Αϊ Δημήτρη, σήμαινε μετακίνηση προς ανάλογη κατεύθυνση, άναμμα πολλών καντηλιών στο κελί του ή σε άλλο προσκύνημα σήμαινε ανάλογη στρατοπέδευση, σβήσιμο πολλών καντηλιών, σήμαινε αποχώρηση από το στρατόπεδο. Κάπως έτσι η πολύ διαφορετικά γίνονταν η μετάδοση πληροφοριών στο Σούλι. Πάντως εξασφαλίζονταν ο αιφνιδιασμός και η διάδοση του πανικού στους Τουρκαλβανούς.
Κανένας δεν αντελήφθηκε το παραμικρό ούτε διατυπώθηκε καμιά υποψία. ΄Αναγκάζεται από την απελπισία του ο Αλή Πασάς και καταφεύγει στην στενή πολιορκία. Με άλλον τρόπο κατάλληλα προσαρμοσμένον συνεχίζονταν η πληροφόρηση και κατά την στενή πολιορκία.
Τον Απρίλιο του 1802 ο Αλή Πασάς διορίζεται από την Πύλη με σουλτανικό φιρμάνι με τον τίτλο Ρούμελη Βαλεσί με 5 αλογοουρές, τον υψηλότερο, κι έτσι γίνεται ο ισχυρότερος πασάς του Ευρωπαϊκού τμήματος.
Η Οθωμανική Διοίκηση, ονόμαζε,Ρούμελη την Βαλκανική Χερσόνησο, δηλαδή χώρα των Ρωμηών. ΄Έτσι με νέα επείγοντα καθήκοντα προς τα βορειότερα, την Μακεδονία και την Θράκη, αναχωρεί για την Ανδριανούπολη, αφήνοντας στο πόδι του τον Βελή Πασά.
Επιστρέφοντας, διορίζει αρχιστράτηγο όλων των δυνάμεων τον Βελή. Ο Βελή Πασάς ένοιωθε περισσότερη ασφάλεια στα δυό κοντινά φρούρια των Δερβιζιάνων και της Μπογόρτσας, εποπτεύοντας από εδώ καλύτερα τις 4 προσβάσεις προς την Λάκκα και κινούμενος περιοδικά προς την Ανάληψη της Λίπας.
Και εκεί στη Λίπα, υπάρχουν σχετικά με τα γεγονότα, ερείπια με μεγάλη ορατότητα και προς τα Τσερίτσιανα.
Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ
Η συνεχιζόμενη προς το Σούλι πληροφόρηση για πολύ καιρό απασχολούσε έντονα τους αξιωματικούς, τους ηγέτες και το στρατόπεδο και οι έρευνες δεν κατέληγαν σε κανένα αποτέλεσμα.
Εσωτερικό Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου
Τέθηκαν σε παρατήρηση και οι κινήσεις του Καλόγερου και τον συνέλαβαν για ανακρίσεις όταν έφθασε με το δαυλί στον Αϊ-Δημήτρη.
Σαν πούπουλο σύρθηκε ο αδύναμος Γέροντας και τον παρουσίασαν στον Βελή Πασά ως ύποπτον.
Τον είδε κακομοιριασμένο και ταλαιπωρημένο, του έκανε σύντομη ανάκριση στα πρόχειρα και τον παρέδωσε για συνέχιση της ανάκρισης σε βάθος.
Για αρκετές μέρες τον ανέκριναν με όλους τους τρόπους, βασανιστικούς και μη, αλλά δεν έβγαινε από το στόμα του Γέροντα κανένα στοιχείο και καμιά πληροφορία για κάποιον συνεργάτη.
Προσεύχονταν, έδειχνε ατάραχος και γαλήνιος, ξεπερνούσε τις αφόρητες πιέσεις με υπομονή και καρτερία.
Εκεί κοντά στις όχθες του Άνω Αχέροντα σχηματίζεται μια μεγάλη Βύρα, αρκετά βαθειά και με πολύ νερό. Είναι γνωστή για τα ψάρια της αλλά και για κάποια ατυχήματα.
Πήραν τον Γέροντα και τον έφεραν στην Βύρα. Αφού μάταια τον απείλησαν για πνίξιμο, τον έριξαν μέσα.
Κατάπληκτοι τον έβλεπαν να πετάγεται επάνω στεγνός και λιγνός ,όπως ήταν πριν.
Για τον βασανισμό, διάλεγαν Τουρκαλβανούς, που είχαν χάσει σε αυτόν τον πόλεμο δικούς τους, για να έχουν περισσότερο φανατισμό και μίσος.
Η τύφλωση από το μίσος δεν άφηνε να δουν το Θαύμα και με ξύλινα ρόπαλα τον χτυπούσαν και τον ξανάριχναν στη Βύρα.
Το φαινόμενο επαναλαμβάνονταν και ο Μακάριος έβγαινε ανέπαφος από το νερό, ολόξηρος και καθαρός.
΄΄ Βύρα ΄΄ στον Αχέροντα
Γύρω-γύρω από την Βύρα, αλάλαζαν φωνάζοντας: « Αυτός ο θάνατος αξίζει στους εχθρούς του Αλλάχ και του πολυχρονεμένου μας αφέντη Αλή - Πασά… ».
Το διαπιστωμένο και ορατό Θαύμα δεν άγγιξε ούτε συνεκλόνισε τους δήμιους.
Το τιμημένο Ράσο και το βασανισμένο σώμα ήταν στεγνά μετά από τόσες βίαιες καταβυθίσεις και ανασύρσεις από τα νερά του Αχέροντα.
Οι δήμιοι πιο σκληροί και επίμονοι, πείσμονες και πιστοί στον Αλλάχ, παρέδωσαν τον Μακάριο στον Βελή Πασά, ζητώντας τον αποκεφαλισμό του.
Και εκείνος τους έκανε το χατίρι. ΄Έκοψαν το σεπτό Κεφάλι του Μακαρίου τον Ιούλιο του 1802 σε κείνο το μέρος με εντολή του « γενναίου.. » πολεμάρχη και Αρχιστράτηγου των Τουρκαλβανών Βελή Πασά.!!
Από τότε η Βύρα αυτή πήρε το όνομα του Μακάριου και με κάποιες αλλοιώσεις από τα ορμητικά νερά, τα φερτά υλικά και την πάροδο 206 ετών μέχρι σήμερα 2008, παραμένει μνημονεύοντας τον Μακάριο και το Θαύμα. Με αυτό το όνομα αποκαλούνται μέχρι σήμερα όλα τα αγροκτήματα που είναι γύρω από την Βύρα που ποτίστηκαν και αγιάστηκαν με το αίμα του Μακάριου.
Σε αυτή τη Βύρα πνίγηκε το 1908 με 1910 το παιδί του Δημητρίου Ναστούλη ή Παπασωτηρίου που είχε πάει μόνο του για ψάρεμα.
ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΕΛΗ.
Το ίδιο βράδυ, ο Βελή Πασάς πετάχτηκε τρομαγμένος από τον ύπνο. ΄Έμεινε για λίγο ξυπνητός, ξανακοιμήθηκε και το ίδιο όνειρο - εφιάλτης του τάραξε τον ύπνο του.
Πιο έντονα και επίμονα το επόμενο βράδυ συνέβησαν τα ίδια. Ο αρχικός προβληματισμός, έγινε φόβος και κατόπι ένοιωθε τρόμο.
Φανέρωσε πρώτα το όνειρο στο επιτελείο του και σε φίλους του αξιωματικούς ζητώντας ερμηνεία στο όνειρο και στήριξη. Το όνειρο είναι το εξής:
Μπροστά στην είσοδο της σκηνής του, ο Βελή Πασάς βλέπει επίμονα έναν καβαλάρη σε κόκκινο άλογο.
Φορούσε Ρωμαϊκή στρατιωτική περιβολή και περικεφαλαία. Στο χέρι του κρατούσε αιχμηρό ακόντιο και πίσω από τον έφιππο, στα καπούλια, ήταν το αδύναμο γεροντάκι που τον είχε ανακρίνει πριν από 3 μέρες.
Του τον είχαν φέρει ως πληροφοριοδότη του εχθρού. Με τις ανακρίσεις δεν βρέθηκαν σε βάρος του στοιχεία. Με εντολή του όμως τον χάλασαν.
---«…Μετά από αυτό, που επίμονα μου συμβαίνει, έχασα τον ύπνο μου, δεν θέλω να νυχτώσει, έχω εφιάλτες, νοιώθω τύψεις και υποφέρω. Βλέπω τον καβαλάρη και τον αδύνατο γέροντα παντού ακόμα και στο ξύπνιο. Δεν με χωράει ο τόπος και προσπαθώ να ξεχάσω γυρίζοντας ταραγμένος εδώ και εκεί..».
Μια μέρα με τους αξιωματικούς του, επιθεωρώντας τα φυλάκια και τις διάφορες μονάδες στάθηκε και στο ύψωμα του Αγίου Δημητρίου. Μπαίνοντας στην εκκλησία, ο Βελή Πασάς, βρίσκεται μπροστά στη εικόνα του Αγίου Δημητρίου, τον καβαλάρη με τη Ρωμαϊκή στολή και την περικεφαλαία. Σταματάει απότομα και κάνει με φόβο βήματα πίσω αναφωνώντας :
«Αυτός είναι, που με το κόκκινο άλογο κουβαλάει τον γέροντα στα καπούλια και τον φέρνει στον ύπνο μου. Αυτός με απειλεί ζητώντας εκδίκηση..».
Άγιος Δημήτριοςτοιχογραφία
Οι αξιωματικοί βλέποντας την ταραχή του αρχιστράτηγου, δεν τόλμησαν ούτε να μιλήσουν, ούτε να τον ρωτήσουν, διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν την ταραχή και την άτακτη υποχώρηση από την Γκιαούρικη Εκκλησία.
Επιστρέφοντας το απόγευμα σιωπηλά και με σκέψεις προς τον καταυλισμό, ο πιο κοντινός του και έμπιστος τόλμησε παράμερα να τον ρωτήσει:
-- Πολυξάκουστε Στρατηγέ μας, μόλις μπήκες στη εκκλησιά των Ρωμιών, εκεί πάνω στο τσουμπάρι, μονολογούσες και απότομα βγήκες έξω. ΄Άκουσα από το στόμα σου , « αυτός είναι », και αν θέλεις πολυχρονεμένε, εξήγησέ μου τη σοβαρότητα του θέματος, που δεν καταλάβαμε τίποτα.
Οι άλλοι προπορεύονταν , οι δυό τους κοντοστάθηκαν και ο Βελής με σοβαρό βλέμμα προς την γη απάντησε:
-- ΄Όλοι σας είδατε στην πόρτα της εκκλησιάς των Γκιαούρηδων την εικόνα με τον καβαλάρη στο κόκκινο άλογο. Αυτός παρουσιάζεται στον ύπνο μου με τον γέροντα στα καπούλια. Με εντολή μου, πριν από λίγες μέρες του έκοψαν το κεφάλι...
Εκείνη την εποχή με τη βία χιλιάδες χριστιανοί ως κτίστες ,ξυλουργοί, εργάτες κ.λ.π. από διάφορα μέρη είχαν επιστρατευθεί και εκινούντο στη Λάκκα Σούλη για το γρήγορο χτίσιμο και εξοπλισμό των πύργων-φρουρίων για στενότερο αποκλεισμό του Σουλίου.
Ο ΑΛΗ ΠΑΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΤΑΛΑΜΑΝΙ
Η συντροφιά διαλύθηκε, διότι ο καθένας πήγε στη μονάδα του και ο Βελή Πασάς κατευθύνεται στη σκηνή του. Πριν φθάσει, βλέπει την φρουρά του Αλή Πασά, του πατέρα του, και στη συνέχεια μπαίνει στη σκηνή που τον περίμεναν.
Η άφιξη του Αλή, ήταν ξαφνική, διότι το 1792 ,που έπαθε την μεγάλη πανωλεθρία, ήταν στη Μπογόρτσα (σ. Θεσπρωτικά Όρη ) και γνώριζε από πανικό, αλλά και πολύ πρόσφατα ζεματίστηκε από την Σουλιώτικη Λεβεντιά και από το Ρωμαίηκο Φιλότιμο. Πρόσεχε τη δική του ασφάλεια και προτιμούσε περισσότερο να εποπτεύει από το παλαιότερο σαράγι-φρούριο που είχε κάτω από τον Άί-Λια, στο Τόσκεσι ( σ. Αχλαδέα ) που ήταν και άμεση έξοδος προς τα Γιάννινα.
Οι συμπατριώτες του Τουρκαλβανοί, έχασαν την Ρωμηοσύνη τους από τότε που οι πρόγονοί τους έφυγαν από την Ορθοδοξία και έγιναν Μωαμεθανοί.
Αποχώρησε από τη σκηνή η συντροφιά του Αλή, για να βρεθούν μόνοι τους ο Βαλεσί Ρούμελη και ο πασάς Αρχιστράτηγος κατά την τάξη της Πύλης για το σοβαρό θέμα των Σουλιωτών που ήταν πολύ μεγάλο για την κραταιά αυτοκρατορία. Με τους Σουλιώτες είχαν ασχοληθεί τότε και οι μεγάλες Δυνάμεις του κόσμου, ο Μέγας Ναπολέων, η Αικατερίνη της Ρωσίας, η Αγγλία. Αλλά θα τα έλεγαν μαζί και ως Πατέρας με γιο. Κατά την ενημέρωση και τις συζητήσεις ο έμπειρος Αλής παρατήρησε την έντονη ανησυχία του Βελή και ο γιος άνοιξε τη καρδιά του στον πατέρα του:
-- Πατέρα, πριν από λίγες μέρες, επάνω εκεί στο ύψωμα, στην εκκλησιά των Ραγιάδων πιάστηκε ως κατάσκοπος των θέσεών μας, με ένα δαυλί αναμμένο ένας αδύνατος ασπρομάλλης γέροντας. Από τις έρευνες και ανακρίσεις δεν βρήκαμε άκρη και με εντολή μου έκοψαν το κεφάλι του Γκιαούρη. Από εκείνο το βράδυ παρουσιάζεται στον ύπνο μου καβαλάρης σε κόκκινο άλογο με τον γέροντα στα καπούλια, οπλισμένος και με περικεφαλαία.
Σήμερα τον είδα σε εικόνα που είναι στην εκκλησιά των ραγιάδων εκεί επάνω στο ύψωμα.
--Κατάλαβα, απάντησε ο Αλή Πασάς. Μυαλό δεν έχεις κουκούτσι. Τι κακό μπορούσε να κάνει ένα κοκαλιάρικο γεροντάκι με μια χούφτα κρυφοτούφηδες και κατσικοκλέφτες σε σένα, στον ξακουσμένο πατέρα σου Αλή Πασά και στο μεγάλο Βιλαέτι, νάχει δόξα ο Αλλάχ.
Με την κρυψίνοιά του, δεν έδειξε την δική του ανησυχία και φόβο, όπως γίνεται σε ένα στρατόπεδο. Οι δυό άνδρες βγήκαν από την σκηνή και για να ευμενίσει τον Άγιο Δημήτριο ο Αλής είπε στον Βελή:
----Αυτός ο τόπος που φαίνεται και από επάνω που δεν φαίνεται, όλο το δάσος και ο βοσκότοπος, όλα τα χωράφια που είναι γύρω από τον τόπο του φονικού και τις απέναντι δυτικά ράχες από σήμερα τις παραχωρώ στον Άγιο Δημήτριο. Στο εξής, οι καλλιεργητές μπαστινούχοι θα πληρώνουν το ίμορο και το δέκατο στην εκκλησιά αυτή .
Από τότε, ολόκληρο το δάσος Νταλαμάνι έγινε βακούφικο και συνεχίστηκε και μετά την πτώση του Αλή, από την νέα οθωμανική κατάσταση .
Δάσος στην περιοχή Νταλαμάνη
Αλλά και μετά από την Ελληνική απελευθέρωση ο απλός και πιστός Λαός της περιοχής έσωσε με ακρίβεια τα γεγονότα.
Οι οικονομικοί παράγοντες προσέγγισαν ανιστόρητα και ωφελιμιστικά μέχρι το 1955 τα σημαντικά γεγονότα του 1800.
Η χλιαρή προσέγγιση από την Εκκλησιαστική Διοίκηση, δεν ανέδειξε την προσφορά και το μαρτύριο του Μακαρίου.
Η πρόοδος και η ακμή της Μονής Μεσιανών οφείλεται στον μαρτυρικό θάνατο του Μακαρίου, που είχε ως συνέπεια την απόφαση του Αλή Πασά.
Μαθητές του Ελληνικού Σχολαρχείου επί Τουρκοκρατίας, διέσωσαν πολλά από το πνεύμα Θυσίας του Εθνομάρτυρα.
Εμείς μετανοιωμένοι για τις δικές μας παραλείψεις, παρακαλούμε τον Οσιοεθνομάρτυρα Μακάριο να μεσιτεύει για το έλεος του Χριστού για μας και όλη τη Λάκκα Σούλι που τον ξεχάσαμε.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Γκουμπές : Σχήμα τόξο χωρίς διέξοδο και χωρίς παράθυρο τεχνικός ή φυσικός η λεγόμενη τρώγλη.
Σούγκραφο : Ραγδαία και βίαιη μετά σφοδρού αέρος λεπτού χαλαζιού πτώση (χαλαζοκαταιγίδα ).
Κλεφτόγουρνες : Είσαν καταρχάς γούρνες όπου άνοιγαν οι αρματωλοί κλέφτες στο βάθος του γόνατου και καμουφλαζ για να είναι έτοιμοι για αιφνιδιασμό του εχθρού και εντός του στρατοπέδου του ή όπισθέν του και απλή ερμηνεία εκεί έψηναν το κρέας για την τροφοδοσία των.
Φωτιά : συνθηματικές φωτιές σε προσυμφωνημένο σχήμα – σύνθημα – με συνεννόηση των αντάρτικων ομάδων.
Κουπάκια : Περιοχή όπου κατά την παράδοση του τόπου ήταν μέρος που κατασκεύαζαν κουπιά για τις βάρκες της Αχερουσίας λίμνης που πιθανόν να ήταν στην περιοχή, όπως εικάζεται από τα ευρήματα οργανισμών που βρέθηκαν στην θέση ¨ Παλιόμυλος ¨ του Δ. Δ. Γεωργάνων.
Αλογοουρές : Βαθμός ιεραρχίας.
Βακούφι: Ιδιοκτησία εκκλησίας.
Ιερέας Λεωνίδας Ευαγγέλου Νίκας
3 Απριλίου 2008 Γεωργάνοι Λάκκας Σούλι
Τηλ.26540 - 31318 και 26540 – 31138
Ο
ΟΣΙΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ
ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ 1802 ΣΤΑ ΔΕΡΒΙΖΙΑΝΑ
Επιμέλεια Β. Μ.
Απρίλιος 2008 - Γεωργάνοι Λάκκας Σούλι
Αφιερούται
εις μνήμη της γιαγιάς μου Βαρβάρας Παπασωτηρίου - Νίκα
Ο ΟΣΙΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ 1802 ΣΤΑ ΔΕΡΒΙΖΙΑΝΑ
Σήμερα, που η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται σε διωγμό ,θέλω να καταθέσω για τους νεώτερους, αλλά και για τους ερευνητές της Ιστορίας τα παρακάτω που αφορούν τον όσιο και εθνομάρτυρα Μακάριο.
ΠΗΓΕΣ
Αυτά βασίζονται:
-- Στην οικογενειακή μου παράδοση, από το γένος - φάρα των Νικάτων —Κουτσονίκα.
-- Στην οικογενειακή μου παράδοση από τα Δερβίζιανα, την γιαγιά μου Βαρβάρα, θυγατέρα του ιερέα Σωτήρη Παπασωτηρίου και Ιερέως Χρήστου Παπασωτηρίου αδελφού της .
--Στις ζωντανές περιγραφές μεγαλυτέρων μου από τα Δερβίζιανα, από τους Γεωργάνους και από τα γύρω χωριά της Λάκκας.
--Στις πληροφορίες που είχα ως Εφημέριος στα Δερβίζιανα και ως Αρχιερατικός Προϊστάμενος της περιοχής.
--Στις επισκέψεις μου στα Ιστορικά Τοπωνύμια «Γκουμπές» στο δάσος Νταλαμάνι, στη «Βύρα του Μακάριου»του Άνω Αχέροντα και στα παραποτάμια χωράφια στη θέση «Μακάριος» στον Κάμπο του Πασά και
--Στο Ιστορικό του κτηματολογίου της Ιεράς Μονής Μεσιανών και Αγίου Δημητρίου.
Επίσης έχω υπ’ όψη μου δημοσιεύματα του Δερβιζιανιώτη Μιχαήλ Μίχα, του περιοδικού Αθηνών Ηπειρωτική Εταιρεία ( τ. 277/02 σ. 455 ), κ.λ.π. και περισσότερο από όλα τον θρύλο για τα « Καντήλια του ξεχασμένου καλόγερου », που πλανάται σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδος και ας πέρασαν περισσότερα από διακόσια χρόνια. Γι αυτόν τον θρύλο και τον μοναχό, είχε γράψει ο από την Κατερίνη Θεολόγος καθηγητής Λάζαρος Τσακιρίδης, που είχε υπηρετήσει στο Γυμνάσιο των Δερβιζιάνων, πριν από πολλά χρόνια.
Για τα « Καντήλια του Καλόγερου » είχε γίνει λόγος πληροφοριακός από Μακεδόνα Εντεταλμένο Ι.Μ. στη 10η Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη στο Συνεδριακό Κέντρο της Ευαγγελίστριας (16-21/9/1998 της Αλιάρτου Βοιωτίας στην οποία συμμετείχε ο κ. Βησσαρίων Μπακόλας.
Του ζητήθηκαν περισσότερες πληροφορίες (που δεν γνώριζε, όπως μας είπε) και επιβεβαίωση του τόπου. Τότε, είχε επικαιρότητα, λόγω των γεγονότων στα μοναστήρια των Σέρβων στο Κόσσυφοπέδιο και τηνΒοσνία-Ερζεγοβίνη.
Το ενδιαφέρον όμως από το Άγιον Όρος και οι μαθητικές αναμνήσεις του Μοναχού Απολλώ, ξύπνησε τις συνειδήσεις μας για τα δικά μας χρέη για τον Μακάριο που έγινε πρότυπο Θυσίας για την Ορθοδοξία και την Πατρίδα μας , εις μίμησιν της Θυσίας του Χριστού.
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ.
Νότια από τα Δερβίζιανα, στον σημερινό αυτοκινητόδρομο προς τα Λέλοβα ( σ. Θεσπρωτικό ), υπάρχει μικρή προς τα δεξιά και Δυτικά, διακλάδωση. Αυτή μετά από 250 περίπου μέτρα, μας οδηγεί στο ονομαστό και ιστορικό Μοναστήρι των Μεσσιανών.
Είσοδος της Ιεράς Μονής Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Σώζεται το καθολικόν της Μονής αφιερωμένου στους κορυφαίους Αποστόλους Πέτρον και Παύλον.
Εκεί είναι και το μνημείο της 23ης Ιουλίου 1944 του Ναπολέοντα Ζέρβα και το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανταρτών του ΕΔΕΣ.
Μνημείο ΕΔΕΣ - ΕΟΕΑ
Από αυτό το σημείο περνούσε το νεώτερο και επίσης ιστορικό Ντερβένι, που ήταν σημαντικό πέρασμα και σταυροδρόμι του 1912 και της Εθνικής Αντίστασης της 10ετίας του 1940.
Πολύ κοντά και προς τα Β. υπάρχει η βρύση « Μήιλι » ως ένα κατάλοιπο του Ντερβενιού, που από τα Γιάννινα οδηγούσε από τους Βαρυάδες και την Ανατολική Λάκκα με τις διακλαδώσεις στα Μεσιανά – Νταλαμάνι προς Λέλοβα - Άρτα ή μέσω Ρουσιάτσας ( σ. Πολυστάφυλλο ) προς τον Λούρο - Πρέβεζα ή προς το Σούλι και Δυτική Λάκκα.
Βρύση Νότια της Μονής των Αποστόλων
Δυτικά των Μεσιανών και σε 300 περίπου μέτρα, από την κατηφόρα υψώνεται γήλοφος με μεγάλα δέντρα, με καλή ορατότητα προς ολόκληρη την Κεντρική Λάκκα και τα βουνά που την περικυκλώνουν και προς το σταυροδρόμι του Ντερβενιού που περιέγραψα.
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου
Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο Άγιος Δημήτριος, παλαιότερο μοναστήρι από αυτό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, οποίος κτήστικε από την ενορία Δερβιζιάνων κατά το έτος 1400 μ.χ.
Ο Άγιος Δημήτριος είναι απέναντι και φαίνεται καθαρά από τον άλλον τόπον του Νεώτερου Μαρτυρίου της 25-2-1945, στο Νταλαμάνι, όπου οι συγγενείς των θυμάτων και επιζήσαντες αντιστασιακοί, φρόντισαν και έγινε το Μνημείο των σφαγιασθέντων και ο Ναός του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Και αυτοί περιμένουν τη Δικαίωση.
Άποψη Ι. Ναού Α. Γρηγορίου και Μνημείου.
Και οι δύο Ναοί –Μοναστήρια, βρίσκονται στην είσοδο του μεγάλου δάσους που έμεινε με το ξενικό όνομα Νταλαμάνι, από τη λέξη ντάλα που πιθανόν στα τούρκικα σημαίνει πολύ δυνατό, πολύ μεγάλο, π.χ. όπως οι παλαιότεροι θυμούνται τη φράση «ντάλα μεσημέρι».
Άποψη περιοχής
Αντίστοιχη ονομασία υπάρχει, στο πέρασμα - είσοδο, όπως και εδώ, στα Τσερίτσιανα. Αλλά και στην Ν. Τουρκία σε πέρασμα στενών υπάρχει η ίδια ονομασία .
Άποψη περιοχής
Αυτό το μεγάλο Δάσος, αυτό το Σταυροδρόμι, αυτό το σημαντικό πέρασμα, αυτός ο καθαγιασμένος πολλές φορές και μαρτυρικός Τόπος, που είναι ταυτόχρονα και ερημικός, φιλοξένησε τον Μακάριο.
Λεπτομέρειες από την περιοχή
Η ΚΑΛΥΒΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ.
Μέσα στο δάσος σε 1000 περίπου μέτρα, νοτιοανατολικά του Αγίου Δημητρίου προς την Ρουσιάτσα, σε μικρό ξέφωτο της πλαγιάς υπάρχει ο Γκουμπές του Καλόγερου. ΄Έτσι προσδιορίζεται ακόμη και τώρα η θέση της καλύβας του Γέροντα.
Η σημερινή κατάσταση του ¨ Γκουμπέ¨
Πολύ κοντά της, χωρίς να φαίνεται από τους διαβάτες, υπήρχε ο δρόμος από τα Μεσιανά προς την Ρουσιάτσα.
Αυτό τον δρόμο πρόσφατα μερίμνη της Δημαρχίας Λάκκας Σούλη άνοιξε και ξεκαθάρισε το Δ.Δ. Δερβιζιάνων και έκαναν επισκέψιμη τώρα, την Καλύβα - Γκουμπές του Καλόγερου.
Η Καλύβα - Γκουμπές φαίνεται μόνο από τις κορυφές του Βούτσι ή Κακοσούλι υψόμετρο 1340 και 1553 μ., πάνω από το Αλογομάντρι , τη Λακκιά του Μαλάμου και την Μούργκα με υψόμετρο 1200 μ.
Λεπτομέρειες από την περιοχή
Εκεί στα τελευταία χρόνια εντοπίστηκε η πέτρινη βάση και περίμετρος της μικρής Καλύβας με υπόδειξη και βοήθεια του Αναστάσιου Μίχα. Είχε χαθεί από την ερήμωση, την κατάργηση του δρόμου, και την πυκνότητα του δάσους. Έντονο ενδιαφέρον έδειξε επί τόπου για τον εντοπισμό του κελιού και ο Πρόεδρος της Σουλιώτικης Συμπολιτείας, ο κ. Νικ. Στράτης.
Από ζωντανή διήγηση της γιαγιάς μου Βαρβάρας, θυγατέρα του ιερέα και εφημερίου Δερβιζιάνων Σωτηρίου Παπασωτηρίου, υπήρχε εκεί ένα φυσικό στέγαστρο, μια φυσική τρώγλη σε σχήμα τόξου, οπλισμένη από επάνω με ξύλα και παχύ στρώμα με χώμα.
Επί τόπου υπάρχουν άφθονα δρυόδενδρα και τζέροι που με το πλέξιμό τους δημιουργούν με το χώμα αδιαπέραστη από νερά και υγρασία στέγη.
Φυσικά ο Μακάριος με πέτρες είχε διαμορφώσει προστατευτικά τον χώρο, χωρίς να δίνει στόχο.
Όπως τονίζει ο Λαμπρίδης, βιβλ.10ο, μετά την υποδούλωση το 1798 και1799 των χωριών της Λάκκας από τον Αλή Πασά,σε αυτό το πέρασμα,σελ.44 και 45, δύο φρούρια ανέγειρε, ένα στη Μπογόρτσα και ένα « εις το ακρότατον των Δερβιζιάνων », στον Άγιο Δημήτριο .
Πράγματι στον Άγιο Δημήτριο υπάρχουν πολλά ερείπια του πύργου. Αυτά πρέπει να είναι από τον πύργο του Αλή Πασά και όχι από κελιά , διότι ο ναός δεν ήταν ποτέ Μονή επανδρωμένη.
Ερείπια του πύργου δίπλα από τον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου
Χαμηλότερα από το Κάθισμα του Γέροντα, στον Κάμπο του Πασά απλώνεται χώρος πρόσφορος για μεγάλο στρατόπεδο και η ποταμιά του Άνω Αχέροντα με αρκετά νερά.
Προς το ανάραχο αριστερά, υπάρχει η τοποθεσία και τα ερείπια «Φούρνοι» για τα στρατόπεδα. Εδώ ακριβώς είχαμε τις μεγάλες Νίκες των Σουλιωτών-Λακκιωτών το 1775 κατά του Κουρτ Πασά. ( ΣΤ΄Πόλεμος Κραψ.σελ. 109 ) . Ο ΄Άνω Αχέροντας είναι ο παραπόταμος των Αρχαίων ο Σελλήεις ,που εμείς τον λέμε ο Λακκιώτικος.
Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ.
Κανένας δεν γνωρίζει τον τόπο καταγωγής του, ούτε και το κοσμικό του όνομα. Και είναι απόλυτα δικαιολογημένο για εκείνα τα μαύρα χρόνια στα μέρη μας, διότι ο κατακτητής ξέσπαγε στους συγγενείς, όπως έγινε στους Γεωργάνους την ίδια περίπου εποχή με τον Πάπα-Ζήση που έμεινε στην ιστορία ως « Τσιρούκης ».
Το όνομα Μακάριος είναι όνομα από τον χορόν των Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας. Όπως είναι γνωστό, όποιος έχει την επιθυμία και θέλει να γίνει Μοναχός, θα αρνηθεί τα του κόσμου. Προ της κουράς του τελείται μια κανονική τάξη ακολουθίας της αφιέρωσής του. Κατά την Χειροθεσία από τον επιχώριο Επίσκοπο ή τον κανονικό του Αντιπρόσωπο, επιλέγει ο ίδιος ένα όνομα απ΄ το αγιολόγιο της εκκλησίας και από αυτή την σημαντική ημέρα, με όλες του τις δυνάμεις και την βοήθεια της Θείας Χάριτος, φροντίζει να ομοιάσει τον Όσιο ή τον Μάρτυρα που ο ίδιος επέλεξε. Στην καθημερινή του πνευματική και σωματική του άσκηση, ξεχωριστή θέση έχουν οι αρετές της Υπακοής, της Ταπεινοφροσύνης, της Προσευχής, της Παρθενίας, της Ακτημοσύνης…
Για αυτή την περίοδο (1798-1804)είναι δύσκολο να βρεθούν στοιχεία και για τη σχέση του με συγκεκριμένο μοναστήρι ή Επισκοπή. Ακόμη και για την σύζυγο του καπετάν Μπαλάσκα Μαρία, που ήταν επώνυμη, ως θυγατέρα του Γιώρη Μπότσαρη και αδελφή του Κίτσου Μπότσαρη δεν γνωρίζουμε την κανονικότητα, όταν στην Αγία Παρασκευή - στο Κούγκι πήρε και αυτή ως Μοναχή, το όνομα Μακαρία, εκείνα τα δύσκολα για τους Λακκώτες και Σουλιώτες χρόνια 1798-1804.
Επικρατούσε τότε και μεταξύ των κληρικών της Λάκκας κάποια αταξία με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιερόθεο λόγω της βίας από τον Αλή Πασά. Είναι γνωστές οι επιστολές προς τον Παραμυθίας Χρύσανθο. Στην φοβερά ταραγμένη εποχή και περιοχή ο Μακάριος ζήτησε την ηρεμία και την γαλήνη στο ελαφρύ θρόισμα των φύλλων των πανύψηλων δένδρων, στο κελάιδεμα των πουλιών και το λάλημα του τσαλαπετεινού.
Και για ποικιλία είχε τα δυνατά σιούγκραφα, τα ανεμοβόρια και τα ουρλιαχτά των ζώων του δάσους.
Η τροφή του ήταν λιτότατη χόρτα και φρούτα, που εύρισκε στα άγρια και ήμερα δέντρα.
Δεν γνωρίζουμε σε ποια κατάσταση ήταν τα Μοναστήρια των Μεσιανών και Αγίου Δημητρίου εκείνα τα χρόνια και ως εφημέριος δεν βρήκα κάτι που να μνημονεύεται ως Μοναχός, σε ένα από τα δύο πριν από το τραγικό μαρτύριό του που θα περιγράψω παρακάτω.
Άλλωστε αυτά κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο του Αλή Πασά θα είχαν ερημώσει και ο ρόλος του Μακάριου ,έξω από αυτά, ήταν το άναμμα των καντηλιών, ως δέηση και ελπίδα. Εκεί αυτός ήταν ο ξωμερίτης και ο άγνωστος, όπως συνέβαινε ,τότε ακριβώς και με τον Σαμουήλ στο Κούγκι. Κάτω από σκληρές πολεμικές συνθήκες και σε επικίνδυνο πέρασμα οι Μονές είχαν ερημώσει. Η Αποστολή του γέροντα ήταν το άγρυπνο μάτι στους Ιερούς τόπους, από την μαγαρισιά των Αγαρηνών.
Από αυτά τα μέρη πέρασε ο Κοσμάς ο Αιτωλός 3 φορές κατά τα 8 Ιεραποστολικά χρόνια στην ΄Ήπειρο (Λαμ.σ.69). Η τελευταία του ήταν την άνοιξη του 1779, τότε που άφησε τον Σαμουήλ (κατά κόσμον Σταύρον ή Ιωάννην Θεμελή ) κατά παράδοση, στους Γεωργάνους με κατεύθυνση Ρωμανό και Σούλι. ΄Ολων των γεγονότων που είχαν σχέση με το «ποθούμενο» προηγήθηκε το μαρτύριο του Πατρο-Κοσμά με διαταγή του Κουρτ-Πασά στο Κολικόντασι ,την 24 Αυγούστου 1779.
Αν ο Πάπα Ζήσης της Αγίας Παρασκευής Γεωργάνων, ο οσιοεθνομάρτυρας του 1801, συνδέονταν με τον Σαμουήλ της Αγίας Παρασκευής, είναι σίγουρο ότι και ο άγνωστος κοσμικά, Μακάριος, έχει σχέση με το Κούγκι και τον Σαμουήλ. Μακάριος και Πάπα-Ζήσης έδωσαν συνέχεια στο Μαρτύριο του Πατροκοσμά και ήσαν πρόδρομοι του Σαμουήλ, στις παραμονές της αινιγματικής «τελευταίας κρίσης».
Κατ’ επανάληψη οι πηγές, αναφέρονται στα γεγονότα του Μπάλα, και ο ίδιος μικρό παιδί τότε, έντονα ενθυμούμαι τον εντυπωσιασμό στους Γιωργανίτες από τις Σουλιώτικες Ιστορίες του Γάκη-Παπά, παιδί του Πάπανικόλα . Η Ευαγγελίστρια του Μπάλα ,μοναδική στα Σουλιωτοχώρια και αρχαιότερη της Σαμονίβας, συνδέεται με τον Πάτρο-Κοσμά. Ο σύγχρονος του Πάπα-Ζήση, Παπανικόλας, φτηνά την γλίτωσε από τον τύραννο.
Από τις « Κλεφτόγουρες » με τις φωτιές και τον καπνό, οι μυημένοι έπαιρναν τα μηνύματα, όπως στην αρχαιότητα.
Η στρατηγική θέση όμως, του ταπεινού Γκουμπέ - του Καλόγερου, του αθέατου από τα ποιο κρίσιμα σημεία και του ορατού από την Μούργκα , το Βούτσι , τη Λακκιά του Μαλάμου και το Αλογομάντρι ,ήταν ασύγκριτα ακαταμάχητη για πολύ καιρό.
Στο μοναδικό συμπαγές χριστιανικό κέντρο της Ηπείρου της Σουλιώτικης Συμπολιτείας, η Θεία Χάρη φώτισε τους προγόνους μας Λακκιώτες να υψώνουν, σε καίρια και εμφανή σημεία, μικρούς ναούς και προσκυνήματα, που συμβολίζουν και εμπνέουν υπομονή, αγωνιστικότητα ,θυσία.
Π.χ. Απέναντι από τον Άγιο Δημήτριο προς τα Κουπάκια, υπάρχει ο Άγιος Γεώργιος και προς Β., ο Άγιος Μηνάς, σε πολλά σημεία η Αγία Παρασκευή με κεντρική αναφορά σε εκκλησίες της Θεοτόκου.
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ
Η χρονολόγηση του μαρτυρίου, προκύπτει από την σύνδεση της σύλληψης και των βασανισμών με τον Βελή Πασά, τον γιο του Αλή-Πασά.
Του Πάπα Ζήση το μαρτύριο, συνδέεται με τον άλλον γιο του, τον Μουχτάρ.
Τα γεγονότα που περιγράφω παρακάτω έγιναν κατά τη διάρκεια του 10ου πολέμου κατά των Σουλιωτών 1800-1803.
Το 1798 ο Αλή Πασάς νίκησε τους Γάλλους και υπέταξε την Πρέβεζα. Ο Σουλτάνος του έδωσε τον τίτλο του Βεζύρη με 3 αλογοουρές. Ταυτόχρονα τα παιδιά του, ο Μουχτάρ και ο Βελής αλώνιζαν την Λάκκα και περισσότερο με τα πουγκιά και λιγότερο με τα όπλα υπέταξαν και τα Λακκοχώρια.
Στο τέλος του1799 με μεγαλύτερο πουγκί και αξίωμα από τον Αλή Πασά, έγινε η αποχώρηση της φάρας του Γ.Μπότσαρη από το Παλαιοχώρι με άλλες 70 οικογένειες για το Βουλγαρέλι της ΄Αρτας.
Η κατάσταση για τους Λακκιώτες και Σουλιώτες ήταν τραγική. Κεφαλές στο Σούλι ήταν ο Φώτο Τζαβέλας και ο Καλόγερος Σαμουήλ.
Μούργκα,Βούτσι.Αλογομάντρι και Λακκιά του Μαλάμου.
Με Σουλτανικό φιρμάνι τον Ιούνιο του 1800, με 15.000 και με συμπαράταξη και άλλων δυνάμεων, επιτίθεται ο ίδιος ο Αλή Πασάς κατά της αδυνατισμένης πλέον Σουλιώτικης Συμπολιτείας.
Τα περισσότερα στρατεύματα είχαν σχέση με τα δυό φρούρια της Ρουσιάτσας και Δερβιζιάνων, με το πέρασμα της περιοχής, με την στρατοπεύδευση κ.λ.π.
Ο Μοναχός Μακάριος, ο άοπλος και σκελετωμένος στο κέντρο των γεγονότων, έβλεπε, άκουγε, μάθαινε, παρατηρούσε και έστελνε μηνύματα ανάβοντας τα Καντήλια στο Κελί του, στον Αϊ-Δημήτρη, στους Αγίους Αποστόλους στα προσκυνήματα, που ήταν και κωδικοποιημένα για τις κινήσεις και τον όγκο των Στρατευμάτων.
Δέκτης ο Σαμουήλ που γνώριζε καλά, ως ντόπιος Δερβιζανιώτης, όλη την περιοχή .
Μούργκα,Βούτσι.Αλογομάντρι και Λακκιά του Μαλάμου επάνω από το Ρωμανό,το Αλποχώρι Μπότσαρη και το Παλαιοχώρι Μπότσαρη.
Η πανωλεθρία του 1792 κατά θαυματουργό τρόπο επαναλαμβάνονταν και το καλοκαίρι του 1800 σε βάρος των Τουρκαλβανών και του Αλή Πασά. Αναφέρω για παράδειγμα: Κίνηση του ίδιου με το δαυλί αναμμένο το απόβραδο προς τον Αϊ Δημήτρη, σήμαινε μετακίνηση προς ανάλογη κατεύθυνση, άναμμα πολλών καντηλιών στο κελί του ή σε άλλο προσκύνημα σήμαινε ανάλογη στρατοπέδευση, σβήσιμο πολλών καντηλιών, σήμαινε αποχώρηση από το στρατόπεδο. Κάπως έτσι η πολύ διαφορετικά γίνονταν η μετάδοση πληροφοριών στο Σούλι. Πάντως εξασφαλίζονταν ο αιφνιδιασμός και η διάδοση του πανικού στους Τουρκαλβανούς.
Κανένας δεν αντελήφθηκε το παραμικρό ούτε διατυπώθηκε καμιά υποψία. ΄Αναγκάζεται από την απελπισία του ο Αλή Πασάς και καταφεύγει στην στενή πολιορκία. Με άλλον τρόπο κατάλληλα προσαρμοσμένον συνεχίζονταν η πληροφόρηση και κατά την στενή πολιορκία.
Τον Απρίλιο του 1802 ο Αλή Πασάς διορίζεται από την Πύλη με σουλτανικό φιρμάνι με τον τίτλο Ρούμελη Βαλεσί με 5 αλογοουρές, τον υψηλότερο, κι έτσι γίνεται ο ισχυρότερος πασάς του Ευρωπαϊκού τμήματος.
Η Οθωμανική Διοίκηση, ονόμαζε,Ρούμελη την Βαλκανική Χερσόνησο, δηλαδή χώρα των Ρωμηών. ΄Έτσι με νέα επείγοντα καθήκοντα προς τα βορειότερα, την Μακεδονία και την Θράκη, αναχωρεί για την Ανδριανούπολη, αφήνοντας στο πόδι του τον Βελή Πασά.
Επιστρέφοντας, διορίζει αρχιστράτηγο όλων των δυνάμεων τον Βελή. Ο Βελή Πασάς ένοιωθε περισσότερη ασφάλεια στα δυό κοντινά φρούρια των Δερβιζιάνων και της Μπογόρτσας, εποπτεύοντας από εδώ καλύτερα τις 4 προσβάσεις προς την Λάκκα και κινούμενος περιοδικά προς την Ανάληψη της Λίπας.
Και εκεί στη Λίπα, υπάρχουν σχετικά με τα γεγονότα, ερείπια με μεγάλη ορατότητα και προς τα Τσερίτσιανα.
Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ
Η συνεχιζόμενη προς το Σούλι πληροφόρηση για πολύ καιρό απασχολούσε έντονα τους αξιωματικούς, τους ηγέτες και το στρατόπεδο και οι έρευνες δεν κατέληγαν σε κανένα αποτέλεσμα.
Εσωτερικό Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου
Τέθηκαν σε παρατήρηση και οι κινήσεις του Καλόγερου και τον συνέλαβαν για ανακρίσεις όταν έφθασε με το δαυλί στον Αϊ-Δημήτρη.
Σαν πούπουλο σύρθηκε ο αδύναμος Γέροντας και τον παρουσίασαν στον Βελή Πασά ως ύποπτον.
Τον είδε κακομοιριασμένο και ταλαιπωρημένο, του έκανε σύντομη ανάκριση στα πρόχειρα και τον παρέδωσε για συνέχιση της ανάκρισης σε βάθος.
Για αρκετές μέρες τον ανέκριναν με όλους τους τρόπους, βασανιστικούς και μη, αλλά δεν έβγαινε από το στόμα του Γέροντα κανένα στοιχείο και καμιά πληροφορία για κάποιον συνεργάτη.
Προσεύχονταν, έδειχνε ατάραχος και γαλήνιος, ξεπερνούσε τις αφόρητες πιέσεις με υπομονή και καρτερία.
Εκεί κοντά στις όχθες του Άνω Αχέροντα σχηματίζεται μια μεγάλη Βύρα, αρκετά βαθειά και με πολύ νερό. Είναι γνωστή για τα ψάρια της αλλά και για κάποια ατυχήματα.
Πήραν τον Γέροντα και τον έφεραν στην Βύρα. Αφού μάταια τον απείλησαν για πνίξιμο, τον έριξαν μέσα.
Κατάπληκτοι τον έβλεπαν να πετάγεται επάνω στεγνός και λιγνός ,όπως ήταν πριν.
Για τον βασανισμό, διάλεγαν Τουρκαλβανούς, που είχαν χάσει σε αυτόν τον πόλεμο δικούς τους, για να έχουν περισσότερο φανατισμό και μίσος.
Η τύφλωση από το μίσος δεν άφηνε να δουν το Θαύμα και με ξύλινα ρόπαλα τον χτυπούσαν και τον ξανάριχναν στη Βύρα.
Το φαινόμενο επαναλαμβάνονταν και ο Μακάριος έβγαινε ανέπαφος από το νερό, ολόξηρος και καθαρός.
΄΄ Βύρα ΄΄ στον Αχέροντα
Γύρω-γύρω από την Βύρα, αλάλαζαν φωνάζοντας: « Αυτός ο θάνατος αξίζει στους εχθρούς του Αλλάχ και του πολυχρονεμένου μας αφέντη Αλή - Πασά… ».
Το διαπιστωμένο και ορατό Θαύμα δεν άγγιξε ούτε συνεκλόνισε τους δήμιους.
Το τιμημένο Ράσο και το βασανισμένο σώμα ήταν στεγνά μετά από τόσες βίαιες καταβυθίσεις και ανασύρσεις από τα νερά του Αχέροντα.
Οι δήμιοι πιο σκληροί και επίμονοι, πείσμονες και πιστοί στον Αλλάχ, παρέδωσαν τον Μακάριο στον Βελή Πασά, ζητώντας τον αποκεφαλισμό του.
Και εκείνος τους έκανε το χατίρι. ΄Έκοψαν το σεπτό Κεφάλι του Μακαρίου τον Ιούλιο του 1802 σε κείνο το μέρος με εντολή του « γενναίου.. » πολεμάρχη και Αρχιστράτηγου των Τουρκαλβανών Βελή Πασά.!!
Από τότε η Βύρα αυτή πήρε το όνομα του Μακάριου και με κάποιες αλλοιώσεις από τα ορμητικά νερά, τα φερτά υλικά και την πάροδο 206 ετών μέχρι σήμερα 2008, παραμένει μνημονεύοντας τον Μακάριο και το Θαύμα. Με αυτό το όνομα αποκαλούνται μέχρι σήμερα όλα τα αγροκτήματα που είναι γύρω από την Βύρα που ποτίστηκαν και αγιάστηκαν με το αίμα του Μακάριου.
Σε αυτή τη Βύρα πνίγηκε το 1908 με 1910 το παιδί του Δημητρίου Ναστούλη ή Παπασωτηρίου που είχε πάει μόνο του για ψάρεμα.
ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΕΛΗ.
Το ίδιο βράδυ, ο Βελή Πασάς πετάχτηκε τρομαγμένος από τον ύπνο. ΄Έμεινε για λίγο ξυπνητός, ξανακοιμήθηκε και το ίδιο όνειρο - εφιάλτης του τάραξε τον ύπνο του.
Πιο έντονα και επίμονα το επόμενο βράδυ συνέβησαν τα ίδια. Ο αρχικός προβληματισμός, έγινε φόβος και κατόπι ένοιωθε τρόμο.
Φανέρωσε πρώτα το όνειρο στο επιτελείο του και σε φίλους του αξιωματικούς ζητώντας ερμηνεία στο όνειρο και στήριξη. Το όνειρο είναι το εξής:
Μπροστά στην είσοδο της σκηνής του, ο Βελή Πασάς βλέπει επίμονα έναν καβαλάρη σε κόκκινο άλογο.
Φορούσε Ρωμαϊκή στρατιωτική περιβολή και περικεφαλαία. Στο χέρι του κρατούσε αιχμηρό ακόντιο και πίσω από τον έφιππο, στα καπούλια, ήταν το αδύναμο γεροντάκι που τον είχε ανακρίνει πριν από 3 μέρες.
Του τον είχαν φέρει ως πληροφοριοδότη του εχθρού. Με τις ανακρίσεις δεν βρέθηκαν σε βάρος του στοιχεία. Με εντολή του όμως τον χάλασαν.
---«…Μετά από αυτό, που επίμονα μου συμβαίνει, έχασα τον ύπνο μου, δεν θέλω να νυχτώσει, έχω εφιάλτες, νοιώθω τύψεις και υποφέρω. Βλέπω τον καβαλάρη και τον αδύνατο γέροντα παντού ακόμα και στο ξύπνιο. Δεν με χωράει ο τόπος και προσπαθώ να ξεχάσω γυρίζοντας ταραγμένος εδώ και εκεί..».
Μια μέρα με τους αξιωματικούς του, επιθεωρώντας τα φυλάκια και τις διάφορες μονάδες στάθηκε και στο ύψωμα του Αγίου Δημητρίου. Μπαίνοντας στην εκκλησία, ο Βελή Πασάς, βρίσκεται μπροστά στη εικόνα του Αγίου Δημητρίου, τον καβαλάρη με τη Ρωμαϊκή στολή και την περικεφαλαία. Σταματάει απότομα και κάνει με φόβο βήματα πίσω αναφωνώντας :
«Αυτός είναι, που με το κόκκινο άλογο κουβαλάει τον γέροντα στα καπούλια και τον φέρνει στον ύπνο μου. Αυτός με απειλεί ζητώντας εκδίκηση..».
Άγιος Δημήτριοςτοιχογραφία
Οι αξιωματικοί βλέποντας την ταραχή του αρχιστράτηγου, δεν τόλμησαν ούτε να μιλήσουν, ούτε να τον ρωτήσουν, διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν την ταραχή και την άτακτη υποχώρηση από την Γκιαούρικη Εκκλησία.
Επιστρέφοντας το απόγευμα σιωπηλά και με σκέψεις προς τον καταυλισμό, ο πιο κοντινός του και έμπιστος τόλμησε παράμερα να τον ρωτήσει:
-- Πολυξάκουστε Στρατηγέ μας, μόλις μπήκες στη εκκλησιά των Ρωμιών, εκεί πάνω στο τσουμπάρι, μονολογούσες και απότομα βγήκες έξω. ΄Άκουσα από το στόμα σου , « αυτός είναι », και αν θέλεις πολυχρονεμένε, εξήγησέ μου τη σοβαρότητα του θέματος, που δεν καταλάβαμε τίποτα.
Οι άλλοι προπορεύονταν , οι δυό τους κοντοστάθηκαν και ο Βελής με σοβαρό βλέμμα προς την γη απάντησε:
-- ΄Όλοι σας είδατε στην πόρτα της εκκλησιάς των Γκιαούρηδων την εικόνα με τον καβαλάρη στο κόκκινο άλογο. Αυτός παρουσιάζεται στον ύπνο μου με τον γέροντα στα καπούλια. Με εντολή μου, πριν από λίγες μέρες του έκοψαν το κεφάλι...
Εκείνη την εποχή με τη βία χιλιάδες χριστιανοί ως κτίστες ,ξυλουργοί, εργάτες κ.λ.π. από διάφορα μέρη είχαν επιστρατευθεί και εκινούντο στη Λάκκα Σούλη για το γρήγορο χτίσιμο και εξοπλισμό των πύργων-φρουρίων για στενότερο αποκλεισμό του Σουλίου.
Ο ΑΛΗ ΠΑΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΤΑΛΑΜΑΝΙ
Η συντροφιά διαλύθηκε, διότι ο καθένας πήγε στη μονάδα του και ο Βελή Πασάς κατευθύνεται στη σκηνή του. Πριν φθάσει, βλέπει την φρουρά του Αλή Πασά, του πατέρα του, και στη συνέχεια μπαίνει στη σκηνή που τον περίμεναν.
Η άφιξη του Αλή, ήταν ξαφνική, διότι το 1792 ,που έπαθε την μεγάλη πανωλεθρία, ήταν στη Μπογόρτσα (σ. Θεσπρωτικά Όρη ) και γνώριζε από πανικό, αλλά και πολύ πρόσφατα ζεματίστηκε από την Σουλιώτικη Λεβεντιά και από το Ρωμαίηκο Φιλότιμο. Πρόσεχε τη δική του ασφάλεια και προτιμούσε περισσότερο να εποπτεύει από το παλαιότερο σαράγι-φρούριο που είχε κάτω από τον Άί-Λια, στο Τόσκεσι ( σ. Αχλαδέα ) που ήταν και άμεση έξοδος προς τα Γιάννινα.
Οι συμπατριώτες του Τουρκαλβανοί, έχασαν την Ρωμηοσύνη τους από τότε που οι πρόγονοί τους έφυγαν από την Ορθοδοξία και έγιναν Μωαμεθανοί.
Αποχώρησε από τη σκηνή η συντροφιά του Αλή, για να βρεθούν μόνοι τους ο Βαλεσί Ρούμελη και ο πασάς Αρχιστράτηγος κατά την τάξη της Πύλης για το σοβαρό θέμα των Σουλιωτών που ήταν πολύ μεγάλο για την κραταιά αυτοκρατορία. Με τους Σουλιώτες είχαν ασχοληθεί τότε και οι μεγάλες Δυνάμεις του κόσμου, ο Μέγας Ναπολέων, η Αικατερίνη της Ρωσίας, η Αγγλία. Αλλά θα τα έλεγαν μαζί και ως Πατέρας με γιο. Κατά την ενημέρωση και τις συζητήσεις ο έμπειρος Αλής παρατήρησε την έντονη ανησυχία του Βελή και ο γιος άνοιξε τη καρδιά του στον πατέρα του:
-- Πατέρα, πριν από λίγες μέρες, επάνω εκεί στο ύψωμα, στην εκκλησιά των Ραγιάδων πιάστηκε ως κατάσκοπος των θέσεών μας, με ένα δαυλί αναμμένο ένας αδύνατος ασπρομάλλης γέροντας. Από τις έρευνες και ανακρίσεις δεν βρήκαμε άκρη και με εντολή μου έκοψαν το κεφάλι του Γκιαούρη. Από εκείνο το βράδυ παρουσιάζεται στον ύπνο μου καβαλάρης σε κόκκινο άλογο με τον γέροντα στα καπούλια, οπλισμένος και με περικεφαλαία.
Σήμερα τον είδα σε εικόνα που είναι στην εκκλησιά των ραγιάδων εκεί επάνω στο ύψωμα.
--Κατάλαβα, απάντησε ο Αλή Πασάς. Μυαλό δεν έχεις κουκούτσι. Τι κακό μπορούσε να κάνει ένα κοκαλιάρικο γεροντάκι με μια χούφτα κρυφοτούφηδες και κατσικοκλέφτες σε σένα, στον ξακουσμένο πατέρα σου Αλή Πασά και στο μεγάλο Βιλαέτι, νάχει δόξα ο Αλλάχ.
Με την κρυψίνοιά του, δεν έδειξε την δική του ανησυχία και φόβο, όπως γίνεται σε ένα στρατόπεδο. Οι δυό άνδρες βγήκαν από την σκηνή και για να ευμενίσει τον Άγιο Δημήτριο ο Αλής είπε στον Βελή:
----Αυτός ο τόπος που φαίνεται και από επάνω που δεν φαίνεται, όλο το δάσος και ο βοσκότοπος, όλα τα χωράφια που είναι γύρω από τον τόπο του φονικού και τις απέναντι δυτικά ράχες από σήμερα τις παραχωρώ στον Άγιο Δημήτριο. Στο εξής, οι καλλιεργητές μπαστινούχοι θα πληρώνουν το ίμορο και το δέκατο στην εκκλησιά αυτή .
Από τότε, ολόκληρο το δάσος Νταλαμάνι έγινε βακούφικο και συνεχίστηκε και μετά την πτώση του Αλή, από την νέα οθωμανική κατάσταση .
Δάσος στην περιοχή Νταλαμάνη
Αλλά και μετά από την Ελληνική απελευθέρωση ο απλός και πιστός Λαός της περιοχής έσωσε με ακρίβεια τα γεγονότα.
Οι οικονομικοί παράγοντες προσέγγισαν ανιστόρητα και ωφελιμιστικά μέχρι το 1955 τα σημαντικά γεγονότα του 1800.
Η χλιαρή προσέγγιση από την Εκκλησιαστική Διοίκηση, δεν ανέδειξε την προσφορά και το μαρτύριο του Μακαρίου.
Η πρόοδος και η ακμή της Μονής Μεσιανών οφείλεται στον μαρτυρικό θάνατο του Μακαρίου, που είχε ως συνέπεια την απόφαση του Αλή Πασά.
Μαθητές του Ελληνικού Σχολαρχείου επί Τουρκοκρατίας, διέσωσαν πολλά από το πνεύμα Θυσίας του Εθνομάρτυρα.
Εμείς μετανοιωμένοι για τις δικές μας παραλείψεις, παρακαλούμε τον Οσιοεθνομάρτυρα Μακάριο να μεσιτεύει για το έλεος του Χριστού για μας και όλη τη Λάκκα Σούλι που τον ξεχάσαμε.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Γκουμπές : Σχήμα τόξο χωρίς διέξοδο και χωρίς παράθυρο τεχνικός ή φυσικός η λεγόμενη τρώγλη.
Σούγκραφο : Ραγδαία και βίαιη μετά σφοδρού αέρος λεπτού χαλαζιού πτώση (χαλαζοκαταιγίδα ).
Κλεφτόγουρνες : Είσαν καταρχάς γούρνες όπου άνοιγαν οι αρματωλοί κλέφτες στο βάθος του γόνατου και καμουφλαζ για να είναι έτοιμοι για αιφνιδιασμό του εχθρού και εντός του στρατοπέδου του ή όπισθέν του και απλή ερμηνεία εκεί έψηναν το κρέας για την τροφοδοσία των.
Φωτιά : συνθηματικές φωτιές σε προσυμφωνημένο σχήμα – σύνθημα – με συνεννόηση των αντάρτικων ομάδων.
Κουπάκια : Περιοχή όπου κατά την παράδοση του τόπου ήταν μέρος που κατασκεύαζαν κουπιά για τις βάρκες της Αχερουσίας λίμνης που πιθανόν να ήταν στην περιοχή, όπως εικάζεται από τα ευρήματα οργανισμών που βρέθηκαν στην θέση ¨ Παλιόμυλος ¨ του Δ. Δ. Γεωργάνων.
Αλογοουρές : Βαθμός ιεραρχίας.
Βακούφι: Ιδιοκτησία εκκλησίας.
Ιερέας Λεωνίδας Ευαγγέλου Νίκας
3 Απριλίου 2008 Γεωργάνοι Λάκκας Σούλι
Τηλ.26540 - 31318 και 26540 – 31138
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)