Σάββατο 27 Απριλίου 2013
Σάββατο 13 Απριλίου 2013
ΤΟ ΠΛΟΙΟ «ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΣ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ;…
Η αγωνία της κρίσης
Φέτος ο Απανταχού Ελληνισμός, η Οικουμενική
Ρωμηωσύνη γιόρτασε στις 24
Μαρτίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας και την επομένη τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου μαζί με την 192ή Εθνική μας Επέτειο από το 1821. Και
όλοι μας ζούσαμε με μεγάλη ανησυχία την σκόπιμη ,ξαφνική και αδικαιολόγητη
επέκταση της Οικονομικής Κρίσης από
Ελλάδα στην Κύπρο.
Αυτές οι εορτές έχουν βαθύτερο νόημα πνευματικής και
υπαρξιακής Μνήμης και είναι δεμένα με τον Ελληνορθόδοξο Πολιτισμό μας, τον
Πολιτισμό της Θυσίας και Αυτοθυσίας, της Αγάπης, της Ελευθερίας ,της Ελπίδας
,του Γολγοθά και της Ανάστασης.
Οι ανεκτίμητοι αυτοί
πανανθρώπινοι Θησαυροί δυστυχώς αυτές
τις περίεργες εποχές, είναι περιφρονημένοι από αυτούς τους αχάριστους που
νομίζουν ότι Κυβερνούν όλο τον Κόσμο. Νομίζουν, ότι κυβερνούν και την Γνήσια
Ρωμηωσύνη που είναι απλωμένη παντού, σε όλη την Γη.
Βραβείο Καρλομάγνου στον Σόϊμπλε
Στο Άαχεν (σύνορα Γερμανίας-Βελγίου Ολλανδίας) στις 17-5-2012
βραβεύτηκε ο δυστυχισμένος Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Σόϊμπλε με το βραβείο
Καρλομάγνου. Του δημιουργούν περιβάλλον απομάκρυνσης από την πραγματικότητα των
αυτοκτονιών και καταστροφών στην Ελλάδα
και Κύπρο, περιβάλλον απομάκρυνσης από τον κυρίαρχο δυτικό ορθολογισμό και
περιβάλλον διαστροφικό της Ευρωπαίκής Ιστορίας.
Εκεί στο Άαχεν έγιναν
πολλές τοπικές σύνοδοι από τις θρησκευτικές διαμάχες και θρησκευτικούς πολέμους
της Δύσης που οι περισσότερες είχαν πολιτική σκοπιμότητα. Περίεργη είναι η
σύμπτωση της συνόδου 798 για το πρόβλημα Ούργκελ που μας θυμίζει το « Όργουελ
1984.
Φιλιόκβε και Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Για αυτό τον λόγο αναφέρθηκα στην αρχή αυτού του κειμένου
για την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Στο ΄Ααχεν το 802 σε διατεταγμένη από τον Καρλομάγνο
διορισμένων από τον ίδιο επισκόπων εισάγεται το γνωστό σε όλους μας Φιλιόκβε, στο Σύμβολο της Πίστεως με καθαρά
πολιτική σκοπιμότητα, άσχετη με τον Χριστιανισμό αλλά ρίζα για Διαίρεση των χριστιανών με το Σχίσμα.
Εδώ τέθηκαν και οι
βάσεις αμφισβήτησης και της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου με επίσης πολιτική
σκοπιμότητα Διαίρεσης και μίσους κατά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Το 812 στο Άαχεν στέφθηκε αυτοκράτορας ο Καρλομάγνος και αυτή
ορίζεται ως πρωτεύουσα της λεγόμενης «
Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους» . Αυτό είναι το Α΄Ράϊχ και
τώρα με έδρα τις Βρυξέλες είναι το Δ΄Ράϊχ.
Από το 800 μ.Χ. αρχίζει η χειρότερη προπαγάνδα κατά του
Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, δηλαδή της Ρωμηωσύνης του Μεγάλου Κωνσταντίνου,
κατά της Ελληνικής Γλώσσας που ήταν τότε η Γλώσσα και της Ευρώπης και ιδιαίτερα
κατά των Κληρικών με την βίαιη
αντικατάσταση με Φράγκους από Γερμανικά φύλλα. Προωθείται με έμφαση η γλώσσα των Πληβείων, με μεγάλο εμπλουτισμό νέων στοιχείων ,η
Λατινική και έβαλε τις βάσεις του Λατινικού Πολιτισμού.
Η Λατινική θεολογική εποπτεία
Η Δυτική
πνευματική προσέγγιση απομακρύνεται από
τους Πατέρες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα από τους 3 Ιεράρχες Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο τον
Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο και προβάλλει τον Αυγουστίνο.
Η βίαιη συνένωση γερμανικών φύλων, οι βίαιες μεταβολές, η
αυταρχική δομή με αντίστροφη λογική και ηθική έφεραν κάποια προσωρινά
αποτελέσματα στη Δύση με εργαλεία την Δύναμη, την Αρπαγή, την υπάρχουσα Θρησκευτική Οργάνωση, την με πολλές
αντιστάσεις εκλατινισμένη πλέον Ρώμη. Περί
το 790 με εντολή του Καρλομάγνου συντάσσονται 4 βιβλία(Libri Karoline) όπου διατυπώνονται θεολογικές-πολιτικές
απόψεις κατά της αναστήλωσης των εικόνων
κ.λ.π. τα οποία ,περισσότερον, τα
αξιοποίησαν μετά το 1549 οι Προτεστάντες στις δικές τους επιδιώξεις. Τα
αποτελέσματα είναι γνωστά ως Ιερά Εξέταση,ως
ατέλειωτοι Θρησκευτικοί πόλεμοι,ωςΜεταρρυθμίσεις,ως Σταυροφορίες, ως μίσος
κατά του Βυζαντίου κ.λ.π.
Η
σύγκρουση πολιτισμών και θρησκειών σε
εξέλιξη σε Ελλάδα και Κύπρο.
Οι Φαϊνάσιαλ Τάϊμς,
τον Δεκέμβριο του 2011 , είχαν παρουσιάσει
ένα σενάριο υποθετικό: Το μεγαλύτερο και το ποιό πολυτελές πλοίο του κόσμου με το όνομα « Καρλομάγνος»
και επιβάτες εκπροσώπους από όλα τα μέλη της Ευρωζώνης ξεκινά το παρθενικό του
ταξίδι.Στη μέθη της χαράς και του γλεντιού ,το πλοίο δέχεται ένα χτύπημα και
αρχίζει να βουλιάζει. Πρώτο θύμα ο Έλληνας.
Αυτό παραπέμπει και στα θεωρητικά της ιδεολογικής πλατφόρμας που
διατύπωσε ο Αμερικανός καθηγητής του
Χάρβαντ, Σάμουελ Φίλιπ Χάντιγκτον ,για
τον την θωράκιση του Δυτικού Πολιτισμού ως συνέχεια του Λατινικού που δρομολόγησε ο
Καρλομάγνος. Μεταγενέστερος του Κίσινγκερ και διάδοχος στο πολιτικό πόστο ως
Σύμβουλος του Κάρτερ, διατυπώνει την άποψη ότι ο Δυτικός Πολιτισμός της Αμερικής, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του
Νάτο για την ολοκλήρωσή του έχει ανάγκη από κάθαρση από ξένα Σώματα και
ξεκάθαρα ονοματίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως Ορθόδοξες χώρες. Η λεγόμενη
πνευματική ελίτ της Δύσης προσαρμόζεται ανάλογα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα με
τα τεχνητά ιδεολογικά στηρίγματα που
προσπαθούν να δημιουργήσουν με το
Μουσείο της Ευρώπης στις Βρυξέλλες και με το Σπίτι της Ιστορίας της Ευρώπης.
Είχε προηγηθεί η σκόπιμη εξορία από το βιβλίο της Ιστορίας της Ευρώπης του
Ντυροζέλ, της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας, της Ελληνορωμαϊκής και της
Βυζαντινής. Όλα έπρεπε να ξεκινούν από την εποχή του Καρλομάγνου, με βάση την
δήθεν πρώτη ενότητα με τον αυταρχισμό, την βαρβαρότητα, την αρπαγή. Ο
Λατινικός-Δυτικός Πολιτισμός προσπαθεί να βρεί μια ιδεολογική ταυτότητα, βασανίζεται
ακόμη από το αντικληρικό πνεύμα ως
συνέπεια και απόηχο των μεθόδων της Ιεράς Εξέτασης, αλλάζει προσανατολισμούς με
διάφορα προσχήματα και παραδόθηκε στη
λατρεία του χρήματος. Κακώς Έλληνες κεφαλαιοκράτες για να ευρίσκονται στην
άρχουσα έλίτ της Παγκοσμιοποίησης, δεν μελετούν την ιστορία και τις διαθήκες
των Μεγάλων ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ του έθνους, κακώς συμμετέχουν σε αυτή την παγκόσμια
Σύγχυση και Θολούρα. Με λίγη προσοχή θα
βοηθούσαν όλη την Ευρώπη, αποκαλύπτοντας με λίγη προσπάθεια το πραγματικό
υπόβαθρο της Ευρώπης, αυτό της Ρωμηωσύνης. Ίσως και οι Πολιτικοί μας θα
μπορούσαν να βλέπουν βαθύτερα τα πράγματα.
Το βραβείο του Καρλομάγνου το πήρε και ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής την 4η Μάη του 1978 ως πολιτικός ηγέτης μιας μικρής χώρας που είχε ανάγκη
στηρίγματος και ασφάλειας από τους κινδύνους του τότε Βορρά της Ε.Σ.Δ.Ε και της
Τουρκίας. Είχε ζήσει την Δύση ως Ευρωπαίος και τότε στην ομιλία του, κατά την
τελετή της απονομής, τόνισε την Αξία του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού ως
στοιχείο διαμόρφωσης της Ευρώπης. Τότε
ως Έθνος είχαμε την ποιο καθαρή ταυτότητα σε Ανατολή και Δύση. Τώρα η Δύση
ψάχνεται να βρει ταυτότητα με χωροφύλακα το ΝΑΤΟ και μεθόδους Καρλομάγνου.
Ας
ξυπνήσουμε!.. Μετά τον Γολγοθά, η Ανάσταση.
Ο Ελληνισμός είναι
Παγκόσμια Πολιτιστική Δύναμη, αρκεί να σηκώσει το κεφάλι του, να έλθει σε
συναίσθηση να αντικρύσε πρώται τους Πνευματικούς Θησαυρούς που περιφρόνησε. Τα
σκάνδαλα στην Παιδεία από την 10τία του 1980
μας έφεραν στην κατάσταση που βιώνουμε τώρα. Αν συνέλθουμε ως Έθνος, θα
αγαπήσουμε τον τόπο μας και θα βρούμε τον δρόμο της Προκοπής. ΄Εχουμε
ξεστρατήσει ως Λαός, με ηγέτες Λαοκόλακες.
Ακαριαίο ήταν το χτύπημα κατά της Κύπρου και οι δήθεν
αφορμές είναι τυποποιημένες από τα χρόνια τα παλιά.
Κατεβαίναμε με την Βικτώρια και μετά με την Πικαντίλι από το
Ανατολικό Λονδίνο στο Κέντρο τις πρωϊνές ώρες της 25ης και ένας αδελφός Ελληνοκύπριος μας
πρόσεξε που σχολιάζαμε δημοσίευμα
Αγγλικής Εφημερίδας για τα τραγικά
γεγονότα της Κύπρου και με νόημα μας ξάφνιασε στη γλώσσα μας… « Στην Κύπρο και στην Ελλάδα ζουν έντονα ακόμα τις προκλητικές
καρναβαλικές εκδηλώσεις…». Προφανώς συζητούσαμε με άνεση, με ανησυχία και
αγωνία 3 Ορθόδοξοι και γύρω μας
κυριαρχούσε ένα πολύχρωμο πολύγλωσσο,
πολυπολιτισμικό κοινό σε έντονα
εκκοσμικευμένο περιβάλλον.
Για την Αγγλία η Δευτέρα 25ης Μαρτίου ήταν η αρχή
της Μεγάλης Εβδομάδας για τους Λατίνους ,όπως
με έμφαση την έδειξαν τα κανάλια για τους δικούς τους λόγους. Εμφανέστατα το
Πάσχα των Λατίνων δεν έχει καμιά σχέση
με το Ορθόδοξο Ελληνικό Πάσχα, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή.
Λονδίνο 1η4/2013 ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013
Από εδώ, στο Λονδίνο, είχα προβληματισθεί για παράξενα και απίθανα δημοσιεύματα από 1978,π.χ. μειονότητες στην Ελλάδα.
Υπήρχε μια επίμονη και αδικαιολόγητη τάση υποβιβασμού ή εξαφάνισης της Ιστορίας των Σουλιωτικών Αγώνων. Με το περιοδικό "Ηπειρωτική Εταιρεία" και κ.λ.π.προσπάθησα να κινήσω το ενδιαφέρον στην Ελλάδα για την επίμονη και αφύσικη επίθεση κατά των Σουλιωτικών ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ. Την 6η Μαρτίου 2013 έμεινα κατάπληκτος στο Παρίσι με τον κεντρικό σταθμό του ΜΕΤΡΟ,στο 19ο διαμέρισμα, που φέρει το όνομα του Μάρκου Μπότσαρη και της Ομώνυμης μεγάλης Λεωφόρου προς τιμήν του ήρωα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και πικραμένος για όσα συμβαίνουν στη Χώρα μου. Κακώς εμείς οι Σουλιώτες δεν προβάλαμε ποτέ την συμβολική πρόταση του Δαγκλή-Μπότσαρη το 1913 για ίδρυση τότε τιμητικά Νομού Σουλίου με έδρα το Σούλι. Αν ήταν τότε ουτοπικό,τώρα είναι εξαιρετικά επίκαιρο για απάντηση στους Αλβανικούς,Σκοπιανικούς και Νεοοθωμανικούς Εθνικισμούς,για απάντηση στους εσωτερικούς πράκτορες που έχουν "τρουπώσει"σε θέσεις-κλειδιά. Και πάλι απευθύνομαι στην κ. Φραγκουδάκη και την παρέα της ότι το πανελλήνιο "Αχός βαρύς ακούγεται/πολλά ντουφέκια πέφτουν,.."και ο βυζαντινός,ο Ύμνος της Ρωμηωσύνης "Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα Νικητήρια.." δεν ασκούσαν στα παιδιά μας Παιδαγωγικό Πειθαναγκασμό και Ψυχολογική Βία." Αγανακτισμένος γιατί χάσαμε τα παιδιά μας στο Εξωτερικό προωθώ συνυπογράφοντας το μήνυμα που έλαβα. B.M. Λονδίνο 13/3/2013
7/3/2013
ΠΡΟΣ
ΑΞΙΟΤΙΜΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ
Κο ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
ΛΙΚΝΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΑΞΙΩΝ
ΚΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ
ΠΑΡΓΑ-ΣΟΥΛΙ
Χίλια χρόνια
επαρκούν για να σχηματισθεί ένα έθνος, μια ώρα από κακήν εκλογήν αρχόντων είναι
αρκετή να το κρημνίσει. (Λόρδος Βύρωνας)
Η κακή
εκλογή αρχόντων μας οδήγησε να ζούμε μια εποχή που τα «πάντα εσαλεύθησαν» όπως
έγραφε για την εποχή του σε μια νεανική διακήρυξη ο Νίκος Καζαντζάκης, που η
αλήθεια και το ουσιαστικό γίνονται σπάνιο, μέσα στην σύγχυση που επικρατεί,
δυσεύρετο.
Δεν θα φτάναμε στο χάος αν υπήρχε υγιής κοινοβουλευτισμός,
που αποτελεί την ορθότερη μορφή αυτοδιοικήσεως των ελεύθερων λαών. Αλλά για να
εξυγιανθεί ο κοινοβουλευτισμός και για να σωθεί η χώρα, πρέπει να εξαφανισθεί η
κομματική ακολασία.
Είναι αδύνατον να εφαρμοσθούν, εγκαίρως και επιτυχώς λύσεις
των ελληνικών προβλημάτων, αν η παμφαγία
του κόμματος δεν κτυπηθεί κατακέφαλα. Διαφορετικά τι ωφελεί να πιστεύουμε ότι
όλοι οι άνθρωποι γεννώνται ελεύθεροι και ίσοι; Κάθε πολίτης , έχει δικαίωμα και
καθήκον να κάμει τα πάντα για να σταματήσει το κατρακύλισμα αυτό, το οποίο μας
οδηγεί όλους στον γκρεμό. Όταν ο πολίτης λέει για ζητήματα του κράτους: “Τί μ’ ενδιαφέρει εμένα;” αυτό το κράτος είναι καταδικασμένο να
χαθεί. Ο ελληνικός λαός δεν ζητεί θαύματα από τους ηγέτες του ζητεί ΕΛΛΑΔΑ.
ΕΛΛΑΔΑ: Ιστορία-Πολιτισμός-Δημοκρατία.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του
παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το
μέλλον.
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ έχει σκοπό την πρόοδο, όχι των Επιστημών και των
Μηχανών, αλλά του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Καταραμένος να είναι ο πολιτισμός, αν χρειάζεται
για την συντήρηση του να καταβροχθίζει ανθρώπους.
Το πιο άμεσο κριτήριο της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και συγχρόνως ένα από
τα μυστικά της πολιτικότητας είναι το να προνοεί και να εξασφαλίζει, ώστε
κανένας πολίτης, οσοδήποτε ταπεινός να εμποδίζεται, είτε για λόγους καταγωγής,
είτε για λόγους γνωριμιών να φτάσει στα πιο μεγάλα αξιώματα και στις πιο
ανώτερες διακρίσεις της πολιτείας. Η αξιοκρατία, ο σεβασμός και η τήρηση των
ΝΟΜΩΝ είναι τα κύρια συστατικά.
Αναφέρει ο Δημοσθένης: «Οι νόμοι είναι η ψυχή της πολιτείας
και όπως και το σώμα, άμα χάσει την ψυχή πεθαίνει έτσι και η πολιτεία, άμα
λείψουν οι νόμοι, διαλύεται». Συνεχίζει
ο Ευριπίδης: «Τρεις είναι οι αρετές που οφείλεις ν’ ασκείς, να τιμάς τους
Θεούς, ν’ αγαπάς τους γονείς που σε ανέθρεψαν και να σέβεσαι τους νόμους της
Ελλάδος…»
Αυτός ο πλούτος είναι γεννήματα του τόπου μας,
ΙΣΤΟΡΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που απλώθηκαν να φωτίσουν την ανθρωπότητα.
Σήμερα ο τόπος που τα γέννησε τ’ ανέθρεψε και τα πρόσφερε, θυσιάζεται στο βωμό
της Παγκοσμιοποίησης και της Οικονομικής κρίσης που μας οδηγεί στην Συρρίκνωση
και τον Αφανισμό.
Το έγκλημα γίνεται εκ προμελέτης ή εν βρασμώ?
Στην συρρίκνωση και τον αφανισμό οδηγήθηκαν με συνοπτικές
διαδικασίες η ιστορική αλυσίδα της νεότερης αλλά και Ευρωπαϊκής Ιστορίας που
γράφτηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας από τους ‘Έλληνες και τις φιλικές
συμμαχικές δυνάμεις της Ευρώπης και της Ρωσίας. Αναφερόμαστε στο ΣΟΥΛΙ και την
ΠΑΡΓΑ.
… «Τα γενόμενα εις το Σούλι είναι θαύμα Θεού…»
Η επιγραμματική αυτή φράση ανήκει στον Γενικό Προβλεπτή της
Γαληνότατης Δημοκρατίας στα Επτάνησα.
Την έγραψε σε αναφορά προς τον Δόγη της Βενετίας τον Απρίλιο του 1772 , είκοσι
σχεδόν χρόνια πριν ο Αλίς επιτεθεί κατά του Σουλίου. Και πολύ πριν από την
Γαλλική Επανάσταση.
Με τους βηματισμούς των Σουλιωτών πρόβαλε η άνοιξη τους
σκλαβωμένους Έλληνες ως θεϊκό δώρο ανακυκλώσεως του πόθου για ελευθερία…
Θα ψάλει ο Λόρδος Βύρωνας: «Στο Σουλιώτικο βράχο προς της
Πάργας το χώμα γενεά σιδερένια ως και σήμερα είναι που από μάνες Δωρίδες λες
και βγαίνει ακόμα.»
Η Ελλάδα μας σήμερα
περισφίγγεται από μύριους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Το θαύμα της Ιστορίας
μας που μερικοί προσπαθούν να μη γίνεται πιστευτό στη «σοφή» εποχή μας, που
έμαθε να τα μετράει όλα με αριθμούς νομισμάτων, προφανώς και την τιμή και την
αξιοπρέπεια και την ελευθερία.
Η ιστορική ανάταση, η παγκόσμια ακτινοβολία, το δέος του
ιστορικού θαύματος είναι η κληρονομιά της φυλής μας.
Στα Ιστορικά Αρχεία της Ευρώπης και της Αγίας Πετρούπολης η
Ιστορία του Σουλίου και της Πάργας ζωντανεύει για να κρατηθεί στο ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Και στο παρελθόν αρκετές δεκαετίες πριν, πάλι τραυματίστηκε η
Πάργα και το Σούλι (ως Σουλιώτικη Συμπολιτεία τότε).
Η μεν Πάργα με την μετατόπιση από το Νομό Θεσπρωτίας στο Νομό
Πρεβέζης, το δε Σούλι (ως Σουλιώτικη Συμπολιτεία) μοιράστηκες στους Νομούς
Θεσπρωτίας, Ιωαννίνων, Πρεβέζης. Όλα στο
βωμό της μικροπολιτικής φιλοδοξίας;
Αυτό όμως που βιώνουμε είναι εκτέλεση. Το σπάσιμο της
ιστορικής αλυσίδας και η ένταξη της Πάργας από ανεξάρτητος Δήμος που ήταν στο
Καναλάκι (Φανάρι) κρατώντας για τους τύπους την επωνυμία Δήμος Πάργας, έχει ήδη
συρρικνώσει κι έχει υποβαθμίσει την Πάργα κάνοντας τη από δήμο σε συνοικία. Μια
πόλη με μεγάλη τουριστική κίνηση, με ακίνητη περιουσία, με κληροδότημα που
ευεργέτησε τον τόπο και τους κατοίκους, μια πόλη που έδωσε κίνητρα ανάπτυξης
στην ζωή των κατοίκων, που δεν χρειάστηκε κρατική χορηγία, βρέθηκε σήμερα
υποθηκευμένη.
Ποιοι ευθύνονται; Τι οδήγησε την Πάργα στο ξεπούλημα της; Τι
οδήγησε τον τόπο στο λυκόφως;
Οι κάτοικοι της Πάργας προέβησαν σε κινήσεις σωτηρίας.
Σύσσωμοι , ομόψυχα προκειμένου να μη χάσει ο τόπος τους τις
αξίες που κληρονόμησαν. Μάζεψαν υπογραφές και κατέθεσαν υπόμνημα στην κυβέρνηση με την ελπίδα να
παραμείνει η Πάργα ανεξάρτητος δήμος.
Το ίδιο έγινε και από τον Πρόεδρο της Ιστορικής Κοινότητας
Σουλίου πριν λίγα χρόνια (Κο Ευάγγελο Οικονόμου) ώστε το Σούλι να παραμείνει
ιστορική κοινότητα και όχι συνοικία της Παραμυθιάς που παραπλανητικά
μετονομάστηκε Δήμος Σουλίου. Η ιστορική ανάταση, η παγκόσμια ακτινοβολία, το
δέος του ιστορικού θαύματος είναι η κληρονομιά της φυλής μας.
Αυτός ο τόπος, αυτοί οι αγώνες, αυτοί οι ήρωες, αυτοί οι νεκροί
είναι του έθνους αγλάισμα των Πανελλήνων
καύχημα και το δικό μας σεπτό και
ακριβό προσκύνημα.
Όμως το Σούλι και η Πάργα με την φυσική και ιστορική τους
μεγαλοπρέπεια αξίζουν μια καλύτερη τύχη κι ευρύτερη προβολή, ώστε να βιωθεί και
να αξιοποιηθεί από τους Πανέλληνες αυτό το μέγα επικό κεφάλαιο, το οριακό στην
Ιστορική μοίρα του Έθνους.
Σκοπό έχουμε ν’ αναστήσουμε τη συνείδηση στο Παγκόσμιο ναό των Ανθρωπίνων Αξιών και της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Απευθύνομαι με τη φωνή της Πάργας και του Σουλίου στους εκλεκτούς
του ελληνικού κοινοβουλίου και ως Ευρώπη, στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο μη μας
οδηγείτε στο Λυκόφως.
Με σεβασμό στους
Θεσμούς
Μαργαρίτα Παππά
Τρίτη 12 Μαρτίου 2013
Ελληνορθόδοξη
Κοινότητα Αγίου Ελευθερίου LEYTON ΛΟΝΔΙΝΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΙ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ-
ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
Την Κυριακή ,10
Μαρτίου 2013 και ώρα 11η π.μ.
θα γίνει Εκδήλωση Μνήμης για τον Ελληνοκύπριο ήρωα και Εθνομάρτυρα Ευαγόρα
Παλληκαρίδη.
Οργανώνεται από την Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγίου Ελευθερίου LEYTON Ανατολικού ΛΟΝΔΙΝΟΥ ,που γίνεται κάθε χρόνο.
Η επιμνημόσυνη Δέηση
θα γίνει στον Ι.Ν. Αγίου Ελευθερίου, θα συμμετάσχουν με απαγγελίες
,τραγούδια και κατάθεση στεφάνου οι μαθητές
του Σχολείου της Ομώνυμης Κοινότητας και θα ομιλήσει για τον αείμνηστο
ήρωα ο κ.Βησσαρίων Μπακόλας.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Ευχαριστώ θερμά το
Δ.Σ. της Ελληνοορθόδοξης Κοινότητας Αγίου Ελευθερίου Leyton Ανατολικού
Λονδίνου που μου έδωσε αυτήν την μοναδική ευκαιρία να γυρίσω πίσω 57 χρόνια και
να ξαναζήσω τους επικούς αγώνες του Κυπριακού Λαού και περισσότερο από όλα το
πνεύμα θυσίας και αυτοθυσίας της Ελληνικής Κυπριακής Νεολαίας. Θα αναφέρω δυό
επετειακά παραδείγματα.
Το Πρώτο :
Τέτοιες μέρες, στις 14 του Μάρτη 1956, στην Λάρνακα, όπως γράφει ο
Δ.Μικελλίδης, στην κηδεία του ποιο μικρού ήρωα της Ε.Ο.Κ.Α, του 7χρονου
Δημητράκη Δημητριάδη, τα κορίτσια χόρευαν τον χορό του Ζαλόγγου και
τραγουδούσαν «Στη στεριά δεν ζει το ψάρι/κι΄ούτ’ανθός στην αμμουδιά κι οι
Σουλιώτισσες δεν ζούνε/ δίχως την Ελευθεριά.
Και το δεύτερο: Τέτοιες μέρες του Μάρτη,13
ξημερώνοντας14,ένα χρόνο αργότερα, το 1957 στις Κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας,
απαγχονίζεται ο Νεαρώτερος αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. ο μαθητής με τα πολλά
χαρίσματα 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης από την Τσάδα της Πάφου. Δεν αξιώθηκαν
οι γονείς του Μιλτιάδης και Αφροδίτη,τα 4 άλλα αδέρφια του να του κάνουν
αξιοπρεπή κηδεία διότι ο Δυνάστης με τις χιλιάδες στρατιωτών Ειδικών
Δυνάμεων έτρεμε και από το χτύπημα από
τις καμπάνες. Και η καμπάνα της Ορθόδοξης Εκκλησιάς που σήμαινε συναγερμό Ψυχών,
ήταν ένα ισχυρό όπλο για τον αγωνιζόμενο για Λευτεριά Λαό. Ο Δυνάστης
τοποθέτησε το σεπτό Σώμα του Βαγορή
στα «Φυλακισμένα μνήματα», στον ίδιο
νωπό τάφο που πριν από λίγες μέρες με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο είχε ταφεί ο
Αετός του Μαχαιρά, ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Ποιός δάσκαλος και ποιος γονιός είχε τότε την
δύναμη της Λογικής να συγκρατήσει τέτοια φλογισμένα νειάτα;!...Και ποια μητέρα
μπορούσε να αντέξει τα βασανιστήρια του σπλάχνου της στη φυλακή που είχαν
επινοήσει από τότε τα έξυπνα…πλέγματα- αόρατα παραπετάσματα, όπως αργότερα τις
λεγόμενες έξυπνες ..βόμπες.
Στη Λάρνακα
καταγράφτηκε τότε για την εν ψυχρώ δολοφονία του μικρού Δημητράκη το ξέσπασμα
σε κλάματα κάποιας Αγγλίδας που γνώριζε
το γειτονόπουλο. Αλλά και η Παγκόσμια κατακραυγή μετά την καταδίκη του Ευαγόρα
Παλληκαρίδη με πρώτη την ίδια την Αγγλία,δείχνουν ότι οι Λαοί έχουν κατανόηση για το Δίκαιο. Κάποια άδικα
και μεγάλα συμφέροντα ολίγων Εξουσιαστών βασανίζουν ανθρώπους και χωρίζουν
λαούς. Ο Παλληκαρίδης ,Παλληκαρά έλεγαν τον Παππού του,είναι ο ένατος και ο
τελευταίος που τον ανέβασαν στην κρεμάλα. Με γρήγορες διαδικασίες είχαν καταδικάσει
για αγχόνη άλλα 26 παλληκάρια. Δεν τόλμησαν οι δυνάμεις της Βίας και της
Τρομοκρατίας να τελειώσουν τα ωμά
εγκλήματα, διότι η Υποκρισία ξεσκεπάζεται επικίνδυνα. ΄Ετσι περνούσαν οι ζοφερές και οι μαύρες τότε
μέρες στην Κύπρο που στο βάθος έβλεπες κάποιο φως και διαγράφονταν ελπίδες
Ελευθερίας.
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε
στο ορεινό χωρίο Τσάδα της Πάφου,
Ευαγόρας Παλληκαρίδης
(1938-1957)
στις
28 Φεβρουαρίου του 1938. Είναι το τέταρτο παιδί από τα 5 της πολύτεκνης
οικογένειας Μιλτιάδη και Αφροδίτης Μαυρομάτη. Είναι δεύτερος ξάδελφος του
απαγχονισθέντα την 21η
Σεπτεμβρίου 1956 ήρωα Στέλλιου Μαυρομάτη.
Στο Δημοτικό του χωριού του πάντα αριστεύει και διακρίνεται για το ήθος και τον χαρακτήρα του. Από την πρώτη
τάξη στο γυμνάσιο ο Βαγορής ζούσε ποιό έντονα εκείνη την εποχή του 1950.Ζούσε
έντονα την πίκρα για την αθέτηση της
υπόσχεσης των Άγγλων για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ζούσε έντονα
το Ενωτικό με την Ελλάδα αποτέλεσμα 97%
του δημοψηφίσματος που είχε γίνει από
την Εθναρχούσα τότε Εκκλησία της Κύπρου. Αυτό
σημάδεψε πολύ βαθειά την καρδιά του 13χρονου μαθητή του Γυμνασίου. Το
ίδιο έγινε και για όλα τα άλλα παιδιά της Κύπρου. Το 1953 στο Ιακώβιο
Γυμναστήριο αντί της Ελληνικής Σημαίας αναρτήθηκε η Αγγλική και αυτό ξεσήκωσε
όλους τους μαθητές σε διαδήλωση διαμαρτυρίας. Ο Ευαγόρας αναρριχήθηκε στον ιστό και κατεβάζει την
Σημαία. Συλλαμβάνεται ο 15ντάχρονος για
τα γεγονότα της Πάφου και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος λόγω της ηλικίας του. Αυτό
επανέλαβε στη Δερύνεια στις 14 Αυγούστου 1996 ο Σολωμός Σολωμού με την τουρκική
σημαία.
Από τότε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης μοιράζεται τη νεανική του ορμή σε αγώνες,
διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και να γράφει ποιήματα. Ήταν ένα παιδί πολύ προικισμένο με πολλά χαρίσματα και
προσόντα. Μας άφησε ένα πλούσιο πνευματικό έργο σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα
και σε νεαρή ηλικία. Από τότε έδειξε τα
ηγετικά του προσόντα ξεσηκώνοντας με ακράτητο ενθουσασμό για διαδηλώσεις για
διαμαρτυρίες για υπεύθυνη παρουσία παντού. Στις 17 Νοεμβρίου1955 συλλαμβάνεται
από τις κατοχικές δυνάμεις της Αγγλίαςκαι δικάζεται. Δεν παραδέχεται όμως την
ενοχή του και παραπέμπεται γιανα
δικαστεί πάλι στις στις 6 Δεκεμβρίου.
Τότε, μαθητής της προ τελευταίας τάξης του Γυμνασίου, παίρνει την μεγάλη
απόφαση με την ευχή του πατέρα του. 5 Δεκεμβρίου 1956,παραμονή της δίκης,στα 17
του χρόνια, περνάει στην παρανομία.
__ «Καλύτερα πατέρα
να ανεβώ στα βουνά παρά να να με βασανίζουν στη φυλακή».
__Πήγαινε παιδί μου
στην ευχή του Θεού και να είσαι Τίμιος και Δίκαιος.!.»
Μπαίνει κρυφά στο
σχολείο του και για αποχαιρετισμό άφησε
στην έδρα ένα σημείωμα ,όπου μεταξύ των άλλων έγραφε:
Θα πάρω μιαν
ανηφοριάν, θα πάρω μονοπάτια,
Να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.
Εγκαταλείπει το
σχολείο και δίνει τον όρκο του αγωνιστή.
«Ορκίζομαι εις το όνομα της
Αγίας Τριάδος ότι:
1.- Θα αγωνισθώ με όλας μου τας
δυνάμεις διά την Απελευθέρωσιν της Κύπρου από τον Αγγλικόν ζυγόν, θυσιάζων και
αυτήν την ζωήν μου.
2.- Δεν θα εγκαταλείψω τον
Αγώνα υπό οιονδήποτε πρόσχημα
παρά μόνον όταν διαταχθώ
υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως και αφού εκπληρωθή ο Σκοπός του Αγώνος.
3.- Θα πειθαρχήσω απολύτως εις
τας διαταγάς του Αρχηγού της Οργανώσεως και μόνον τούτου.
4.- Συλλαμβανόμενος θα τηρήσω
απόλυτον εχεμύθειαν τόσον επί των μυστικών της Οργανώσεως
όσον και επί των ονομάτων
των συμμαχητών μου, έστω και εάν βασανισθώ δια να ομολογήσω.
5.- Δεν θα ανακοινώ εις ουδένα
διαταγήν της Οργανώσεως ή μυστικόν το οποίον περιήλθεν εις γνώσιν μου
παρά μόνον εις εκείνους
δι΄ ούς έχω εξουσιοδότησιν υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως.
6.- Τας πράξεις μου θα
κατευθύνη μόνον το συμφέρον του Αγώνος και θα είναι απηλλαγμέναι πάσης
ιδιοτελείας ή κομματικού συμφέροντος.
7.- Εάν παραβώ τον όρκον μου θα
είμαι ΑΤΙΜΟΣ και άξιος πάσης τιμωρίας»
Μετά εντάσσετα στις
ένοπλες ανταρτικές ομάδες της Εθνικής Οργάνωσης
Κυπρίων Αγωνιστών, της Ε.Ο.Κ.Α. του Διγενή. Από τότε πρωτοστατεί σε
πολλές μάχες και στα περισσότερα γεγονότα μέχρι την 18η Δεκεμβρίου
1956. Τότε σε στροφή δρόμου στη Λυσό, έπεσε σε ενέδρα Αγγλικής περιπόλου με
δυό συναγωνιστές του που διέφυγαν.Στη
δίκη της 25ης Φεβρουαρίου 1957 παραδέχτηκε την ενοχή του, δεν άφησε
περιθώρια υπεράσπισης στους δικηγόρους του και δήλωσε στους δικαστές: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έπραξα,
το έπραξα ως Έλλην Κύπριος, όστις ζητεί
την Ελευθερίαν του. Τίποτε άλλο». Η
Παγκόσμια κατακραυγή, όπως προανάφερα δεν έφερε αποτέλεσμα για την ζωή του
Παλληκαριού.
Σταθερή μένει αυτή η
απόφαση για αυτοθυσία για τρεις και περισσότερο μήνες μέχρι τα μεσάνυχτα της 13ης
με-14ης Μαρτίου. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης απαγχονίζεται στις Κεντρικές Φυλακές
της Λευκωσίας. Ο Βαγόρας γνώριζε καλά
ότι το 1956 είχαν κρεμασθεί στην ίδια κρεμαλα 8 γενναίοι Κύπριοι συναγωνιστές..
Γνώριζε καλά ότι μέσα στις Κεντρικές
φυλακές ο Δυνάστης είχε φτιάξει το κοιμητήριο που οι πονεμένοι γονείς και συγγενείς και οι
αποφασισμένοι αγωνιστές το είχαν ονομάσει « Φυλακισμένα Μνήματα».
Αυτά όλα είναι η
συνέχιση και η επανάληψη της Αυτοθυσίας του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των
άλλων επισκόπων της Κύπρου στις 9
Ιουλίου 1821.
«Δεν θέλω Κκιόρογλου
εγιώ να φύω που την Χώραν
Θέλω να μείνω
Κκιόρογλου κι ας πα’ να με σκοτώσουν.
………………………………………………………………………………..
Η Ρωμηωσύνη έν φυλή συνόκαιρη
του κόσμου
Κανένας δεν εβρέθηκεν
για την ιξηλείψει..
Η Ρωμηωσύνη εν να
χαθεί όντας ο κόσμος λείψει.»
Εμείς οι Ρωμηοί,
εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες αναπτύξαμε έναν Πολιτισμό από τα παλιά τα χρόνια διαφορετικό από τους
άλλους πολιτισμούς ,τον Πολιτισμό της Προσφοράς, της Θυσίας και της Αυτοθυσίας.
Δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με τα φαινόμενα καμικάζι, με τα φαινόμενα
θρησκευτικού φονταμελισμού και επιθετικής αυτοκτονίας.
Εμείς τον πολιτισμό
μας τον ορίζομε ως βίωση και δημιουργία υπερατομικών αξιών.
Η Αυτοθυσία του
Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των άλλων επισκόπων του 1821 ως υπερατομική αξία
πότισε τις ρίζες του δέντρου της Ελευθερίας των Ελληνοκυπρίων και τα πολλά
παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α του Διγενή έφεραν
το εφικτό αποτέλεσμα του 1959,την Ανεξάρτητη Κύπρο. Όλοι βοήθησαν για αυτό το
εφικτό αποτέλεσμα, αλλά οι θυσίες των κυπρίων παλληκαριών είναι η κορυφή της
προσφοράς. Είναι το Ελληνικό Φιλότιμο που ο αείμνηστος π.Ρωμανίδης το αναλύει
ως πρακτική υπαρξιακή το γνωστό μας Θρησκεία, Πατρίδα και Οικογένεια. Θησαυρός
Αξιών που για χρόνια τον πολεμούν εκείνοι που δεν τον κατανοούν ή δεν τον
κατέχουν.
Αναφέρθηκα στα
προηγούμενα από μια μεγάλη ανησυχία διαβάζοντας σε πολλά μπλόγκς και στην
Σημερινή της Κύπρου,27-1-2013.Διάβασα λοιπόν, ότι έγινε κάποια προσπάθεια να
απαγορευθεί η επίσκεψη των μαθητών στα «φυλακισμένα μνήματα». Τέτοια και
χειρότερα φαινόμενα, κρίσεως Αξιών και Πολιτισμού είχαμε και έχουμε και στην
Ελλάδα. Αυτή η κρίση Αξιών που προηγήθηκε, έφερε την οικονομική κρίση στην
Ελλάδα. Το παρήγορο για την Κύπρο είναι
, ότι αμέσως σθεναρά αντέδρασαν παράγοντες εκπαιδευτικοί. Μια από τις
απαντήσεις ήταν: «Τα Φυλακισμένα Μνήματα είναι η Δόξα της Κύπρου, είναι η
δικαίωση του ανθρώπου, είναι το προσκυνητάρι του Παγκόσμιου πολιτισμού. Πού να
το περίμενες αυτό Ευαγόρα Παλληκαρίδη;!!!..: Αναλαμπές πολιτισμού Θυσίας και
Αυτοθυσίας έχουμε στην Κύπρο στα μέσα του Αυγούστου το 1966 με τα γεγονότα της
Δερύνειας. Η θυσία του Τάσου Ισαάκ
πυροδότησε το Ζωντανό Πνεύμα του Παλληκαρίδη στην ψυχή του Σολωμού Σολωμού
που αναρριχήθηκε στον κοντό και κατέβασε την τουρκική σημαία. Με το αίμα της
ζωής του, υπενθύμησε σε όλον τον κόσμο και ίδιαίτερα στους βιομήχανους των
ατέρμονων συνομιλιών,ότι η παράταση του εγκλήματος Εισβολής της Τουρκίας είναι παγκόσμια ιστορική
ανωμαλία.
Πέρασαν πολλά χρόνια
από τότε. Στον ορίζοντα βλέπουμε και πάλι σύννεφα. Τότε η πρώτη Προκήρυξη της 1ης
Απριλίου 1955 άρχιζε: «Με την βοήθεια
του Θεού ,με πίστη στον τίμιο Αγώνα μας με την συμπαράσταση ολοκλήρου του
Ελληνισμού…». Αυτά ήταν τα μεγάλα μας όπλα τότε. Στην πορεία μας αν κάναμε λάθη
είναι καιρός με Μετάνοια και με το Έλεος του Θεού, να ανασυντάξουμε τις
ακαταμάχητες δυνάμεις μας.
Αιωνία σας η Μνήμη
Αθάνατοι Ήρωες. Ζήτω η Κύπρος μας!.. Ζήτω το Ελληνικό μας Έθνος!..
Leyton 10-3-2013 Βησσαρίων Μπακόλας
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΝΙΚ.
ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Πάρεδρος Παιδ.Ινσ.-Επιθεωρητής
Dip.ed.,b.ed.,b.pol.sc.,prodr.ed(3952/82 ΔΙΚΑΤΣΑ
Αγίου Κων/νου 17 Παλλήνη,153.51
Τηλ.φαξ 2106031874,κ.6974771776
Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011
Ταυτότητα & Ιστορία — Δεκεμβρίου 12, 2011 1:17 μμ
Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά*Posted by admin
Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας
Τιμή: 15 €
Σχήμα: 13Χ21
Σελίδες: 200
Στον βαθμό που αναπτύσσεται και εδραιώνεται η «αποδομητική» ιστορική σχολή, θα πρέπει να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων. Θα πρέπει να «απομυθοποιηθεί» το κρυφό σχολειό, η 25η Μαρτίου, η Τριπολιτσά, τα Ορλωφικά, η ίδια η «κλεφτουριά»…
…να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι και η «γαλλική Επανάσταση». μια άλλη αποφασιστική συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15ο αι., έως τους Σουλιώτες, τους Μανιάτες, την κλεφτουριά. Κατ’ εξοχήν, δε οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο, εξ αιτίας του μακρόχρονου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της συμμετοχής τους στην Επανάσταση.
Η αποδομητική σχολή επιχειρεί, λοιπόν, να καταδείξει, αν χρειαστεί, και δια του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση, ενώ το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται, κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα!
Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να «απομυθοποιηθούν» και να διαστρεβλωθούν γεγονότα-σταθμοί στην ιστορία των Σουλιωτών, αλλά και στη νεώτερη ιστορική συνείδηση των Ελλήνων: Η αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ στο Κούγκι δεν έγινε ποτέ. είναι αμφίβολο εάν ανατινάχτηκε η Δέσπω στου «Δημουλά τον Πύργο». προπαντός, ο χορός του Ζαλόγγου, όχι μόνο αποτελεί «εθνικιστικό μύθο», αλλά είναι πιθανό οι Σουλιώτισσες να έπεσαν στο βάραθρο σπρωγμένες από τους ίδιους τους Σουλιώτες πολεμιστές! Συνωστισμένοι στη Σμύρνη, συνωστισμένες στο Ζάλογγο!
* Ο επίλογος από το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας, που κυκλοφορεί.
Απομυθοποίηση ή αποσιώπηση
Στις μέρες μας, λοιπόν, στα πλαίσια της (αποδομητικής;) κριτικής των «εθνικών αφηγήσεων», οι οποίες επέτρεψαν τη συγκρότηση και την εδραίωση του εθνικού κράτους, μαζί με άλλους κομβικούς «εθνικούς μύθους» –κρυφό σχολειό, κήρυξη της επανάστασης την 25η Μαρτίου κ.ά.–, επιχειρείται και η «απομυθοποίηση» του Σουλίου και των Σουλιωτών. Και το επιχείρημα, ή μάλλον η δικαιολογία, που προβάλλεται, είναι πως επιβάλλεται να «ξαναγραφτεί» η ιστορία, χρησιμοποιώντας νέα ερευνητικά και θεωρητικά εργαλεία.
Πράγματι, κάθε γενιά, κάθε εποχή, οφείλει να επανεξετάζει τα ιστορικά γεγονότα και να συμπληρώνει, να διορθώνει, κάποτε και να αναθεωρεί αν χρειαστεί, υπό το φως νέων πηγών και νέων ιδεών. Ωστόσο, θα πρέπει να ξαναγραφτεί για να φωτιστεί και όχι για να αποσιωπηθούν πτυχές της ή ακόμα και να διαστρεβλωθεί. Έτσι, πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη μια σύγχρονη ιστορική έρευνα που δεν μένει στα εργαλεία και τις πηγές που υπήρχαν στην εποχή του Παπαρρηγόπουλου. Η ενδελεχής έρευνα των πηγών, η χρήση της οικονομικής ιστορίας, ακόμα και η σχετική αποστασιοποίηση από τα ιστορικά γεγονότα, δεν είναι μόνον θεμιτές αλλά και αναγκαίες.
Οι επικρίσεις μας λοιπόν στους αποδομητές ιστορικούς δεν αφορούν εν τέλει στην απομυθοποιητική τους πρόθεση –που, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, θα μπορούσε να λειτουργήσει και θετικά, αποκαλύπτοντας κρυμμένες πλευρές της ιστορίας– αλλά μάλλον στην επιχειρούμενη συστηματική διαστρέβλωση και αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας.
Είναι θεμιτό και αναγκαίο να διερευνηθεί η οργάνωση και ο ρόλος των πατριών, ή οι οικονομικές σχέσεις εξάρτησης των παρασουλιώτικων χωριών από τις μεγάλες φάρες του Σουλίου κ.λπ. Ωστόσο, δεν μπορεί να παρασιωπηθεί ή να υποβαθμιστεί το στοιχείο της αγωνιστικότητας, της μαχητικότητας και του ηρωισμού των Σουλιωτών, ή οι μέθοδοι και τα στρατηγήματα που χρησιμοποιούσαν κατά τις αναρίθμητες συγκρούσεις τους. Και αυτό όχι μόνο, ή κυρίως, για λόγους εθνικού φρονηματισμού –για το Σούλι θα μπορούσε να γράψει και κάποιος ξένος ιστορικός– αλλά διότι αυτό το στοιχείο είναι συστατικό της σουλιώτικης κοινότητας. Αυτή δεν θα μπορούσε καν να υπάρξει χωρίς το αγωνιστικό/ηρωικό στοιχείο που σφραγίζει άνδρες, γυναίκες και παιδιά μιας πολεμικής ομοσπονδίας. Θα ήταν ως εάν γράφαμε για τη Σπάρτη παραγνωρίζοντας ή υποβαθμίζοντας το επίσης ηρωικό/αγωνιστικό στοιχείο και μέναμε μόνο στις σχέσεις με τους είλωτες, τους περιοίκους κ.λπ. Όμως, η Σπάρτη και το Σούλι ήταν κατ’ εξοχήν πολεμικές κοινότητες και το ηρωικό/αγωνιστικό στοιχείο ήταν προϋπόθεση της ύπαρξής τους.
Και είναι κρίμα το ότι πιο πρόσφατα έργα για το Σούλι –σε μία εποχή που εκπονούνται ελάχιστες σχετικές μελέτες– γράφτηκαν με στόχο τους Σουλιώτες, δηλαδή την αποδόμησή τους. Κατ’ αρχάς, διότι, υποβαθμίζοντας το Ζάλογγο και τη Δέσπω, «ξεχνώντας» τη Λένη Μπότσαρη, αμφισβητώντας την αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ, μεταβάλλοντας σε κυριολεκτικό θήραμα μιας δήθεν αντικειμενικής ιστοριογραφίας τον Φώτο Τζαβέλα, αποτυγχάνουν στην ίδια την αναπαράσταση της σουλιώτικης κοινότητας, για την οποία ανάλογες πράξεις ηρωισμού αποτελούσαν προϋπόθεση της επιβίωσής της και κομβικό στοιχείο της «ιδιοπροσωπίας» της. Επί πλέον, εξ αιτίας των εθνοαποδομητικών αντιλήψεων και των συναφών ιδεολογικών παρωπίδων, το έργο τους –κατ’ εξοχήν εκείνο της Ψιμούλη, με τις σχετικές αναλήθειες, παρασιωπήσεις και διαστρεβλώσεις– σκιάζεται στο σύνολό του από την υποψία της αναξιοπιστίας. Για να αναγνωστεί από τον οποιονδήποτε επιμελή αναγνώστη, θα πρέπει να συνοδεύεται από έναν όγκο παραπεμπόμενων βιβλίων και εγγράφων, μια και δεν έχουμε να κάνουμε με περιστασιακά λάθη και παρασιωπήσεις, αλλά με ένα συστηματικό εγχείρημα αποδόμησης των Σουλιωτών, και της… ιστορικής αλήθειας, παρεμπιπτόντως.
Εξ άλλου, όσα ήδη προανέφερα για την αιτιολόγηση της αγωνιστικής/ηρωικής φύσης της σουλιώτικης κοινότητας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μορφή… θεμιτής απομυθοποίησης, διότι το ηρωικό στοιχείο τοποθετείται μέσα σε συγκεκριμένα ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια και δεν εμφανίζεται πέραν και υπεράνω της ιστορίας. Αν, λοιπόν, με το επιχείρημα της απομυθοποίησης, μια ιστορία του Σουλίου και των Σουλιωτών, από το ένα άκρο, δηλαδή τη σχεδόν αποκλειστική επικέντρωση στην περιγραφή γεγονότων, κατεξοχήν πολεμικών, οδηγείται στο αντίθετο, δηλαδή σε μια καταγραφή των δημογραφικών, οικονομικών, κοινωνικών, γεωγραφικών δεδομένων, συρρικνώνοντας και διαστρεβλώνοντας τα στρατιωτικά και πολιτικά γεγονότα, τότε βαρύνεται από έναν αντίστροφο και πιο επικίνδυνο στραβισμό. Πόσο μάλλον αν διαστρέφει και τα σχετικά στοιχεία για να προσλάβει το ζητούμενο.
Γι’ αυτό, για την ιστορία του Σουλίου, θα συνεχίσουμε να προσφεύγουμε προνομιακά στον Περραιβό, τον Λαμπρίδη, τον Αραβαντινό, τον Παπακώστα ή ακόμα και τον Μπενέκο. Διότι, παρά τους περιορισμούς της εποχής τους, είχαν εντοπίσει τα κομβικά στοιχεία της σουλιώτικης «ιδιοπροσωπίας».
Μια σύγχρονη ιστορία του Σουλίου εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο, και ελπίζω αυτή η μικρή μελέτη να βοηθήσει όποιον ή όποια αναλάβει να φέρει σε πέρας μια επί τέλους ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ιστορία των Λακεδαιμονίων της Ηπείρου.
Οι Σουλιώτες και η εθνική συνείδηση
Για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν πως οι Σουλιώτες δεν διέθεταν αναπτυγμένη «εθνική συνείδηση», θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως η εθνική συνείδηση, πριν την επανάσταση του ’21 και τη δημιουργία εθνικού κράτους, αποτελεί για τους Έλληνες και τους Σουλιώτες πολεμιστές μια συνείδηση γένους, μια συνείδηση σχεδόν ταυτισμένη με τη θρησκευτική ταυτότητα και τις παραδόσεις, μια συνείδηση της ρωμιοσύνης. Ωστόσο, οι Έλληνες αρματολοί, ακόμα και οι Σουλιώτες, παραμένουν, τουλάχιστον τυπικά, υποτελείς στην οθωμανική εξουσία – οι Σουλιώτες πληρώνουν και έναν ελάχιστο, υπαρκτό όμως, φόρο στους Οθωμανούς, αναγνωρίζοντας έτσι μια ψιλή οθωμανική κυριότητα.
Για να επιβιώσουν, όλοι οι Έλληνες, από τον Ρήγα Βελεστινλή, στην Κωνσταντινούπολη ή το Βουκουρέστι, έως τον Κολοκοτρώνη, ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούν κάποιες σχέσεις με την οθωμανική εξουσία και να έρχονται σε συνδιαλλαγή μαζί της. Εξ ου και τα αναρίθμητα «καπάκια» των κλεφταρματολών, η παρουσία του Αθανάσιου Ψαλίδα, του Ιωάννη Κωλέττη ή του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Αθανάσιου Διάκου στην υπηρεσία του Αλή πασά, οι ανακωχές, οι συμφωνίες, οι προσχωρήσεις ενίοτε ορισμένων Σουλιωτών σε μια ισχυρότερη δύναμη. Και παρ’ όλο που η αντιπαράθεση των Σουλιωτών με τον Αλή, περισσότερο από κάθε άλλη, προσλαμβάνει τον χαρακτήρα της σύγκρουσης δύο στρατοπέδων, ωστόσο δεν παύουν αυτά τα στρατόπεδα να είναι διαπερατά και σχετικά ρευστά. Εξ άλλου, μεγαλύτερη ρευστότητα χαρακτηρίζει ακόμα και τις σχέσεις του Αλή πασά με τον σουλτάνο ή τους αγάδες της Παραμυθιάς. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, η εθνική συνοχή και συνείδηση των Σουλιωτών είναι ήδη εξαιρετικά υψηλή και ξεπερνάει κατά πολύ τον μέσο όρο της εποχής και της περιοχής. Και αυτό διότι η κύρια πλευρά της σχέσης τους με την οθωμανική εξουσία παρέμενε η αντιπαράθεση, πράγμα που δεν παρατηρείται στην καθημερινότητα των εμπόρων, των λογίων ή ακόμα και τη συντριπτική πλειοψηφία των αρματολών, που θα πρωτοστατήσουν αργότερα στην Επανάσταση.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Έλληνες ζουν υπό ξένη κυριαρχία και σταδιακώς διαμορφώνουν πυρήνες μικροεξουσίας σε πολλαπλά επίπεδα, από την κοινοτική οργάνωση των ορεινών περιοχών και των νησιών μέχρι τις παραδουνάβιες Ηγεμονίες από τα Ζαγοροχώρια και τα Μαντεμοχώρια έως τα Αμπελάκια. Μέσα σε αυτούς τους πυρήνες της μικροεξουσίας, ιδιαίτερη σημασία είχαν οι στρατιωτικές δυνάμεις, οι κλέφτες, τα αρματολίκια, τα στρατιωτικά σώματα της Επτανήσου, των Ηγεμονιών, καθώς και όσα βρίσκονταν στην υπηρεσία του Αλή, διότι θα συγκροτήσουν τις απαραίτητες και εμπειροπόλεμες στρατιωτικές δυνάμεις που θα επιτρέψουν τη διεξαγωγή της Επανάστασης. Ανάμεσα σε αυτές τις στρατιωτικές μικροεξουσίες, ιδιαίτερης σημασίας ήταν εκείνες που συγκροτούσαν οι Μανιάτες, οι Σουλιώτες και οι Χειμαριώτες, οι οποίοι διέθεταν μια χωρικά προσδιορισμένη και οριοθετημένη ένοπλη εξουσία, κάτω πάντα από την οθωμανική επικυριαρχία, αλλά ουσιαστικά αυτόνομη στην πράξη.
Ανάμεσα στις τρεις αυτές συσσωματώσεις, οι Σουλιώτες συνιστούν μια επιπλέον ιδιαιτερότητα, διότι σχεδόν αποκλειστικό στοιχείο της συγκρότησής τους είναι το πολεμικό. Οι Μανιάτες και οι Χειμαριώτες αποτελούν κοινότητες αγροτο-πολεμικές. Οι αγροτο-ποιμενικές δραστηριότητες αποτελούσαν τη βάση της οικονομικής τους ζωής και η πειρατεία ή η ληστεία συνιστούσαν ένα συμπλήρωμα για τον βιοπορισμό τους.
Οι Σουλιώτες, αντίθετα, αποτελούσαν μια κοινότητα κατ’ εξοχήν πολεμική και οι αγροτο-κτηνοτροφικές δραστηριότητες ήταν η δευτερεύουσα ή τριτεύουσα απασχόλησή τους. Έτσι προσομοιάζουν με τις ομάδες των κλεφτών, μόνο που, σε αντίθεση με αυτούς, συγκροτούν ταυτόχρονα και μια εδραία κοινότητα, με μόνιμο τόπο κατοικίας, σταθερή οικογενειακή εστία και κοινωνικές σχέσεις. Παράλληλα, οι Σουλιώτες είναι υποχρεωμένοι να επεκτείνουν την ακτίνα της δραστηριότητάς τους, στον βαθμό που μεγαλώνει ο αριθμός τους, τόσο από τη δημογραφική τους επέκταση όσο και από τη συρροή νέων πληθυσμών – από το Σούλι θα σχηματιστεί το Τετραχώρι, το οποίο θα επεκταθεί στο Επταχώρι κ.λπ., και τελικά θα επεκτείνουν την «επικράτειά» τους στα υπερεξήκοντα χωριά, τα οποία προστατεύουν από τους Οθωμανούς έναντι χρηματικού και άλλων τιμημάτων. Κατά συνέπεια, οι Σουλιώτες έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με την οθωμανική εξουσία.
Η Βάσω Ψιμούλη πραγματοποιεί μια διαφορετική ανάγνωση των σχέσεων ανάμεσα στους Σουλιώτες και την οθωμανική εξουσία:
…η κοινότητα των τεσσάρων σουλιωτικών χωριών έχει πάρει[ ] τη μορφή της χριστιανικής ποιμενικής-πολεμικής κοινότητας, η οποία δρα ελεύθερα, μη επηρεαζόμενη από την περιστασιακή παρουσία του Οθωμανού σπαχή. [ ] Θα είναι νομότυπη απέναντι στην κεντρική οθωμανική εξουσία και παράνομη απέναντι στην περιφερειακή.[ ] Θα είναι ενταγμένη μέσα από την καταβολή του κεφαλικού και άλλων φόρων, στην ισχύουσα οθωμανική νομιμότητα, αλλά μη αφομοιωμένη στο ισχύον, για την υποτελή κοινωνία, κοινωνικο-οικονομικό σύστημα[1].
Ωστόσο, ιδιαίτερα σε αυτήν όψιμη περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, η κύρια μορφή με την οποία εκφράζεται η «οθωμανική νομιμότητα» δεν είναι παρά η «περιφερειακή εξουσία». Προπαντός σε μια εποχή κατακερματισμού της κεντρικής εξουσίας. Το γεγονός ότι καταβάλλουν έναν ελάχιστο φόρο δεν τους καθιστά νομότυπους υπηκόους της οθωμανικής εξουσίας, με την οποία συγκρούονται σχεδόν αδιαλείπτως. Εξ άλλου, αρκετές φορές είχαν αναγνωρίσει και την τυπική εξουσία του ορκισμένου εχθρού τους, Αλή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο τελευταίος, μάλιστα, είναι πασάς των Ιωαννίνων, «βεζίρης» με τρείς «ιππουρίδες»…
Επιπλέον, είναι παγκοίνως γνωστό, και το επαναλαμβάνει επανειλημμένα η ίδια η Ψιμούλη, πως ο Αλής, σε όλες τις μείζονες εξορμήσεις του εναντίον του Σουλίου, ήταν πάντοτε εφοδιασμένος και με το ανάλογο σουλτανικό φιρμάνι. Έτσι θα συμβεί το 1789[2], το 1792[3] και το 1800, ενώ, όπως είδαμε, για την τελική νίκη του εναντίον των Σουλιωτών, θα αποσπάσει τις υψηλότερες διακρίσεις από την Πύλη. Ο Πουκεβίλ, αναλύοντας τις αιτίες της τελικής πτώσης του Σουλίου, μας δίνει μία σημαντική πληροφορία για την ανάμειξή της :
Η υπερβολική τους αλαζονεία [των Σουλιωτών], την τελευταία περίοδο, προκάλεσε την εχθρότητα της Πύλης και ο κιουτσούκ εμπροχόρ, ή ο Μικρός Σταυλάρχης του Σουλτάνου, που είχε σταλεί από την Υψηλότητά του, στα 1802, στις σατραπείες της Πελοποννήσου και της Αλβανίας, είχε επιμείνει στην ανάγκη να καταβληθούν οι μεγαλύτερες προσπάθειες για να τους εκδιώξουν[4].
Συνεπώς, ο Τεπελενλής δεν είχε απλώς τη συναίνεση της Υψηλής Πόρτας για την τελική επίθεση εναντίον των Σουλιωτών, αλλά εκτελούσε τις εντολές της. Γι’ αυτό, μετά τη νίκη του, θα ανταμειφθεί με τον τίτλο του Ρούμελη βαλεσή, δηλαδή του ανώτατου διοικητή του μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής Τουρκίας, ενώ η εξουσία του θα επεκταθεί μέχρι τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο – ο δε γιος του, Βελής, αρχηγός της εκστρατείας κατά των Σουλιωτών, θα χριστεί Μορά Βαλεσής.
Η ίδια η Ψ., εξάλλου, σε αντίθεση με την προηγούμενη απόφανσή της, σε άλλο σημείο του βιβλίου, υπογραμμίζει τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της σουλιώτικης έναντι της οθωμανικής εξουσίας.
Εξάλλου, η δυναμική και δια των όπλων επιτυχής εμπλοκή των Σουλιωτών σε μηχανισμούς παράνομης φοροείσπραξης, καθώς εκ των πραγμάτων στερούσε από το άρχον συγκρότημα της κατακτητικής κοινωνίας μέρος ή το σύνολο των προσόδων του, εμπεριείχε και τα στοιχεία της ανυπακοής ή της ανταρσίας. [ ] Η αυτονομία την οποία απολαμβάνει καθώς και η εξουσιαστική δύναμη την οποία ή ένοπλη δράση της έχει επιβάλει στην περιοχή αποτελούν [ ]πρόκληση για την επίσημη εξουσία[5].
Είδαμε στην Εισαγωγή της μελέτης μας τις σχετικές με τους Σουλιώτες απόψεις του Κορδάτου. Γι’ αυτόν, οι επιθέσεις των Τούρκων δεν συνδέονται καθόλου με τις επαναστατικές απόπειρες του 1788-1792, αλλά ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά των διαμαρτυριών που έκαναν οι «χριστιανοί και Τούρκοι αγρότες», όχι μόνο στον πασά των Ιωαννίνων αλλά και στον ίδιο τον σουλτάνο. Εξ άλλου, όταν οι Σουλιώτες «ξεπαστρεύτηκαν» από τον Αλή, «ξανάσαναν οι αγρότες και άρχισαν να καλλιεργούν τα χωράφια και τ’ αμπέλια τους»[6]:
Οι Σουλιώτες λοιπόν τους «πολέμους» τους με τον Αλή δεν τους έκαναν εμπνευσμένοι από τον «πόθον της ελευθερίας». Το αίσθημα της εθνικής συνείδησης στα χρόνια εκείνα ήταν ολότελα άγνωστο σ’ αυτούς[7].
Ο Κορδάτος, μέσα σε δέκα σελίδες μιας απίστευτης υμνολογίας για τον Αλή, φρονίμως ποιών, ελάχιστα αναφέρεται στο Σούλι και δεν μνημονεύει καθόλου τον Φώτο Τζαβέλα, το Ζάλογγο, το Κούγκι ή τη Δέσπω. Προτιμά την αποσιώπηση. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει ήδη τον τόνο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ανατραφεί μια ολόκληρη γενιά που θεωρούσε τον Κορδάτο μέντορά της: προβολή των αρετών του Αλή πασά και αποσιώπηση των ηρωικών επεισοδίων της σουλιώτικης εποποιίας. Είδαμε πως, για τον Κορδάτο, «ο δημοκρατισμός τους [ ] αντανακλούσε την πρωτόγονη οργάνωση του γένους και όχι νεώτερες δημοκρατικές αντιλήψεις»[8].
Ωστόσο, εποποιίες πολύ μικρότερου εύρους, όπως εκείνη των Ινδιάνων Τσεγιέν, που απαθανάτισε ο Χάουαρντ Φαστ στο Τελευταίο Μέτωπο, το οποίο πραγματευόταν τη φυγή μιας ομάδας Ινδιάνων Σιού, το 1870, αποσπούσε τον θαυμασμό των νεαρών Ελλήνων στη δεκαετία του 1960 – ανάμεσά τους και του υποφαινομένου. Τότε, δεν πέρασε από το μυαλό μας πως οι Τσεγιέν ήταν αλογοκλέφτες και ο αμερικάνικος στρατός εκπρόσωπος της ιστορικής προόδου έναντι της καθυστερημένης φυλετικής δομής και του «πρωτόγονου δημοκρατισμού» των Ινδιάνων! Οι Σουλιώτες, όμως, αποκαλούνται χωρίς περιστροφές «κλέφτες» και ο Αλής εκφραστής της προόδου[9], παρότι ο Ένγκελς, στην Καταγωγή της Ατομικής Οικογένειας…, εκθειάζει την «πρωτόγονη κοινοκτημοσύνη» των ινδιάνων Ιροκέζων ως πρόπλασμα της μελλοντικής ολοκληρωμένης κοινοκτημοσύνης!
Προφανώς, σαράντα χρόνια μετά τον Κορδάτο, και αφού έχουν μεσολαβήσει οι μελέτες του Χομπσμπάουμ[10] και τόσων άλλων για τους ληστές και την «κοινωνική ληστεία», η επανάληψη ανάλογων αποφάνσεων έχει καταστεί δυσχερέστερη. Αν όμως θεωρήσουμε τους Σουλιώτες «ληστές» και όχι «κοινωνικούς ληστές», τότε εύκολα μπορούμε να επιστρέψουμε στα ίδια!
Ο Σουλιώτης[ ]δεν αποκαθιστά κανόνα δικαίου, απλώς συμπαρατίθεται και συνάρχει με τον σούμπαση ή τον μουσουλμάνο αγά, μέσω του διαμερισμού των αγροτικών προσόδων. Υπ’ αυτή την έννοια, η οπλική δύναμη και η μαχητική δράση των Σουλιωτών στην ευρύτερη περιοχή δεν εμπεριέχει χαρακτήρα κοινωνικής ληστείας, τουλάχιστον υπό την πολύ αυστηρή σημασία του όρου[11].
Οι Σουλιώτες, που για διακόσια χρόνια διεξάγουν έναν διαρκή πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, δεν δικαιούνται ούτε καν τον «τίτλο» του κοινωνικού ληστή «με την αυστηρή έννοια του όρου», τίτλος που εύκολα απονέμεται στους νοτιαμερικανούς κανγκασέιρος. Γι’ αυτό, αναλογιζόμενη ίσως την ιστορική ύβρη ανάλογων αποφάνσεων, και των σχετικών συμπαραδηλώσεων, δύο σελίδες πιο κάτω, αναιρεί πανηγυρικά τα λεγόμενά της:
Ταυτόχρονα η σουλιώτικη κοινωνία προβάλλεται στη συνείδηση του υποταγμένου χριστιανικού πληθυσμού ως πρότυπο εξέγερσης και ανταρσίας απέναντι στην ισχύουσα τάξη πραγμάτων. [ ]Υπ’ αυτή την έννοια, η δράση της σουλιώτικης κοινωνίας διαθέτει τα γνωρίσματα μιας πρωτόγονης επανάστασης. Μάλιστα η εντοπισμένη γεωγραφικά εξουσιαστική της δύναμη, ως τύπος χριστιανικής αντι-εξουσίας [ ] στην απώτατη συνέπειά της ενέκλειε, για τους περίοικους χριστιανικούς πληθυσμούς, και τον πυρήνα εγγραφής του μελλοντικού απελευθερωτικού τους αιτήματος. Συνεπώς η ληστεία θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μορφή κοινωνικού κινήματος, το οποίο μέσα στο πλαίσιο της κατακτητικής κοινωνίας και δια παρανόμων μεθοδεύσεων διεκδικεί [ ] μερίδιο στην κατανομή των υπαρχόντων, διαθέσιμων πόρων[12].
Πολύ λίγα θα είχα να προσθέσω ή να αλλάξω από αυτή τη διαπίστωση. «Πρότυπο εξέγερσης και ανταρσίας», «ληστεία ως μορφή κοινωνικού κινήματος», «πρωτόγονη επανάσταση», «αντι-εξουσία» «πυρήνας εγγραφής ενός μελλοντικού απελευθερωτικού αιτήματος». Προφανώς, λοιπόν, ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να περιοριστεί στα πλαίσια της κοινωνικής ληστείας, αλλά εγγράφεται σε εκείνο ενός επαναστατικού κινήματος, μιας «πρωτόγονης επανάστασης», η οποία μετασχηματίζεται προς την κατεύθυνση μιας συνολικής επανάστασης. Και οι Σουλιώτες θα διατρέξουν ολόκληρη τη σχετική διαδρομή.
Από το γένος στο έθνος
Το ελληνικό έθνος, στη πολύχρονη διαδρομή του, θα διέλθει τρεις μεγάλες ιστορικές περιόδους. Η πρώτη είναι η αρχαία, φυλετική και πολεοκρατική περίοδος, κατά την οποία η εθνική συνείδηση είναι κατ’ εξοχήν πολιτισμικής και φυλετικής υφής και αναδεικνύεται ανάγλυφα στις αμφικτυονίες και τους Ολυμπιακούς αγώνες και κατ’ εξοχήν στις συγκρούσεις με τους ξένους αντιπάλους, οπότε οι Έλληνες συνασπίζονται και στρατιωτικά.
Η δεύτερη συνιστά την οικουμενική φάση του ελληνισμού, που διήρκεσε τουλάχιστον 15 αιώνες –από τον Μέγα Αλέξανδρο έως τους Κομνηνούς– και διακρίνεται σε τρεις μεγάλες υποπεριόδους, την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή. Σε αυτήν, η ελληνική εθνική συνείδηση συνιστά μια συνείδηση οικουμενική και αφορά κατ’ εξοχήν τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την κοινή θρησκεία.
Η τρίτη περίοδος, του νεώτερου ελληνισμού, αρθρώνεται σε τρεις ιστορικές υποπεριόδους.
Κατά την πρώτη φάση, από τον 11ο και τον 12ο αι., έως το 1453, διαμορφώνεται το πρωτοελληνικό οιονεί έθνος-κράτος. Τωόντι, οι πληθυσμοί που συγκροτούν το ύστερο βυζαντινό ελληνικό κράτος διαχωρίζονται από τους γειτονικούς πληθυσμούς, τους Αρμένιους, τους Βουλγάρους, τους Σέρβους, και ταυτόχρονα έρχονται σε βίαιη αντιπαράθεση με τους Φράγκους και τους Τούρκους. Ήδη από την εποχή της Αυτοκρατορίας της Νικαίας, μπορούμε να μιλάμε για το νεώτερο ελληνικό έθνος. Τότε διαμορφώνεται στις βασικές της συνιστώσες η νεώτερη ελληνική συνείδηση και ιδιοπροσωπία, ως μια εθνική συνείδηση αντιστασιακού χαρακτήρα. Γι’ αυτό και όλες οι μεταγενέστερες απόπειρες για την ελληνική «παλιγγενεσία» θα αναφέρονται παραδειγματικά στην Κωνσταντινούπολη και τους Παλαιολόγους.
Σε μια δεύτερη φάση, εκείνη της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, οι Έλληνες όχι μόνο παύουν να διαθέτουν οποιαδήποτε αυτόνομη κρατική υπόσταση, αλλά και διαχέονται εκ νέου στο εσωτερικό μιας πολυεθνικής Αυτοκρατορίας, σε έναν ευρύτερο γεωγραφικό και πολιτισμικό χώρο.
Σε αυτή τη νέα περίοδο, αποφασιστικό συνεκτικό ρόλο διαδραματίζουν η ορθοδοξία και η γλώσσα. Έτσι, παλαιοί ελληνικοί πληθυσμοί θα υποστούν μια ρευστοποίηση της συνείδησής τους, ενώ άλλοι, όπως οι αρβανίτικοι πληθυσμοί της Ηπείρου και της Πελοποννήσου, μέσω της θρησκείας, της γλώσσας και της αντιπαράθεσης με τους Οθωμανούς, θα τείνουν να ταυτιστούν με παλαιότερους ελληνικούς πληθυσμούς. Η ελληνική εθνική συνείδηση εκφράζεται στη φάση αυτή ως συνείδηση του «γένους», χωρίς ωστόσο να πάψει ποτέ να είναι ελληνική και εθνική. Γι’ αυτό και η ανάμνηση των αρχαίων –από την πλευρά των λογίων– και του Βυζαντίου από εκείνη της Εκκλησίας, των λογίων αλλά και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, θα παραμένει καθοριστική. Οι Χρησμοί[13] και η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου[14] αποτελούν τα πιο διαδεδομένα λαϊκά αναγνώσματα. Και κάθε τόσο, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, η κλεφτουριά.
Καθώς οι υπόδουλοι Έλληνες νιώθουν να ενδυναμώνονται οικονομικά, πνευματικά και στρατιωτικά, στη στεριά και τη θάλασσα, ενώ παράλληλα εξασθενεί η οθωμανική Αυτοκρατορία, θα πολλαπλασιάζονται οι κινήσεις και οι απόπειρες για την «παλιγγενεσία», δηλαδή για την πολιτική χειραφέτηση ενός γένους που θα τείνει να μετασχηματιστεί και πάλι σε κράτος.
Όμως, η μετάβαση από την περίοδο του γένους, με τον πολυκερματισμό των συνειδήσεων και των ταυτοτήτων, που έχουν επιφέρει οι μακροί αιώνες της ξένης κυριαρχίας, σε μια νέα εθνική πολιτειακή υπόσταση δεν συνιστά μια απλή και γραμμική μεταβολή: στην Κρήτη και στα Επτάνησα, η ξενοκρατία θα διαρκέσει σχεδόν επτά αιώνες, στην Πελοπόννησο και στα ναυτικά ξερονήσια του Αιγαίου, θα είναι πολύ μικρότερη στη Θράκη, τη Μακεδονία την Ήπειρο, τα μικρασιατικά παράλια, τις Ηγεμονίες, τη διασπορά, οι συνθήκες διαφοροποιούνται στο έπακρο μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, απαιτείται μια ολόκληρη επανάσταση συνειδήσεων, συμπεριφορών, πολιτισμικών προτύπων. Απαιτείται μία μετάβαση σε μια νέα ποιότητα που ουσιαστικά θα διαρκέσει μέχρι το 1922. Η νέα αυτή συνείδηση, η οποία αρχίζει να διαμορφώνεται ως καθολική συνείδηση των Ελλήνων από το 1770 –με τα Ορλωφικά– και στοχεύει στη συγκρότηση μιας συμπαγούς εθνικής ταυτότητας κρατικού χαρακτήρα, αναχωνεύει σε ένα ενιαίο σύνολο τα διάσπαρτα στοιχεία της «γενεακής» ταυτότητας: Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, νεωτερικότητα, σύγχρονη Ελλάδα.
Σε αυτή τη νέα ταυτότητα θα μετασχηματιστούν, το καθένα μέσα από τη δική του διαδρομή, τα disjecta membra του ελληνισμού:
Η κλεφτουριά, μέσα από την εμπειρία της σύγκρουσης, των Ορλωφικών, της συμμετοχής στα κινήματα της περιόδου 1789-1792 και του 1806-1807, της στρατολόγησης στις στρατιωτικές δυνάμεις των Επτανήσων και της Ρωσίας, θα μεταβεί από την τοπική ιδιαίτερη συνείδηση στη διεύρυνση της αντίληψης, που θα εκφραστεί στη Λευκάδα, στα 1807, και θα την οδηγήσει στη μετοχή στη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση.
Οι λόγιοι, από την προσκόλληση στη Ρωσία του Ευγένιου Βούλγαρι και του Αθανάσιου Ψαλίδα της Βιέννης[15], θα αποπειραθούν να συγκροτήσουν μια επαναστατική οργάνωση με τον Ρήγα Βελεστινλή και το συνθετικό του εγχείρημα. Τα σχολειά, στα Γιάννενα, το Βουκουρέστι, τη Χίο, τις Κυδωνίες, τη Σμύρνη, θα ενοποιήσουν τον ελληνισμό και την ιδεολογία του. Οι έμποροι με τα δίκτυά τους θα φέρουν σε επαφή τόπους και ανθρώπους, οι ναυτικοί θα ενοποιήσουν και πάλι τον ελληνικό κόσμο. Και η Φιλική Εταιρεία θα εκφράσει τη συνθετικότητα ενός δυνάμει νέου πολιτειακού κρατικού μορφώματος. Έτσι θα συντελεστεί η μετάβαση από το γένος στο έθνος. Σε αυτή θα συμμετάσχουν, με όλες τις οδύνες που φέρνει η γέννηση, και οι Σουλιώτες.
Από τη φυγή στα βουνά, για να αποφύγουν τη φορολογία και τους εξισλαμισμούς, από την καθημερινή σύγκρουση με τους μουσουλμάνους αγάδες, για τη διεύρυνση της «χριστιανικής εξουσίας», θα περάσουν σταδιακά στη συμμαχία με τους Ρώσους, στα Ορλωφικά, και αργότερα, στην άσκηση μιας στοιχειώδους «εξωτερικής πολιτικής», στις σχέσεις τους με τα Επτάνησα, την Πάργα και την Πρέβεζα, στη συνειδητοποίηση της μετοχής σε μια ευρύτερη ταυτότητα ρωμαίικη/ελληνική, στη μεταβολή τους σε ένοπλη πρωτοπορία της Επανάστασης, στη διάρκεια του ’21.
Μέσα σε εκατό χρόνια, οι αδάμαστοι ορεσίβιοι θα διανύσουν μια τεράστια απόσταση. Εκείνη την απόσταση που, από διαφορετικές αφετηρίες και σε διαφορετικούς ρόλους, θα διατρέξουν όλοι οι Έλληνες, από τον Ιωάννη Πρίγκο έως τον Αδαμάντιο Κοραή: τη μεταβολή της συνείδησης μετοχής σε ένα ιδιαίτερο γένος, δίχως όμως δική του κρατική υπόσταση, σε ενεργό διεκδίκηση της πολιτικής χειραφέτησης. Σίγουρα, ο δρόμος που χρειάστηκε να διανύσουν οι Σουλιώτες, πάνω στα βουνά της Ηπείρου, προς την κατάκτηση αυτής της νέας συνείδησης ήταν πολύ μακρύτερος από άλλους. Τους έλειπε η παιδεία, οι παραστάσεις, κάποτε η ίδια η ελληνική γλώσσα. Όμως, με το αίμα, τους αγώνες και τις απροσμέτρητες θυσίες τους, θα καλύψουν αυτή τη μεγάλη απόσταση.
[1] Β. Ψιμούλη, 308.
[2] Β. Ψιμούλη, 357.
[3] Β. Ψιμούλη, 368.
[4] Pouqueville, Voyage en Morée…, ό.π., τ. 3, σ. 126.
[5] Β. Ψιμούλη 310.
[6] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σσ. 408-409.
[7] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 409.
[8] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 407.
[9] Γεγονός βέβαια που δεν αναιρεί το ότι, την ίδια εποχή, υπήρχαν και άλλοι αριστεροί ιστορικοί, όπως ο Δημήτρης Φωτιάδης, που έγραφαν εγκωμιαστικά κείμενα για τους κλέφτες. Ωστόσο, ο πάπας της μαρξιστικής ιστοριογραφίας στην Ελλάδα ήταν τότε ο Κορδάτος.
[10] Βλ. τη νεώτερη συμπληρωμένη έκδοση του αρχικού βιβλίου του 1969, Έρικ Χομπσμπάουμ, Ληστές, Θεμέλιο, Αθήνα 2010.
[11] Β. Ψιμούλη, σ. 309.
[12] Β. Ψιμούλη, 310-311.
[13] Βλ. Asterios Argyriou, Les exégèses grecques de l’Apocalypse à l’époque turque, 1453-1821: esquisse d’une histoire des courants idéologiques au sein du peuple grec asservi, ΕΜΣ, Θεσσαλονίκη 1982 Γ. Καραμπελιάς, Η ανολοκλήρωτη…, ό.π., σσ. 50-55.
[14] Βελουδής, Γεώργιος (επιμ.), Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Ερμής, Αθήνα 1977.
[15] Βλ. Αθανάσιος Ψαλίδας Αἰκατερίνα ἡ Β΄, ἤτοι ἱστορία σύντομος τῆς ἐν τῇ ὁδοιπορίᾳ αὐτῆς πρὸς τοὺς ἐν Νίζνη καὶ Ταυρία Γραικοὺς ὑπ’ αὐτῆς δειχθείσης εὐνοίας. Βιέννη 1792 Ευγένιος Βούλγαρις, Στοχασμοί εις τους παρόντας κρισίμους καιρούς του Οθωμανικού Κράτους, Πετρούπολη 1771-1772.
Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά*Posted by admin
Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας
Τιμή: 15 €
Σχήμα: 13Χ21
Σελίδες: 200
Στον βαθμό που αναπτύσσεται και εδραιώνεται η «αποδομητική» ιστορική σχολή, θα πρέπει να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων. Θα πρέπει να «απομυθοποιηθεί» το κρυφό σχολειό, η 25η Μαρτίου, η Τριπολιτσά, τα Ορλωφικά, η ίδια η «κλεφτουριά»…
…να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι και η «γαλλική Επανάσταση». μια άλλη αποφασιστική συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15ο αι., έως τους Σουλιώτες, τους Μανιάτες, την κλεφτουριά. Κατ’ εξοχήν, δε οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο, εξ αιτίας του μακρόχρονου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της συμμετοχής τους στην Επανάσταση.
Η αποδομητική σχολή επιχειρεί, λοιπόν, να καταδείξει, αν χρειαστεί, και δια του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση, ενώ το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται, κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα!
Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να «απομυθοποιηθούν» και να διαστρεβλωθούν γεγονότα-σταθμοί στην ιστορία των Σουλιωτών, αλλά και στη νεώτερη ιστορική συνείδηση των Ελλήνων: Η αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ στο Κούγκι δεν έγινε ποτέ. είναι αμφίβολο εάν ανατινάχτηκε η Δέσπω στου «Δημουλά τον Πύργο». προπαντός, ο χορός του Ζαλόγγου, όχι μόνο αποτελεί «εθνικιστικό μύθο», αλλά είναι πιθανό οι Σουλιώτισσες να έπεσαν στο βάραθρο σπρωγμένες από τους ίδιους τους Σουλιώτες πολεμιστές! Συνωστισμένοι στη Σμύρνη, συνωστισμένες στο Ζάλογγο!
* Ο επίλογος από το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας, που κυκλοφορεί.
Απομυθοποίηση ή αποσιώπηση
Στις μέρες μας, λοιπόν, στα πλαίσια της (αποδομητικής;) κριτικής των «εθνικών αφηγήσεων», οι οποίες επέτρεψαν τη συγκρότηση και την εδραίωση του εθνικού κράτους, μαζί με άλλους κομβικούς «εθνικούς μύθους» –κρυφό σχολειό, κήρυξη της επανάστασης την 25η Μαρτίου κ.ά.–, επιχειρείται και η «απομυθοποίηση» του Σουλίου και των Σουλιωτών. Και το επιχείρημα, ή μάλλον η δικαιολογία, που προβάλλεται, είναι πως επιβάλλεται να «ξαναγραφτεί» η ιστορία, χρησιμοποιώντας νέα ερευνητικά και θεωρητικά εργαλεία.
Πράγματι, κάθε γενιά, κάθε εποχή, οφείλει να επανεξετάζει τα ιστορικά γεγονότα και να συμπληρώνει, να διορθώνει, κάποτε και να αναθεωρεί αν χρειαστεί, υπό το φως νέων πηγών και νέων ιδεών. Ωστόσο, θα πρέπει να ξαναγραφτεί για να φωτιστεί και όχι για να αποσιωπηθούν πτυχές της ή ακόμα και να διαστρεβλωθεί. Έτσι, πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη μια σύγχρονη ιστορική έρευνα που δεν μένει στα εργαλεία και τις πηγές που υπήρχαν στην εποχή του Παπαρρηγόπουλου. Η ενδελεχής έρευνα των πηγών, η χρήση της οικονομικής ιστορίας, ακόμα και η σχετική αποστασιοποίηση από τα ιστορικά γεγονότα, δεν είναι μόνον θεμιτές αλλά και αναγκαίες.
Οι επικρίσεις μας λοιπόν στους αποδομητές ιστορικούς δεν αφορούν εν τέλει στην απομυθοποιητική τους πρόθεση –που, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, θα μπορούσε να λειτουργήσει και θετικά, αποκαλύπτοντας κρυμμένες πλευρές της ιστορίας– αλλά μάλλον στην επιχειρούμενη συστηματική διαστρέβλωση και αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας.
Είναι θεμιτό και αναγκαίο να διερευνηθεί η οργάνωση και ο ρόλος των πατριών, ή οι οικονομικές σχέσεις εξάρτησης των παρασουλιώτικων χωριών από τις μεγάλες φάρες του Σουλίου κ.λπ. Ωστόσο, δεν μπορεί να παρασιωπηθεί ή να υποβαθμιστεί το στοιχείο της αγωνιστικότητας, της μαχητικότητας και του ηρωισμού των Σουλιωτών, ή οι μέθοδοι και τα στρατηγήματα που χρησιμοποιούσαν κατά τις αναρίθμητες συγκρούσεις τους. Και αυτό όχι μόνο, ή κυρίως, για λόγους εθνικού φρονηματισμού –για το Σούλι θα μπορούσε να γράψει και κάποιος ξένος ιστορικός– αλλά διότι αυτό το στοιχείο είναι συστατικό της σουλιώτικης κοινότητας. Αυτή δεν θα μπορούσε καν να υπάρξει χωρίς το αγωνιστικό/ηρωικό στοιχείο που σφραγίζει άνδρες, γυναίκες και παιδιά μιας πολεμικής ομοσπονδίας. Θα ήταν ως εάν γράφαμε για τη Σπάρτη παραγνωρίζοντας ή υποβαθμίζοντας το επίσης ηρωικό/αγωνιστικό στοιχείο και μέναμε μόνο στις σχέσεις με τους είλωτες, τους περιοίκους κ.λπ. Όμως, η Σπάρτη και το Σούλι ήταν κατ’ εξοχήν πολεμικές κοινότητες και το ηρωικό/αγωνιστικό στοιχείο ήταν προϋπόθεση της ύπαρξής τους.
Και είναι κρίμα το ότι πιο πρόσφατα έργα για το Σούλι –σε μία εποχή που εκπονούνται ελάχιστες σχετικές μελέτες– γράφτηκαν με στόχο τους Σουλιώτες, δηλαδή την αποδόμησή τους. Κατ’ αρχάς, διότι, υποβαθμίζοντας το Ζάλογγο και τη Δέσπω, «ξεχνώντας» τη Λένη Μπότσαρη, αμφισβητώντας την αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ, μεταβάλλοντας σε κυριολεκτικό θήραμα μιας δήθεν αντικειμενικής ιστοριογραφίας τον Φώτο Τζαβέλα, αποτυγχάνουν στην ίδια την αναπαράσταση της σουλιώτικης κοινότητας, για την οποία ανάλογες πράξεις ηρωισμού αποτελούσαν προϋπόθεση της επιβίωσής της και κομβικό στοιχείο της «ιδιοπροσωπίας» της. Επί πλέον, εξ αιτίας των εθνοαποδομητικών αντιλήψεων και των συναφών ιδεολογικών παρωπίδων, το έργο τους –κατ’ εξοχήν εκείνο της Ψιμούλη, με τις σχετικές αναλήθειες, παρασιωπήσεις και διαστρεβλώσεις– σκιάζεται στο σύνολό του από την υποψία της αναξιοπιστίας. Για να αναγνωστεί από τον οποιονδήποτε επιμελή αναγνώστη, θα πρέπει να συνοδεύεται από έναν όγκο παραπεμπόμενων βιβλίων και εγγράφων, μια και δεν έχουμε να κάνουμε με περιστασιακά λάθη και παρασιωπήσεις, αλλά με ένα συστηματικό εγχείρημα αποδόμησης των Σουλιωτών, και της… ιστορικής αλήθειας, παρεμπιπτόντως.
Εξ άλλου, όσα ήδη προανέφερα για την αιτιολόγηση της αγωνιστικής/ηρωικής φύσης της σουλιώτικης κοινότητας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μορφή… θεμιτής απομυθοποίησης, διότι το ηρωικό στοιχείο τοποθετείται μέσα σε συγκεκριμένα ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια και δεν εμφανίζεται πέραν και υπεράνω της ιστορίας. Αν, λοιπόν, με το επιχείρημα της απομυθοποίησης, μια ιστορία του Σουλίου και των Σουλιωτών, από το ένα άκρο, δηλαδή τη σχεδόν αποκλειστική επικέντρωση στην περιγραφή γεγονότων, κατεξοχήν πολεμικών, οδηγείται στο αντίθετο, δηλαδή σε μια καταγραφή των δημογραφικών, οικονομικών, κοινωνικών, γεωγραφικών δεδομένων, συρρικνώνοντας και διαστρεβλώνοντας τα στρατιωτικά και πολιτικά γεγονότα, τότε βαρύνεται από έναν αντίστροφο και πιο επικίνδυνο στραβισμό. Πόσο μάλλον αν διαστρέφει και τα σχετικά στοιχεία για να προσλάβει το ζητούμενο.
Γι’ αυτό, για την ιστορία του Σουλίου, θα συνεχίσουμε να προσφεύγουμε προνομιακά στον Περραιβό, τον Λαμπρίδη, τον Αραβαντινό, τον Παπακώστα ή ακόμα και τον Μπενέκο. Διότι, παρά τους περιορισμούς της εποχής τους, είχαν εντοπίσει τα κομβικά στοιχεία της σουλιώτικης «ιδιοπροσωπίας».
Μια σύγχρονη ιστορία του Σουλίου εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο, και ελπίζω αυτή η μικρή μελέτη να βοηθήσει όποιον ή όποια αναλάβει να φέρει σε πέρας μια επί τέλους ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ιστορία των Λακεδαιμονίων της Ηπείρου.
Οι Σουλιώτες και η εθνική συνείδηση
Για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν πως οι Σουλιώτες δεν διέθεταν αναπτυγμένη «εθνική συνείδηση», θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως η εθνική συνείδηση, πριν την επανάσταση του ’21 και τη δημιουργία εθνικού κράτους, αποτελεί για τους Έλληνες και τους Σουλιώτες πολεμιστές μια συνείδηση γένους, μια συνείδηση σχεδόν ταυτισμένη με τη θρησκευτική ταυτότητα και τις παραδόσεις, μια συνείδηση της ρωμιοσύνης. Ωστόσο, οι Έλληνες αρματολοί, ακόμα και οι Σουλιώτες, παραμένουν, τουλάχιστον τυπικά, υποτελείς στην οθωμανική εξουσία – οι Σουλιώτες πληρώνουν και έναν ελάχιστο, υπαρκτό όμως, φόρο στους Οθωμανούς, αναγνωρίζοντας έτσι μια ψιλή οθωμανική κυριότητα.
Για να επιβιώσουν, όλοι οι Έλληνες, από τον Ρήγα Βελεστινλή, στην Κωνσταντινούπολη ή το Βουκουρέστι, έως τον Κολοκοτρώνη, ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούν κάποιες σχέσεις με την οθωμανική εξουσία και να έρχονται σε συνδιαλλαγή μαζί της. Εξ ου και τα αναρίθμητα «καπάκια» των κλεφταρματολών, η παρουσία του Αθανάσιου Ψαλίδα, του Ιωάννη Κωλέττη ή του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Αθανάσιου Διάκου στην υπηρεσία του Αλή πασά, οι ανακωχές, οι συμφωνίες, οι προσχωρήσεις ενίοτε ορισμένων Σουλιωτών σε μια ισχυρότερη δύναμη. Και παρ’ όλο που η αντιπαράθεση των Σουλιωτών με τον Αλή, περισσότερο από κάθε άλλη, προσλαμβάνει τον χαρακτήρα της σύγκρουσης δύο στρατοπέδων, ωστόσο δεν παύουν αυτά τα στρατόπεδα να είναι διαπερατά και σχετικά ρευστά. Εξ άλλου, μεγαλύτερη ρευστότητα χαρακτηρίζει ακόμα και τις σχέσεις του Αλή πασά με τον σουλτάνο ή τους αγάδες της Παραμυθιάς. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, η εθνική συνοχή και συνείδηση των Σουλιωτών είναι ήδη εξαιρετικά υψηλή και ξεπερνάει κατά πολύ τον μέσο όρο της εποχής και της περιοχής. Και αυτό διότι η κύρια πλευρά της σχέσης τους με την οθωμανική εξουσία παρέμενε η αντιπαράθεση, πράγμα που δεν παρατηρείται στην καθημερινότητα των εμπόρων, των λογίων ή ακόμα και τη συντριπτική πλειοψηφία των αρματολών, που θα πρωτοστατήσουν αργότερα στην Επανάσταση.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Έλληνες ζουν υπό ξένη κυριαρχία και σταδιακώς διαμορφώνουν πυρήνες μικροεξουσίας σε πολλαπλά επίπεδα, από την κοινοτική οργάνωση των ορεινών περιοχών και των νησιών μέχρι τις παραδουνάβιες Ηγεμονίες από τα Ζαγοροχώρια και τα Μαντεμοχώρια έως τα Αμπελάκια. Μέσα σε αυτούς τους πυρήνες της μικροεξουσίας, ιδιαίτερη σημασία είχαν οι στρατιωτικές δυνάμεις, οι κλέφτες, τα αρματολίκια, τα στρατιωτικά σώματα της Επτανήσου, των Ηγεμονιών, καθώς και όσα βρίσκονταν στην υπηρεσία του Αλή, διότι θα συγκροτήσουν τις απαραίτητες και εμπειροπόλεμες στρατιωτικές δυνάμεις που θα επιτρέψουν τη διεξαγωγή της Επανάστασης. Ανάμεσα σε αυτές τις στρατιωτικές μικροεξουσίες, ιδιαίτερης σημασίας ήταν εκείνες που συγκροτούσαν οι Μανιάτες, οι Σουλιώτες και οι Χειμαριώτες, οι οποίοι διέθεταν μια χωρικά προσδιορισμένη και οριοθετημένη ένοπλη εξουσία, κάτω πάντα από την οθωμανική επικυριαρχία, αλλά ουσιαστικά αυτόνομη στην πράξη.
Ανάμεσα στις τρεις αυτές συσσωματώσεις, οι Σουλιώτες συνιστούν μια επιπλέον ιδιαιτερότητα, διότι σχεδόν αποκλειστικό στοιχείο της συγκρότησής τους είναι το πολεμικό. Οι Μανιάτες και οι Χειμαριώτες αποτελούν κοινότητες αγροτο-πολεμικές. Οι αγροτο-ποιμενικές δραστηριότητες αποτελούσαν τη βάση της οικονομικής τους ζωής και η πειρατεία ή η ληστεία συνιστούσαν ένα συμπλήρωμα για τον βιοπορισμό τους.
Οι Σουλιώτες, αντίθετα, αποτελούσαν μια κοινότητα κατ’ εξοχήν πολεμική και οι αγροτο-κτηνοτροφικές δραστηριότητες ήταν η δευτερεύουσα ή τριτεύουσα απασχόλησή τους. Έτσι προσομοιάζουν με τις ομάδες των κλεφτών, μόνο που, σε αντίθεση με αυτούς, συγκροτούν ταυτόχρονα και μια εδραία κοινότητα, με μόνιμο τόπο κατοικίας, σταθερή οικογενειακή εστία και κοινωνικές σχέσεις. Παράλληλα, οι Σουλιώτες είναι υποχρεωμένοι να επεκτείνουν την ακτίνα της δραστηριότητάς τους, στον βαθμό που μεγαλώνει ο αριθμός τους, τόσο από τη δημογραφική τους επέκταση όσο και από τη συρροή νέων πληθυσμών – από το Σούλι θα σχηματιστεί το Τετραχώρι, το οποίο θα επεκταθεί στο Επταχώρι κ.λπ., και τελικά θα επεκτείνουν την «επικράτειά» τους στα υπερεξήκοντα χωριά, τα οποία προστατεύουν από τους Οθωμανούς έναντι χρηματικού και άλλων τιμημάτων. Κατά συνέπεια, οι Σουλιώτες έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με την οθωμανική εξουσία.
Η Βάσω Ψιμούλη πραγματοποιεί μια διαφορετική ανάγνωση των σχέσεων ανάμεσα στους Σουλιώτες και την οθωμανική εξουσία:
…η κοινότητα των τεσσάρων σουλιωτικών χωριών έχει πάρει[ ] τη μορφή της χριστιανικής ποιμενικής-πολεμικής κοινότητας, η οποία δρα ελεύθερα, μη επηρεαζόμενη από την περιστασιακή παρουσία του Οθωμανού σπαχή. [ ] Θα είναι νομότυπη απέναντι στην κεντρική οθωμανική εξουσία και παράνομη απέναντι στην περιφερειακή.[ ] Θα είναι ενταγμένη μέσα από την καταβολή του κεφαλικού και άλλων φόρων, στην ισχύουσα οθωμανική νομιμότητα, αλλά μη αφομοιωμένη στο ισχύον, για την υποτελή κοινωνία, κοινωνικο-οικονομικό σύστημα[1].
Ωστόσο, ιδιαίτερα σε αυτήν όψιμη περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, η κύρια μορφή με την οποία εκφράζεται η «οθωμανική νομιμότητα» δεν είναι παρά η «περιφερειακή εξουσία». Προπαντός σε μια εποχή κατακερματισμού της κεντρικής εξουσίας. Το γεγονός ότι καταβάλλουν έναν ελάχιστο φόρο δεν τους καθιστά νομότυπους υπηκόους της οθωμανικής εξουσίας, με την οποία συγκρούονται σχεδόν αδιαλείπτως. Εξ άλλου, αρκετές φορές είχαν αναγνωρίσει και την τυπική εξουσία του ορκισμένου εχθρού τους, Αλή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο τελευταίος, μάλιστα, είναι πασάς των Ιωαννίνων, «βεζίρης» με τρείς «ιππουρίδες»…
Επιπλέον, είναι παγκοίνως γνωστό, και το επαναλαμβάνει επανειλημμένα η ίδια η Ψιμούλη, πως ο Αλής, σε όλες τις μείζονες εξορμήσεις του εναντίον του Σουλίου, ήταν πάντοτε εφοδιασμένος και με το ανάλογο σουλτανικό φιρμάνι. Έτσι θα συμβεί το 1789[2], το 1792[3] και το 1800, ενώ, όπως είδαμε, για την τελική νίκη του εναντίον των Σουλιωτών, θα αποσπάσει τις υψηλότερες διακρίσεις από την Πύλη. Ο Πουκεβίλ, αναλύοντας τις αιτίες της τελικής πτώσης του Σουλίου, μας δίνει μία σημαντική πληροφορία για την ανάμειξή της :
Η υπερβολική τους αλαζονεία [των Σουλιωτών], την τελευταία περίοδο, προκάλεσε την εχθρότητα της Πύλης και ο κιουτσούκ εμπροχόρ, ή ο Μικρός Σταυλάρχης του Σουλτάνου, που είχε σταλεί από την Υψηλότητά του, στα 1802, στις σατραπείες της Πελοποννήσου και της Αλβανίας, είχε επιμείνει στην ανάγκη να καταβληθούν οι μεγαλύτερες προσπάθειες για να τους εκδιώξουν[4].
Συνεπώς, ο Τεπελενλής δεν είχε απλώς τη συναίνεση της Υψηλής Πόρτας για την τελική επίθεση εναντίον των Σουλιωτών, αλλά εκτελούσε τις εντολές της. Γι’ αυτό, μετά τη νίκη του, θα ανταμειφθεί με τον τίτλο του Ρούμελη βαλεσή, δηλαδή του ανώτατου διοικητή του μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής Τουρκίας, ενώ η εξουσία του θα επεκταθεί μέχρι τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο – ο δε γιος του, Βελής, αρχηγός της εκστρατείας κατά των Σουλιωτών, θα χριστεί Μορά Βαλεσής.
Η ίδια η Ψ., εξάλλου, σε αντίθεση με την προηγούμενη απόφανσή της, σε άλλο σημείο του βιβλίου, υπογραμμίζει τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της σουλιώτικης έναντι της οθωμανικής εξουσίας.
Εξάλλου, η δυναμική και δια των όπλων επιτυχής εμπλοκή των Σουλιωτών σε μηχανισμούς παράνομης φοροείσπραξης, καθώς εκ των πραγμάτων στερούσε από το άρχον συγκρότημα της κατακτητικής κοινωνίας μέρος ή το σύνολο των προσόδων του, εμπεριείχε και τα στοιχεία της ανυπακοής ή της ανταρσίας. [ ] Η αυτονομία την οποία απολαμβάνει καθώς και η εξουσιαστική δύναμη την οποία ή ένοπλη δράση της έχει επιβάλει στην περιοχή αποτελούν [ ]πρόκληση για την επίσημη εξουσία[5].
Είδαμε στην Εισαγωγή της μελέτης μας τις σχετικές με τους Σουλιώτες απόψεις του Κορδάτου. Γι’ αυτόν, οι επιθέσεις των Τούρκων δεν συνδέονται καθόλου με τις επαναστατικές απόπειρες του 1788-1792, αλλά ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά των διαμαρτυριών που έκαναν οι «χριστιανοί και Τούρκοι αγρότες», όχι μόνο στον πασά των Ιωαννίνων αλλά και στον ίδιο τον σουλτάνο. Εξ άλλου, όταν οι Σουλιώτες «ξεπαστρεύτηκαν» από τον Αλή, «ξανάσαναν οι αγρότες και άρχισαν να καλλιεργούν τα χωράφια και τ’ αμπέλια τους»[6]:
Οι Σουλιώτες λοιπόν τους «πολέμους» τους με τον Αλή δεν τους έκαναν εμπνευσμένοι από τον «πόθον της ελευθερίας». Το αίσθημα της εθνικής συνείδησης στα χρόνια εκείνα ήταν ολότελα άγνωστο σ’ αυτούς[7].
Ο Κορδάτος, μέσα σε δέκα σελίδες μιας απίστευτης υμνολογίας για τον Αλή, φρονίμως ποιών, ελάχιστα αναφέρεται στο Σούλι και δεν μνημονεύει καθόλου τον Φώτο Τζαβέλα, το Ζάλογγο, το Κούγκι ή τη Δέσπω. Προτιμά την αποσιώπηση. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει ήδη τον τόνο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ανατραφεί μια ολόκληρη γενιά που θεωρούσε τον Κορδάτο μέντορά της: προβολή των αρετών του Αλή πασά και αποσιώπηση των ηρωικών επεισοδίων της σουλιώτικης εποποιίας. Είδαμε πως, για τον Κορδάτο, «ο δημοκρατισμός τους [ ] αντανακλούσε την πρωτόγονη οργάνωση του γένους και όχι νεώτερες δημοκρατικές αντιλήψεις»[8].
Ωστόσο, εποποιίες πολύ μικρότερου εύρους, όπως εκείνη των Ινδιάνων Τσεγιέν, που απαθανάτισε ο Χάουαρντ Φαστ στο Τελευταίο Μέτωπο, το οποίο πραγματευόταν τη φυγή μιας ομάδας Ινδιάνων Σιού, το 1870, αποσπούσε τον θαυμασμό των νεαρών Ελλήνων στη δεκαετία του 1960 – ανάμεσά τους και του υποφαινομένου. Τότε, δεν πέρασε από το μυαλό μας πως οι Τσεγιέν ήταν αλογοκλέφτες και ο αμερικάνικος στρατός εκπρόσωπος της ιστορικής προόδου έναντι της καθυστερημένης φυλετικής δομής και του «πρωτόγονου δημοκρατισμού» των Ινδιάνων! Οι Σουλιώτες, όμως, αποκαλούνται χωρίς περιστροφές «κλέφτες» και ο Αλής εκφραστής της προόδου[9], παρότι ο Ένγκελς, στην Καταγωγή της Ατομικής Οικογένειας…, εκθειάζει την «πρωτόγονη κοινοκτημοσύνη» των ινδιάνων Ιροκέζων ως πρόπλασμα της μελλοντικής ολοκληρωμένης κοινοκτημοσύνης!
Προφανώς, σαράντα χρόνια μετά τον Κορδάτο, και αφού έχουν μεσολαβήσει οι μελέτες του Χομπσμπάουμ[10] και τόσων άλλων για τους ληστές και την «κοινωνική ληστεία», η επανάληψη ανάλογων αποφάνσεων έχει καταστεί δυσχερέστερη. Αν όμως θεωρήσουμε τους Σουλιώτες «ληστές» και όχι «κοινωνικούς ληστές», τότε εύκολα μπορούμε να επιστρέψουμε στα ίδια!
Ο Σουλιώτης[ ]δεν αποκαθιστά κανόνα δικαίου, απλώς συμπαρατίθεται και συνάρχει με τον σούμπαση ή τον μουσουλμάνο αγά, μέσω του διαμερισμού των αγροτικών προσόδων. Υπ’ αυτή την έννοια, η οπλική δύναμη και η μαχητική δράση των Σουλιωτών στην ευρύτερη περιοχή δεν εμπεριέχει χαρακτήρα κοινωνικής ληστείας, τουλάχιστον υπό την πολύ αυστηρή σημασία του όρου[11].
Οι Σουλιώτες, που για διακόσια χρόνια διεξάγουν έναν διαρκή πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, δεν δικαιούνται ούτε καν τον «τίτλο» του κοινωνικού ληστή «με την αυστηρή έννοια του όρου», τίτλος που εύκολα απονέμεται στους νοτιαμερικανούς κανγκασέιρος. Γι’ αυτό, αναλογιζόμενη ίσως την ιστορική ύβρη ανάλογων αποφάνσεων, και των σχετικών συμπαραδηλώσεων, δύο σελίδες πιο κάτω, αναιρεί πανηγυρικά τα λεγόμενά της:
Ταυτόχρονα η σουλιώτικη κοινωνία προβάλλεται στη συνείδηση του υποταγμένου χριστιανικού πληθυσμού ως πρότυπο εξέγερσης και ανταρσίας απέναντι στην ισχύουσα τάξη πραγμάτων. [ ]Υπ’ αυτή την έννοια, η δράση της σουλιώτικης κοινωνίας διαθέτει τα γνωρίσματα μιας πρωτόγονης επανάστασης. Μάλιστα η εντοπισμένη γεωγραφικά εξουσιαστική της δύναμη, ως τύπος χριστιανικής αντι-εξουσίας [ ] στην απώτατη συνέπειά της ενέκλειε, για τους περίοικους χριστιανικούς πληθυσμούς, και τον πυρήνα εγγραφής του μελλοντικού απελευθερωτικού τους αιτήματος. Συνεπώς η ληστεία θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μορφή κοινωνικού κινήματος, το οποίο μέσα στο πλαίσιο της κατακτητικής κοινωνίας και δια παρανόμων μεθοδεύσεων διεκδικεί [ ] μερίδιο στην κατανομή των υπαρχόντων, διαθέσιμων πόρων[12].
Πολύ λίγα θα είχα να προσθέσω ή να αλλάξω από αυτή τη διαπίστωση. «Πρότυπο εξέγερσης και ανταρσίας», «ληστεία ως μορφή κοινωνικού κινήματος», «πρωτόγονη επανάσταση», «αντι-εξουσία» «πυρήνας εγγραφής ενός μελλοντικού απελευθερωτικού αιτήματος». Προφανώς, λοιπόν, ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να περιοριστεί στα πλαίσια της κοινωνικής ληστείας, αλλά εγγράφεται σε εκείνο ενός επαναστατικού κινήματος, μιας «πρωτόγονης επανάστασης», η οποία μετασχηματίζεται προς την κατεύθυνση μιας συνολικής επανάστασης. Και οι Σουλιώτες θα διατρέξουν ολόκληρη τη σχετική διαδρομή.
Από το γένος στο έθνος
Το ελληνικό έθνος, στη πολύχρονη διαδρομή του, θα διέλθει τρεις μεγάλες ιστορικές περιόδους. Η πρώτη είναι η αρχαία, φυλετική και πολεοκρατική περίοδος, κατά την οποία η εθνική συνείδηση είναι κατ’ εξοχήν πολιτισμικής και φυλετικής υφής και αναδεικνύεται ανάγλυφα στις αμφικτυονίες και τους Ολυμπιακούς αγώνες και κατ’ εξοχήν στις συγκρούσεις με τους ξένους αντιπάλους, οπότε οι Έλληνες συνασπίζονται και στρατιωτικά.
Η δεύτερη συνιστά την οικουμενική φάση του ελληνισμού, που διήρκεσε τουλάχιστον 15 αιώνες –από τον Μέγα Αλέξανδρο έως τους Κομνηνούς– και διακρίνεται σε τρεις μεγάλες υποπεριόδους, την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή. Σε αυτήν, η ελληνική εθνική συνείδηση συνιστά μια συνείδηση οικουμενική και αφορά κατ’ εξοχήν τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την κοινή θρησκεία.
Η τρίτη περίοδος, του νεώτερου ελληνισμού, αρθρώνεται σε τρεις ιστορικές υποπεριόδους.
Κατά την πρώτη φάση, από τον 11ο και τον 12ο αι., έως το 1453, διαμορφώνεται το πρωτοελληνικό οιονεί έθνος-κράτος. Τωόντι, οι πληθυσμοί που συγκροτούν το ύστερο βυζαντινό ελληνικό κράτος διαχωρίζονται από τους γειτονικούς πληθυσμούς, τους Αρμένιους, τους Βουλγάρους, τους Σέρβους, και ταυτόχρονα έρχονται σε βίαιη αντιπαράθεση με τους Φράγκους και τους Τούρκους. Ήδη από την εποχή της Αυτοκρατορίας της Νικαίας, μπορούμε να μιλάμε για το νεώτερο ελληνικό έθνος. Τότε διαμορφώνεται στις βασικές της συνιστώσες η νεώτερη ελληνική συνείδηση και ιδιοπροσωπία, ως μια εθνική συνείδηση αντιστασιακού χαρακτήρα. Γι’ αυτό και όλες οι μεταγενέστερες απόπειρες για την ελληνική «παλιγγενεσία» θα αναφέρονται παραδειγματικά στην Κωνσταντινούπολη και τους Παλαιολόγους.
Σε μια δεύτερη φάση, εκείνη της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, οι Έλληνες όχι μόνο παύουν να διαθέτουν οποιαδήποτε αυτόνομη κρατική υπόσταση, αλλά και διαχέονται εκ νέου στο εσωτερικό μιας πολυεθνικής Αυτοκρατορίας, σε έναν ευρύτερο γεωγραφικό και πολιτισμικό χώρο.
Σε αυτή τη νέα περίοδο, αποφασιστικό συνεκτικό ρόλο διαδραματίζουν η ορθοδοξία και η γλώσσα. Έτσι, παλαιοί ελληνικοί πληθυσμοί θα υποστούν μια ρευστοποίηση της συνείδησής τους, ενώ άλλοι, όπως οι αρβανίτικοι πληθυσμοί της Ηπείρου και της Πελοποννήσου, μέσω της θρησκείας, της γλώσσας και της αντιπαράθεσης με τους Οθωμανούς, θα τείνουν να ταυτιστούν με παλαιότερους ελληνικούς πληθυσμούς. Η ελληνική εθνική συνείδηση εκφράζεται στη φάση αυτή ως συνείδηση του «γένους», χωρίς ωστόσο να πάψει ποτέ να είναι ελληνική και εθνική. Γι’ αυτό και η ανάμνηση των αρχαίων –από την πλευρά των λογίων– και του Βυζαντίου από εκείνη της Εκκλησίας, των λογίων αλλά και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, θα παραμένει καθοριστική. Οι Χρησμοί[13] και η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου[14] αποτελούν τα πιο διαδεδομένα λαϊκά αναγνώσματα. Και κάθε τόσο, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, η κλεφτουριά.
Καθώς οι υπόδουλοι Έλληνες νιώθουν να ενδυναμώνονται οικονομικά, πνευματικά και στρατιωτικά, στη στεριά και τη θάλασσα, ενώ παράλληλα εξασθενεί η οθωμανική Αυτοκρατορία, θα πολλαπλασιάζονται οι κινήσεις και οι απόπειρες για την «παλιγγενεσία», δηλαδή για την πολιτική χειραφέτηση ενός γένους που θα τείνει να μετασχηματιστεί και πάλι σε κράτος.
Όμως, η μετάβαση από την περίοδο του γένους, με τον πολυκερματισμό των συνειδήσεων και των ταυτοτήτων, που έχουν επιφέρει οι μακροί αιώνες της ξένης κυριαρχίας, σε μια νέα εθνική πολιτειακή υπόσταση δεν συνιστά μια απλή και γραμμική μεταβολή: στην Κρήτη και στα Επτάνησα, η ξενοκρατία θα διαρκέσει σχεδόν επτά αιώνες, στην Πελοπόννησο και στα ναυτικά ξερονήσια του Αιγαίου, θα είναι πολύ μικρότερη στη Θράκη, τη Μακεδονία την Ήπειρο, τα μικρασιατικά παράλια, τις Ηγεμονίες, τη διασπορά, οι συνθήκες διαφοροποιούνται στο έπακρο μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, απαιτείται μια ολόκληρη επανάσταση συνειδήσεων, συμπεριφορών, πολιτισμικών προτύπων. Απαιτείται μία μετάβαση σε μια νέα ποιότητα που ουσιαστικά θα διαρκέσει μέχρι το 1922. Η νέα αυτή συνείδηση, η οποία αρχίζει να διαμορφώνεται ως καθολική συνείδηση των Ελλήνων από το 1770 –με τα Ορλωφικά– και στοχεύει στη συγκρότηση μιας συμπαγούς εθνικής ταυτότητας κρατικού χαρακτήρα, αναχωνεύει σε ένα ενιαίο σύνολο τα διάσπαρτα στοιχεία της «γενεακής» ταυτότητας: Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, νεωτερικότητα, σύγχρονη Ελλάδα.
Σε αυτή τη νέα ταυτότητα θα μετασχηματιστούν, το καθένα μέσα από τη δική του διαδρομή, τα disjecta membra του ελληνισμού:
Η κλεφτουριά, μέσα από την εμπειρία της σύγκρουσης, των Ορλωφικών, της συμμετοχής στα κινήματα της περιόδου 1789-1792 και του 1806-1807, της στρατολόγησης στις στρατιωτικές δυνάμεις των Επτανήσων και της Ρωσίας, θα μεταβεί από την τοπική ιδιαίτερη συνείδηση στη διεύρυνση της αντίληψης, που θα εκφραστεί στη Λευκάδα, στα 1807, και θα την οδηγήσει στη μετοχή στη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση.
Οι λόγιοι, από την προσκόλληση στη Ρωσία του Ευγένιου Βούλγαρι και του Αθανάσιου Ψαλίδα της Βιέννης[15], θα αποπειραθούν να συγκροτήσουν μια επαναστατική οργάνωση με τον Ρήγα Βελεστινλή και το συνθετικό του εγχείρημα. Τα σχολειά, στα Γιάννενα, το Βουκουρέστι, τη Χίο, τις Κυδωνίες, τη Σμύρνη, θα ενοποιήσουν τον ελληνισμό και την ιδεολογία του. Οι έμποροι με τα δίκτυά τους θα φέρουν σε επαφή τόπους και ανθρώπους, οι ναυτικοί θα ενοποιήσουν και πάλι τον ελληνικό κόσμο. Και η Φιλική Εταιρεία θα εκφράσει τη συνθετικότητα ενός δυνάμει νέου πολιτειακού κρατικού μορφώματος. Έτσι θα συντελεστεί η μετάβαση από το γένος στο έθνος. Σε αυτή θα συμμετάσχουν, με όλες τις οδύνες που φέρνει η γέννηση, και οι Σουλιώτες.
Από τη φυγή στα βουνά, για να αποφύγουν τη φορολογία και τους εξισλαμισμούς, από την καθημερινή σύγκρουση με τους μουσουλμάνους αγάδες, για τη διεύρυνση της «χριστιανικής εξουσίας», θα περάσουν σταδιακά στη συμμαχία με τους Ρώσους, στα Ορλωφικά, και αργότερα, στην άσκηση μιας στοιχειώδους «εξωτερικής πολιτικής», στις σχέσεις τους με τα Επτάνησα, την Πάργα και την Πρέβεζα, στη συνειδητοποίηση της μετοχής σε μια ευρύτερη ταυτότητα ρωμαίικη/ελληνική, στη μεταβολή τους σε ένοπλη πρωτοπορία της Επανάστασης, στη διάρκεια του ’21.
Μέσα σε εκατό χρόνια, οι αδάμαστοι ορεσίβιοι θα διανύσουν μια τεράστια απόσταση. Εκείνη την απόσταση που, από διαφορετικές αφετηρίες και σε διαφορετικούς ρόλους, θα διατρέξουν όλοι οι Έλληνες, από τον Ιωάννη Πρίγκο έως τον Αδαμάντιο Κοραή: τη μεταβολή της συνείδησης μετοχής σε ένα ιδιαίτερο γένος, δίχως όμως δική του κρατική υπόσταση, σε ενεργό διεκδίκηση της πολιτικής χειραφέτησης. Σίγουρα, ο δρόμος που χρειάστηκε να διανύσουν οι Σουλιώτες, πάνω στα βουνά της Ηπείρου, προς την κατάκτηση αυτής της νέας συνείδησης ήταν πολύ μακρύτερος από άλλους. Τους έλειπε η παιδεία, οι παραστάσεις, κάποτε η ίδια η ελληνική γλώσσα. Όμως, με το αίμα, τους αγώνες και τις απροσμέτρητες θυσίες τους, θα καλύψουν αυτή τη μεγάλη απόσταση.
[1] Β. Ψιμούλη, 308.
[2] Β. Ψιμούλη, 357.
[3] Β. Ψιμούλη, 368.
[4] Pouqueville, Voyage en Morée…, ό.π., τ. 3, σ. 126.
[5] Β. Ψιμούλη 310.
[6] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σσ. 408-409.
[7] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 409.
[8] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 407.
[9] Γεγονός βέβαια που δεν αναιρεί το ότι, την ίδια εποχή, υπήρχαν και άλλοι αριστεροί ιστορικοί, όπως ο Δημήτρης Φωτιάδης, που έγραφαν εγκωμιαστικά κείμενα για τους κλέφτες. Ωστόσο, ο πάπας της μαρξιστικής ιστοριογραφίας στην Ελλάδα ήταν τότε ο Κορδάτος.
[10] Βλ. τη νεώτερη συμπληρωμένη έκδοση του αρχικού βιβλίου του 1969, Έρικ Χομπσμπάουμ, Ληστές, Θεμέλιο, Αθήνα 2010.
[11] Β. Ψιμούλη, σ. 309.
[12] Β. Ψιμούλη, 310-311.
[13] Βλ. Asterios Argyriou, Les exégèses grecques de l’Apocalypse à l’époque turque, 1453-1821: esquisse d’une histoire des courants idéologiques au sein du peuple grec asservi, ΕΜΣ, Θεσσαλονίκη 1982 Γ. Καραμπελιάς, Η ανολοκλήρωτη…, ό.π., σσ. 50-55.
[14] Βελουδής, Γεώργιος (επιμ.), Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Ερμής, Αθήνα 1977.
[15] Βλ. Αθανάσιος Ψαλίδας Αἰκατερίνα ἡ Β΄, ἤτοι ἱστορία σύντομος τῆς ἐν τῇ ὁδοιπορίᾳ αὐτῆς πρὸς τοὺς ἐν Νίζνη καὶ Ταυρία Γραικοὺς ὑπ’ αὐτῆς δειχθείσης εὐνοίας. Βιέννη 1792 Ευγένιος Βούλγαρις, Στοχασμοί εις τους παρόντας κρισίμους καιρούς του Οθωμανικού Κράτους, Πετρούπολη 1771-1772.
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011
« Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και
ηγαπημένε, *
* πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα
προδομένε » *
*Διονύσιος Σολωμός*
Οι Έλληνες, τότε και σήμερα
Μάχη του Μαραθώνος,11η Σεπτεμβρίου 490 π.
Χ.
Πριν από τη μάχη των Ελλήνων εναντίον
των Περσών στον Μαραθώνα, ο στρατηγός
των Αθηναίων Μιλτιάδης, απευθυνόμενος
στους Έλληνες, είπε:
/«Εάν τους νικήσουμε αυτοί έχουν
πατρίδα να επιστρέψουν,/
/Εάν μας νικήσουν εμείς δεν έχουμε πού
αλλού να πάμε.»/
Οι Έλληνες συνειδητοποίησαν τα λόγια
του Ηγέτη - Στρατηγού Μιλτιάδη και
έκαναν πραγματικότητα το φαινομενικά
και λογικά αδύνατο.
Κατατρόπωσαν τους Πέρσες, έσωσαν την
Πατρίδα και έγραψαν μία από τις πιο
λαμπρές
και ένδοξες σελίδες όχι μόνο της δικής
μας, αλλά και της παγκόσμιας Ιστορίας.
*Σήμερα, έτος 2011 μ. Χ. *
Η Ελλάδα, η Πατρίδα μας, διατρέχει έναν
από τους μεγαλύτερους κινδύνους της
Ιστορίας της.
*Το ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ* που την απειλεί
και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή,
είναι πολυπλόκαμο, για να είναι
δύσκολα αντιμετωπίσιμο και
περιλαμβάνει :
*1. Εθνική κυριαρχία* (εκχώρηση
δικαιωμάτων, εδαφών και ορυκτού
πλούτου)
*2. Μνημόνιο - Δανειακή Σύμβαση*
(Οικονομική υποδούλωση χωρίς διέξοδο)
*3. Κάρτα του Πολίτη* (Αφαίρεση και
στέρηση δικαιωμάτων και Ελευθερίας)
*4. Κώδικα Διατροφής* (Επιβολή γενετικά
μεταλλαγμένων τροφών)
*5. Ψεκασμούς από αέρος* (επικίνδυνες
χημικές ουσίες, CHEMTRAILS)
*6. Λαθρομετανάστες* (Στρατός ξένων
δυνάμεων εντός της χώρας, που μπορεί
να οργανωθεί και να εξοπλιστεί με
σύγχρονα όπλα μέσα σε λίγες ώρες, για
να καταστείλει ενδεχόμενη εξέγερση
των Ελλήνων)
*7. Σχέδιο Καλλικράτης* (Πρώτο βήμα γιά
Ανεξαρτητοποιήσεις - Αυτονομήσεις
Ελληνικών περιοχών, πχ. Θράκη, Κρήτη)
*8. Αντισυνταγματικούς Νόμους* (Σωρεία
σκληρών Νόμων, που στρέφονται
αποκλειστικά κατά των Ελλήνων
πολιτών)
*9. Διάλυση της Παιδείας *(Προγράμματα
ημιμαθείας για τα Ελληνόπουλα,
εξώθηση των μαθητών σε καταλήψεις,
καλλιέργεια κλίματος αντιπαλότητας
από τους μαθητές προς τους καθηγητές,
κατάργηση βασικών μαθημάτων, αλλοίωση
της γλώσσας, παραχάραξη της Ιστορίας,
αποδόμηση Εθνικών Ηρώων για στέρηση
προτύπων, *Εθνομηδενισμός* κλπ)
*10. Ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα
*(Ραγδαία αύξηση και εξάπλωση της
εγκληματικότητας όλων των μορφών,
χωρίς τιμωρία. Ασυδοσία και
διευκολύνσεις σε επικίνδυνους
κακοποιούς. Αδρανοποίηση της
Αστυνομίας. Ενοχοποίηση των θυμάτων)
*11. Καταρράκωση θεσμών λαϊκής
εμπιστοσύνης *(Εκκλησία, Στρατός,
Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Πνευματική
ηγεσία, Φορείς άσκησης ελέγχου.
Μέθοδος : Έντονη και διαρκής προβολή
των αποτυχιών τους ή κακών
παραδειγμάτων, με ταυτόχρονη
αποσιώπηση και απόκρυψη των επιτυχιών
και των καλών παραδειγμάτων)
*12. **Αποβιομηχανοποίηση της χώρας**
*(Άρχισε από την μεταπολίτευση το *1974*
και έχει ήδη ολοκληρωθεί. Βλέπε
ΧΡΩΠΕΙ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΑΙΓΑΙΟΝ,
ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΕΣ, ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ,
ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ και πάρα πολλές άλλες
βιομηχανικές μονάδες, που έκλεισαν, ή
έφυγαν από την Ελλάδα, ή κατέχονται
από ξένους)
*Συμβαλλόμενοι:*
* Α΄. Εντολοδότες:*
Η Παγκόσμια Κυβέρνηση διά των
εκπροσώπων της : *ΔΝΤ*(*Δ*υ*Ν*άσ*Τ*ες),
Τρόϊκα, Ε.Ε.
*Β΄. Εντολοδόχοι:*
Η Ελληνόφωνη Κυβέρνηση των Ελλήνων
και οι άλλοι πολιτικοί οι οποίοι
συμμετέχουν στην παράσταση, που
διαδραματίζεται στο Ελληνικό
Κοινοβούλιο.
*Επιδίωξη - Μέσα:*
*Η υποδούλωση της Ελλάδος με
ενυπόγραφη εκούσια παράδοση*, ώστε να
αποκλείεται η νομιμοποίηση
ενδεχομένων αντιδράσεων από τον λαό.
Απρόσκοπτη εξέλιξη στην εφαρμογή των
όρων του Συμβολαίου εξασφαλίζεται
όταν ο λαός κοιμάται. Την αποστολή να
κρατήσουν τον λαό σε καταστολή
ανέλαβαν προθύμως και εκτελούν
ευσυνειδήτως :
α΄. *Τα μεγάλης εμβέλειας και επιρροής
ΜΜΕ* (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), διά των
γνωστών φερεφώνων τους.
β΄. Οι χρυσοπληρωμένοι κομματικοί
*εργατοπατέρες - συνδικαλιστές.*
γ΄. *Παλαιοί πρωταγωνιστές του
πολιτικού σκηνικού*, εμφανισθέντες
σήμερα ως επίδοξοι σωτήρες της
Πατρίδας και του λαού, που οργανώνουν
«αντιστασιακές κινήσεις ή κινήματα»
και τα οποία στην πραγματικότητα
αποτελούν τον σύγχρονο «ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ»
των *Α΄* και *Β΄ *συμβαλλομένων.
*Τρόποι - Μέθοδοι :*
*- * Οικονομικός στραγγαλισμός των
πολιτών (Υπερχρεωμένες οικογένειες
από δάνεια, πιστωτικές κάρτες κλπ.,
περικοπές μισθών και συντάξεων,
βαρειά φορολογία στα χαμηλά
εισοδήματα, ραγδαία αύξηση της τιμής
προϊόντων και υπηρεσιών).
*- Οργανωμένη ειδησεογραφία
παραπληροφόρησης για εκφοβισμό και
πρόκληση ανασφάλειας.*
Στην Ημερησία Διάταξη των οργάνων
εκφοβισμού και καταστολής, η
δοκιμασμένη συνταγή των
ΧιτλεροΣταλινικών καθεστώτων :
Υποτίμηση, προσβολές, κατασυκοφάντηση
και απαξίωση ΚΑΘΕ διαφωνούντος,
προσάπτοντάς του τις γνωστές ρετσέτες
Φασίστας, Ρατσιστής, Ελληναράς,
Εθνικιστής κλπ.
*- Συμφωνημένες απεργιακές
κινητοποιήσεις* μικρής διάρκειας, σε
τακτά χρονικά διαστήματα, για
εκτόνωση της πίεσης, διανθισμένες με
ποικιλία "σκληρών" αντιπαραθέσεων
μεταξύ συνδικαλιστών που .υποφέρουν
και .ανάλγητων Κυβερνητικών.
*-* Κατευθυνόμενη οργάνωση
αντιστασιακών κινημάτων, ώστε αφ' ενός
μεν, να ελέγχεται η αντίδραση, αφ'
ετέρου δε, να διαχέεται δεξιά και
αριστερά το «νερό» που συλλέγεται από
την αυθόρμητη και αθρόα συμμετοχή του
λαού, για να μη φουσκώσει ανεξέλεγκτα
το «ποτάμι της οργής».
Αναγνωρίζονται εύκολα, γιατί είναι τα
«κινήματα» που τόσο αυτά, όσο και οι
ηγετικές ή συντονιστικές τους ομάδες
προβάλλονται ιδιαίτερα και ΜΟΝΟΝ αυτά
από τα μεγάλα ΜΜΕ.
*Σκοπός:*
* *
Ο αφελληνισμός της Ελλάδος, ο
σταδιακός αφανισμός του Ελληνικού
Έθνους, η απάλειψη όλων των στοιχείων
του Ελληνισμού από το πρόσωπο της γής,
και παράλληλα ο κατακερματισμός της
Ελλάδος και η απομύζηση των
πλουτοπαραγωγικών της πηγών σε μόνιμη
βάση ανενόχλητα.
*ΑΠΟΡΙΑ - ΕΡΩΤΗΣΗ - ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ*
*Δεν υπάρχει ένας Έλληνας αληθινός ????
*,
κομματικά άφθαρτος, φωτισμένος,
δυνατός και αποφασισμένος, ένας
Ηγέτης γιά να εμπνεύσει, να εμψυχώσει
και να οδηγήσει, ως άλλος Μιλτιάδης,
τους εναπομείναντες πιστούς Έλληνες
στον υπέρ πάντων αγώνα, όσο ακόμα
υπάρχει καιρός;
Ή θα στέκουμε απαθείς, αδρανείς και
αμέτοχοι να επαναλαμβάνουμε στο
διηνεκές, μονότονα και μοιρολατρικά,
τα λόγια του Εθνικού μας ποιητή Διον
υσίου Σολωμού
ΔΙΑΒΙΒΑΖΩ ΑΠΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ...
* « Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και
ηγαπημένε, *
* πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα
προδομένε » *
*Διονύσιος Σολωμός *
------------------------------------------
ηγαπημένε, *
* πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα
προδομένε » *
*Διονύσιος Σολωμός*
Οι Έλληνες, τότε και σήμερα
Μάχη του Μαραθώνος,11η Σεπτεμβρίου 490 π.
Χ.
Πριν από τη μάχη των Ελλήνων εναντίον
των Περσών στον Μαραθώνα, ο στρατηγός
των Αθηναίων Μιλτιάδης, απευθυνόμενος
στους Έλληνες, είπε:
/«Εάν τους νικήσουμε αυτοί έχουν
πατρίδα να επιστρέψουν,/
/Εάν μας νικήσουν εμείς δεν έχουμε πού
αλλού να πάμε.»/
Οι Έλληνες συνειδητοποίησαν τα λόγια
του Ηγέτη - Στρατηγού Μιλτιάδη και
έκαναν πραγματικότητα το φαινομενικά
και λογικά αδύνατο.
Κατατρόπωσαν τους Πέρσες, έσωσαν την
Πατρίδα και έγραψαν μία από τις πιο
λαμπρές
και ένδοξες σελίδες όχι μόνο της δικής
μας, αλλά και της παγκόσμιας Ιστορίας.
*Σήμερα, έτος 2011 μ. Χ. *
Η Ελλάδα, η Πατρίδα μας, διατρέχει έναν
από τους μεγαλύτερους κινδύνους της
Ιστορίας της.
*Το ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ* που την απειλεί
και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή,
είναι πολυπλόκαμο, για να είναι
δύσκολα αντιμετωπίσιμο και
περιλαμβάνει :
*1. Εθνική κυριαρχία* (εκχώρηση
δικαιωμάτων, εδαφών και ορυκτού
πλούτου)
*2. Μνημόνιο - Δανειακή Σύμβαση*
(Οικονομική υποδούλωση χωρίς διέξοδο)
*3. Κάρτα του Πολίτη* (Αφαίρεση και
στέρηση δικαιωμάτων και Ελευθερίας)
*4. Κώδικα Διατροφής* (Επιβολή γενετικά
μεταλλαγμένων τροφών)
*5. Ψεκασμούς από αέρος* (επικίνδυνες
χημικές ουσίες, CHEMTRAILS)
*6. Λαθρομετανάστες* (Στρατός ξένων
δυνάμεων εντός της χώρας, που μπορεί
να οργανωθεί και να εξοπλιστεί με
σύγχρονα όπλα μέσα σε λίγες ώρες, για
να καταστείλει ενδεχόμενη εξέγερση
των Ελλήνων)
*7. Σχέδιο Καλλικράτης* (Πρώτο βήμα γιά
Ανεξαρτητοποιήσεις - Αυτονομήσεις
Ελληνικών περιοχών, πχ. Θράκη, Κρήτη)
*8. Αντισυνταγματικούς Νόμους* (Σωρεία
σκληρών Νόμων, που στρέφονται
αποκλειστικά κατά των Ελλήνων
πολιτών)
*9. Διάλυση της Παιδείας *(Προγράμματα
ημιμαθείας για τα Ελληνόπουλα,
εξώθηση των μαθητών σε καταλήψεις,
καλλιέργεια κλίματος αντιπαλότητας
από τους μαθητές προς τους καθηγητές,
κατάργηση βασικών μαθημάτων, αλλοίωση
της γλώσσας, παραχάραξη της Ιστορίας,
αποδόμηση Εθνικών Ηρώων για στέρηση
προτύπων, *Εθνομηδενισμός* κλπ)
*10. Ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα
*(Ραγδαία αύξηση και εξάπλωση της
εγκληματικότητας όλων των μορφών,
χωρίς τιμωρία. Ασυδοσία και
διευκολύνσεις σε επικίνδυνους
κακοποιούς. Αδρανοποίηση της
Αστυνομίας. Ενοχοποίηση των θυμάτων)
*11. Καταρράκωση θεσμών λαϊκής
εμπιστοσύνης *(Εκκλησία, Στρατός,
Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Πνευματική
ηγεσία, Φορείς άσκησης ελέγχου.
Μέθοδος : Έντονη και διαρκής προβολή
των αποτυχιών τους ή κακών
παραδειγμάτων, με ταυτόχρονη
αποσιώπηση και απόκρυψη των επιτυχιών
και των καλών παραδειγμάτων)
*12. **Αποβιομηχανοποίηση της χώρας**
*(Άρχισε από την μεταπολίτευση το *1974*
και έχει ήδη ολοκληρωθεί. Βλέπε
ΧΡΩΠΕΙ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΑΙΓΑΙΟΝ,
ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΕΣ, ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ,
ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ και πάρα πολλές άλλες
βιομηχανικές μονάδες, που έκλεισαν, ή
έφυγαν από την Ελλάδα, ή κατέχονται
από ξένους)
*Συμβαλλόμενοι:*
* Α΄. Εντολοδότες:*
Η Παγκόσμια Κυβέρνηση διά των
εκπροσώπων της : *ΔΝΤ*(*Δ*υ*Ν*άσ*Τ*ες),
Τρόϊκα, Ε.Ε.
*Β΄. Εντολοδόχοι:*
Η Ελληνόφωνη Κυβέρνηση των Ελλήνων
και οι άλλοι πολιτικοί οι οποίοι
συμμετέχουν στην παράσταση, που
διαδραματίζεται στο Ελληνικό
Κοινοβούλιο.
*Επιδίωξη - Μέσα:*
*Η υποδούλωση της Ελλάδος με
ενυπόγραφη εκούσια παράδοση*, ώστε να
αποκλείεται η νομιμοποίηση
ενδεχομένων αντιδράσεων από τον λαό.
Απρόσκοπτη εξέλιξη στην εφαρμογή των
όρων του Συμβολαίου εξασφαλίζεται
όταν ο λαός κοιμάται. Την αποστολή να
κρατήσουν τον λαό σε καταστολή
ανέλαβαν προθύμως και εκτελούν
ευσυνειδήτως :
α΄. *Τα μεγάλης εμβέλειας και επιρροής
ΜΜΕ* (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), διά των
γνωστών φερεφώνων τους.
β΄. Οι χρυσοπληρωμένοι κομματικοί
*εργατοπατέρες - συνδικαλιστές.*
γ΄. *Παλαιοί πρωταγωνιστές του
πολιτικού σκηνικού*, εμφανισθέντες
σήμερα ως επίδοξοι σωτήρες της
Πατρίδας και του λαού, που οργανώνουν
«αντιστασιακές κινήσεις ή κινήματα»
και τα οποία στην πραγματικότητα
αποτελούν τον σύγχρονο «ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ»
των *Α΄* και *Β΄ *συμβαλλομένων.
*Τρόποι - Μέθοδοι :*
*- * Οικονομικός στραγγαλισμός των
πολιτών (Υπερχρεωμένες οικογένειες
από δάνεια, πιστωτικές κάρτες κλπ.,
περικοπές μισθών και συντάξεων,
βαρειά φορολογία στα χαμηλά
εισοδήματα, ραγδαία αύξηση της τιμής
προϊόντων και υπηρεσιών).
*- Οργανωμένη ειδησεογραφία
παραπληροφόρησης για εκφοβισμό και
πρόκληση ανασφάλειας.*
Στην Ημερησία Διάταξη των οργάνων
εκφοβισμού και καταστολής, η
δοκιμασμένη συνταγή των
ΧιτλεροΣταλινικών καθεστώτων :
Υποτίμηση, προσβολές, κατασυκοφάντηση
και απαξίωση ΚΑΘΕ διαφωνούντος,
προσάπτοντάς του τις γνωστές ρετσέτες
Φασίστας, Ρατσιστής, Ελληναράς,
Εθνικιστής κλπ.
*- Συμφωνημένες απεργιακές
κινητοποιήσεις* μικρής διάρκειας, σε
τακτά χρονικά διαστήματα, για
εκτόνωση της πίεσης, διανθισμένες με
ποικιλία "σκληρών" αντιπαραθέσεων
μεταξύ συνδικαλιστών που .υποφέρουν
και .ανάλγητων Κυβερνητικών.
*-* Κατευθυνόμενη οργάνωση
αντιστασιακών κινημάτων, ώστε αφ' ενός
μεν, να ελέγχεται η αντίδραση, αφ'
ετέρου δε, να διαχέεται δεξιά και
αριστερά το «νερό» που συλλέγεται από
την αυθόρμητη και αθρόα συμμετοχή του
λαού, για να μη φουσκώσει ανεξέλεγκτα
το «ποτάμι της οργής».
Αναγνωρίζονται εύκολα, γιατί είναι τα
«κινήματα» που τόσο αυτά, όσο και οι
ηγετικές ή συντονιστικές τους ομάδες
προβάλλονται ιδιαίτερα και ΜΟΝΟΝ αυτά
από τα μεγάλα ΜΜΕ.
*Σκοπός:*
* *
Ο αφελληνισμός της Ελλάδος, ο
σταδιακός αφανισμός του Ελληνικού
Έθνους, η απάλειψη όλων των στοιχείων
του Ελληνισμού από το πρόσωπο της γής,
και παράλληλα ο κατακερματισμός της
Ελλάδος και η απομύζηση των
πλουτοπαραγωγικών της πηγών σε μόνιμη
βάση ανενόχλητα.
*ΑΠΟΡΙΑ - ΕΡΩΤΗΣΗ - ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ*
*Δεν υπάρχει ένας Έλληνας αληθινός ????
*,
κομματικά άφθαρτος, φωτισμένος,
δυνατός και αποφασισμένος, ένας
Ηγέτης γιά να εμπνεύσει, να εμψυχώσει
και να οδηγήσει, ως άλλος Μιλτιάδης,
τους εναπομείναντες πιστούς Έλληνες
στον υπέρ πάντων αγώνα, όσο ακόμα
υπάρχει καιρός;
Ή θα στέκουμε απαθείς, αδρανείς και
αμέτοχοι να επαναλαμβάνουμε στο
διηνεκές, μονότονα και μοιρολατρικά,
τα λόγια του Εθνικού μας ποιητή Διον
υσίου Σολωμού
ΔΙΑΒΙΒΑΖΩ ΑΠΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ...
* « Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και
ηγαπημένε, *
* πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα
προδομένε » *
*Διονύσιος Σολωμός *
------------------------------------------
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)