http://www.saint.gr/Απόψεις: "Οι πεινασμένοι της Ευρώπης."
11/02/2011 09:08:00 ΜΜ ΗΠΕΙΡΟΣ - ΕΛΛΑΣ
Γράφει ο Βησσαρίων Μπακόλας.
Από το Λονδίνο,ως πρεσβευτής της Ελλάδος τον καιρό του ψυχρού πολέμου ο δικός μας πρώτος νομπελίσταςΣεφέρης έλεγε : «Από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι» και δεν εννοούσε φυσικά τα δολλάρια,τις λίρες και τα ευρώ.
Έβλεπε το πνευματικό της έλλειμμα, τότε που διατηρούσε τα περισσότερα δικά της χαρακτηριστικά και τη δική της ταυτότητα –Πρόσωπο,ως κληρονόμος του Πολιτισμού που είχε ως βάση την Ελληνική σκέψη,το Ρωμαϊκό Δίκαιο και τον Χριστιανισμό. Ο Ρωσικής καταγωγής καθηγητής και ένας από τους θεμελιωτές της... Συγκριτικής Επιστήμης, Νικόλαος Χανς,αναλύοντας τους Πολιτισμούς και ιδιαίτερα τα εκπαιδευτικά Συστήματα στο κλασσικό του βιβλίο «Συγκριτική Εκπαίδευση», καταλήγει με αγωνία συμπερασματικά στην ανάγκη διατήρησης και ενίσχυσης του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού του Προσώπου, έναντι των παρεκκλίσεων των ΗΠΑ και της Ρωσσίας. Και αυτές οι δύο μεγάλες Χώρες είχαν ως πολιτιστική αφετηρία την Ελληνική Σκέψη και τον Χριστιανισμό.
Η παρέκκλιση από την Προσωποκρατούμενη Δυτική Κοινοβουλευτική Ευρώπη, στις ΗΠΑ εκδηλώθηκε σε όλους τους τομείς με την Ατομοκρατία και στην Σοβιετική Ένωση με την Κοινωνιοκρατία. Από τον Μεσαίωνα και στη συνέχεια, εκδηλώθηκαν 3 μεγάλες Επαναστάσεις.
Η πρώτη έγινε από την Αγγλία στο όνομα της Ελευθερίας και σταθεροποίησε μια ισορροπία μεταξύ Παράδοσης και Αλλαγής. Η δεύτερη μεγάλη Επανάσταση έγινε στο όνομα της Ισότητας από την Γαλλία και την Αμερική και γκρέμισε τα φεουδαλικά προνομία.
Πιο δυναμικά, έναν αιώνα αργότερα, εκδηλώθηκε η Κομμουνιστική Επανάσταση στην Ρωσσία, στο όνομα της Αδελφοσύνης. Και οι τρεις όμως έννοιες, Ελευθερία,Ισότητα και Συντροφικότητα (ή Αδελφοσύνη), δημιούργησαν δονήσεις σε όλο τον κόσμο, με άμεσο αποτέλεσμα, την αφύπνιση του έγχρωμου φυλετικού Ρατσισμού και την διαίρεση του Κόσμου σε Δυτικό και Ανατολικό με κυρίαρχη Ιδεολογία την Οικονομική Ανάπτυξη με διαφορετική προσέγγιση όμως.
Στο όνομα της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης, τα πολιτιστικά προγράμματα και ιδιαίτερα τα Εκπαιδευτικά Συστήματα των ΗΠΑ και της Ρωσσίας , προσαρμόστηκαν προς αυτήν την κατεύθυνση με την ανάπτυξη της Τεχνικής Εκπαιδεύσεως,αλλά με διαφορετικές Μεθόδους,π.χ.στις ΗΠΑ με τις έννοιες κλειδιά ,το Άτομο και την Αποκέντρωση και στη Ρωσσία με τις έννοιες κλειδιά ,Κοινωνία και Συγκέντρωση.
Η Αγγλία και η Γαλλία ,ως χώρες αντιπροσωπευτικές της Ευρώπης, διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό την Παράδοση του Ελληνορωμαϊκού Πολιτισμού και του Χριστιανισμού με Ορθολογική προσέγγιση και ξεθώριασμα του Προσώπου. Ο οικονομικός πειρασμός της Ανάπτυξης δημιούργησε και στον χώρο της Δυτικής Ευρώπης πυρήνα Κρατών, την ΕΟΚ, με κυρίαρχη Αξία την Οικονομία.
Οι εκατέρωθεν δυναμικές επιδράσεις , αλλοίωναν προοδευτικά και σιγά-σιγά το γνήσιο Πρόσωπο της Ελληνίδας κόρης, της Χριστιανικής Ευρώπης. Κατά παράδοξο τρόπο στη δεκαετία του 1970,παρουσιάζονται σενάρια νέου Οράματος, της ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ με δήθεν Μεταφυσικές Ανησυχίες, με σύνδεση του Τέλους της Χιλιετίας και την Αρχή της Νέας.
Με την λήξη της χιλιετίας είχαμε την παταγώδη κατάρρευση του Ανατολικού Κόσμου και απότομα βρεθήκαμε κάτω από την κυριαρχία των ΗΠΑ με νέα ιδεολογήματα της ΡΑΧ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΑ. Η Ευρώπη ήταν μέρος του Δυτικού Κόσμου και ο πνευματικός της κόσμος,ο πνευματικός της πλούτος ως Παγκόσμια Ελπίδα θα υποκύψει στα Υλιστικά Οράματα: Το Πρόσωπο της Ελληνίδας κόρης, το Πρόσωπο της Ευρώπης, ο δικός μας Νομπελίστας Σεφέρης, έγκαιρα το είδε πεινασμένο και ξεθωριασμένο και μας προειδοποίησε πολύ νωρίς.
Τι πάθαμε εμείς οι νεώτεροι Έλληνες, που δείχνουμε συμπεριφορά ευρωλυγούρηδων; Πράγματι γίναμε ιδιαίτερος στόχος των οραμάτων του Κίσσιγκερ, αλλά έγκαιρα τα σχέδια αυτά γρήγορα έγιναν γνωστά δημοσιοποιήθηκαν ,σχολιάστηκαν,καταγγέλθηκαν στους ηγέτες μας. Μήπως πρέπει να τους αλλάξουμε;
Ο Ελληνορθόδοξος Πολιτισμός είναι Προσωποκεντρικός με κυρίαρχο Ιστορικό Πρόσωπο το Παιδί που γεννήθηκε στη Σπηλιά της Βηθλεέμ.
Στα παιδιά είχε ξεσπάσει η τότε Εξουσία ,όπως ξεδιάντροπα με τις εκτρώσεις πράττει και σήμερα.
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Παλλήνη,22-12-2003.
πηγή
Αναρτήθηκε από ιωαννης στις 10:50 μ.μ.
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείουBlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook
Ετικέτες ΕΛΛΑΔΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Αντιδράσεις:
Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011
Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ] Νέο σχόλιο για το Το Πολιτικό Σύστημα και ο Μοιραίος Γόνος....
Εισερχόμενα
X
Απάντηση
Vissarion Bakolas noreply-comment@blogger.com προς Εμένα
προβολή λεπτομερειών 12:00 μ.μ. (Πριν από 6 ώρες)
Ο χρήστης Vissarion Bakolas άφησε ένα νέο σχόλιο στην ανάρτηση "Το Πολιτικό Σύστημα και ο Μοιραίος Γόνος…":
Η "Ελληνική Νομαρχία" προβάλει με πολλές αναφορές ως παράδειγμα το Σουλιώτικο Πνεύμα Αυτοθυσίας.Τα σημερινά φαινόμενα θα τα είχαμε αποφύγει αν δεν επιτρέπαμε να διασύρονται από Πανεπιστημιακούς,από ΜΜΕ,κ.λ.π. οι αγώνες των Σουλιωτών.
Μετά το 1850 η απανταχού Ρωμηοσύνη έφερε στην επιφάνεια αυτούς τους Αγώνες για την Αφύπνιση. Τώρα παντού Μούγγα για τους ΣΟΥΛΙΏΤΕΣ.ΠΑΛΛΗΝΗ/10/11/11
Εισερχόμενα
X
Απάντηση
Vissarion Bakolas noreply-comment@blogger.com προς Εμένα
προβολή λεπτομερειών 12:00 μ.μ. (Πριν από 6 ώρες)
Ο χρήστης Vissarion Bakolas άφησε ένα νέο σχόλιο στην ανάρτηση "Το Πολιτικό Σύστημα και ο Μοιραίος Γόνος…":
Η "Ελληνική Νομαρχία" προβάλει με πολλές αναφορές ως παράδειγμα το Σουλιώτικο Πνεύμα Αυτοθυσίας.Τα σημερινά φαινόμενα θα τα είχαμε αποφύγει αν δεν επιτρέπαμε να διασύρονται από Πανεπιστημιακούς,από ΜΜΕ,κ.λ.π. οι αγώνες των Σουλιωτών.
Μετά το 1850 η απανταχού Ρωμηοσύνη έφερε στην επιφάνεια αυτούς τους Αγώνες για την Αφύπνιση. Τώρα παντού Μούγγα για τους ΣΟΥΛΙΏΤΕΣ.ΠΑΛΛΗΝΗ/10/11/11
Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011
ΓΙΟΓΚΑ ΠΙΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ(ΟΙ)
Ο μακαριστός π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος με τους αγώνες του για περισσότερο από 2 δεκαετίες προειδοποιούσε υπεύθυνα την Ελληνική Κοινωνία και όχι μόνο για την ύπουλη διείσδυση των Καταστροφικών Λατρειών, ή Σεκτών, ή Νεοφανών Αιρέσεων παντού και ιδιαίτερα στα Κέντρα Αποφάσεων.
Αυτά τα Κέντρα Αποφάσεων τα χρησιμοποιούσαν ως πολλαπλασιαστές προς την βάση.
Ως κοσμοθεωρίες ψυχοναρκωτικών, αποδεικνύεται ότι συμβαδίζουν με τον προσανατολισμό της Παγκοσμιοποίησης, η οποία εργάζεται με όλα τα μέσα για τον απόλυτο οικονομικό έλεγχο των λαών.
Τόνιζε ιδιαίτερα ο μακαριστός, τις πολιτικοοικονομικές δραστηριότητες των Σεκτών με την στρατηγική της Αντίστροφης Λογικής και Αντίστροφης Ηθικής.
Αυτές οι σέκτες διακρίνοντα ιδιαίτερα, με συνεχή αναφορά στη Σωτηρία του κόσμου, στη Σωτηρία της κοινωνίας, στη Σωτηρία του Κράτους κ.λ.π.
Αυτό φαίνεται καθαρά στα πολλά βιβλία του και στην συνεχή αρθρογραφία στο περιοδικό Διάλογος.
Τον Διάλογο τον είχε ιδρύσει ο ίδιος και ακόμη κυκλοφορεί έντυπα σε αρκετές χιλιάδες και διαδυκτιακά.
Η γιόγκα είναι κεντρικό θέμα των Σεκτών και είναι απίστευτο για την Δημοκρατική και την Ορθόδοξη Ελλάδα να έχει επίσημα στο Κοινοβούλιο από το 2003, υπηρεσίες γιόγκα και πιλάτες, που δρουν προσηλυτικά για άλλες ανατολικές θρησκείες με δυτικό φερετζέ.
Στο τεύχος 57/09 του περιοδικού Διάλογος παρουσιάζεται η Γιόγκα με άρθρο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου Γιαννουλάτου με εισαγωγική αναφορά να παρουσιάζεται για την Δύση ως ένα είδος Γυμναστικής.
Στο ίδιο περιοδικό στο τεύχος 49 η διακεκριμένη ερευνήτρια με πλούσια βιβλιογραφία κ. Ελένη Ανδρουλάκη παρουσίασε το άρθρο « ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΙΛΑΤΕΣ: Η ΓΙΟΓΚΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ. ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.» .
Ως Πολίτης αυτής της Χώρας ανησυχώ ιδιαίτερα για τους πνευματικούς ορίζοντες στη Βουλή των Ελλήνων, όπου οι αρμόδιοι τόσο επιπόλαια φρόντισαν για την εξέλιξη του βιολογικού σώματος των μελών του Κοινοβουλίου.
Το διατυπώνω καθαρά ότι οι Σέκτες επιδιώκουν τους στόχους τους με τα ποιο σκληρά μέτρα. Αυτό το πνευματικό σκάνδαλο είναι τεράστιο και αποκαλύπτει την τεράστια διάβρωση σε όλους τους τομείς.
Αυτό δείχνει την κατάντια μας ως Έθνος που είναι πνευματικά δεμένο χειροπόδαρα με σατανικούς μηχανισμούς.
Ο ίδιος είχα δημοσιεύσει στο παρελθόν για την « Τελευταία Αγωνία» του μακαριστού πάπα-Αντώνη, για τον Διαλογισμό, στο 24ο τ.του Διαλόγου πρώτα και αργότερα άρθρο για τα μέτρα αντιμετώπισης των Σεκτών στο Κοσμικό Γαλλικό Κοινοβούλιο.
Εκεί δύο Πρωθυπουργοί έλαβαν ετήσια τακτικά μέτρα επαγρύπνησης.
Τα εδώ κανάλια και ΜΜΕ, απλώς το σοβαρό θέμα της yoga στη Βουλή πέρασε απαρατήρητο, απλώς, ως μια οικονομική θυσία από τα βουλευτικά προνόμια και τίποτε περισσότερο.
Ο ΛΗΘΑΡΓΟΣ του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πολύ με ανησυχεί και καταφεύγω στην εντολή της αείμνηστης και αγράμματης Σουλιώτισσας μητέρας μου να κάνω πολλές Μετάνοιες.
Παρά την ηλικία και αναπηρία μου, νομίζω ΄ότι είναι καλύτερη Γυμναστική χωρίς Διαλογισμό ή Θετική Σκέψη, από τη Γυμναστική του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Οι Σουλιώτες με τις Μετάνοιες νοιώθοντας απελευθέρωση σωματική, ψυχολογική και προ πάντων Πνευματική, έδωσαν το πραγματικό σύνθημα Ελευθερίας και έδειξαν τον Δρόμο του Ευαγγελισμού.
Καιρός να συνέλθωμε όλοι μας.
Γεωργάνοι Λάκκας Σουλίου , 8 Οκτωβρίου2011
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Ο μακαριστός π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος με τους αγώνες του για περισσότερο από 2 δεκαετίες προειδοποιούσε υπεύθυνα την Ελληνική Κοινωνία και όχι μόνο για την ύπουλη διείσδυση των Καταστροφικών Λατρειών, ή Σεκτών, ή Νεοφανών Αιρέσεων παντού και ιδιαίτερα στα Κέντρα Αποφάσεων.
Αυτά τα Κέντρα Αποφάσεων τα χρησιμοποιούσαν ως πολλαπλασιαστές προς την βάση.
Ως κοσμοθεωρίες ψυχοναρκωτικών, αποδεικνύεται ότι συμβαδίζουν με τον προσανατολισμό της Παγκοσμιοποίησης, η οποία εργάζεται με όλα τα μέσα για τον απόλυτο οικονομικό έλεγχο των λαών.
Τόνιζε ιδιαίτερα ο μακαριστός, τις πολιτικοοικονομικές δραστηριότητες των Σεκτών με την στρατηγική της Αντίστροφης Λογικής και Αντίστροφης Ηθικής.
Αυτές οι σέκτες διακρίνοντα ιδιαίτερα, με συνεχή αναφορά στη Σωτηρία του κόσμου, στη Σωτηρία της κοινωνίας, στη Σωτηρία του Κράτους κ.λ.π.
Αυτό φαίνεται καθαρά στα πολλά βιβλία του και στην συνεχή αρθρογραφία στο περιοδικό Διάλογος.
Τον Διάλογο τον είχε ιδρύσει ο ίδιος και ακόμη κυκλοφορεί έντυπα σε αρκετές χιλιάδες και διαδυκτιακά.
Η γιόγκα είναι κεντρικό θέμα των Σεκτών και είναι απίστευτο για την Δημοκρατική και την Ορθόδοξη Ελλάδα να έχει επίσημα στο Κοινοβούλιο από το 2003, υπηρεσίες γιόγκα και πιλάτες, που δρουν προσηλυτικά για άλλες ανατολικές θρησκείες με δυτικό φερετζέ.
Στο τεύχος 57/09 του περιοδικού Διάλογος παρουσιάζεται η Γιόγκα με άρθρο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου Γιαννουλάτου με εισαγωγική αναφορά να παρουσιάζεται για την Δύση ως ένα είδος Γυμναστικής.
Στο ίδιο περιοδικό στο τεύχος 49 η διακεκριμένη ερευνήτρια με πλούσια βιβλιογραφία κ. Ελένη Ανδρουλάκη παρουσίασε το άρθρο « ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΙΛΑΤΕΣ: Η ΓΙΟΓΚΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ. ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.» .
Ως Πολίτης αυτής της Χώρας ανησυχώ ιδιαίτερα για τους πνευματικούς ορίζοντες στη Βουλή των Ελλήνων, όπου οι αρμόδιοι τόσο επιπόλαια φρόντισαν για την εξέλιξη του βιολογικού σώματος των μελών του Κοινοβουλίου.
Το διατυπώνω καθαρά ότι οι Σέκτες επιδιώκουν τους στόχους τους με τα ποιο σκληρά μέτρα. Αυτό το πνευματικό σκάνδαλο είναι τεράστιο και αποκαλύπτει την τεράστια διάβρωση σε όλους τους τομείς.
Αυτό δείχνει την κατάντια μας ως Έθνος που είναι πνευματικά δεμένο χειροπόδαρα με σατανικούς μηχανισμούς.
Ο ίδιος είχα δημοσιεύσει στο παρελθόν για την « Τελευταία Αγωνία» του μακαριστού πάπα-Αντώνη, για τον Διαλογισμό, στο 24ο τ.του Διαλόγου πρώτα και αργότερα άρθρο για τα μέτρα αντιμετώπισης των Σεκτών στο Κοσμικό Γαλλικό Κοινοβούλιο.
Εκεί δύο Πρωθυπουργοί έλαβαν ετήσια τακτικά μέτρα επαγρύπνησης.
Τα εδώ κανάλια και ΜΜΕ, απλώς το σοβαρό θέμα της yoga στη Βουλή πέρασε απαρατήρητο, απλώς, ως μια οικονομική θυσία από τα βουλευτικά προνόμια και τίποτε περισσότερο.
Ο ΛΗΘΑΡΓΟΣ του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πολύ με ανησυχεί και καταφεύγω στην εντολή της αείμνηστης και αγράμματης Σουλιώτισσας μητέρας μου να κάνω πολλές Μετάνοιες.
Παρά την ηλικία και αναπηρία μου, νομίζω ΄ότι είναι καλύτερη Γυμναστική χωρίς Διαλογισμό ή Θετική Σκέψη, από τη Γυμναστική του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Οι Σουλιώτες με τις Μετάνοιες νοιώθοντας απελευθέρωση σωματική, ψυχολογική και προ πάντων Πνευματική, έδωσαν το πραγματικό σύνθημα Ελευθερίας και έδειξαν τον Δρόμο του Ευαγγελισμού.
Καιρός να συνέλθωμε όλοι μας.
Γεωργάνοι Λάκκας Σουλίου , 8 Οκτωβρίου2011
ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011
Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011
"Μέχρι Αιτωλοακαρνανία, φθάνει η Αλβανία" > Δείτε τι διδάσκουν στα Τίρανα!
Το μεγαλύτερο όπλο για ένα λαό είναι η εκπαίδευση. Και σε πολλές περιπτώσεις το όπλο αυτό χρησιμοποιείται ως όπλο επιθετικό. Στην Ελλάδα πολλές φορές έχει ασκηθεί εντονότατη κριτική σε όσους …τολμούν να υπερασπιστούν ιστορικές απόψεις που από κάποιους δήθεν νεωτεριστές θεωρούνται όχι απλά ξεπερασμένες αλλά και …επικίνδυνες! Η συζήτηση για το αν υπήρξε το “κρυφό σχολειό” ή όχι πόσες φορές εχει γίνει με τους υποστηρικτές της άποψης ότι η …Οθωμανική Αυτοκρατορία παρείχε τέτοιου επιπέδου μόρφωση που δεν θα χρειαζόταν “κρυφό σχολειό”. Ποτέ δεν καταλάβαμε βεβαια γιατί ακόμη και τους θρύλους μας πρέπει να τους καταρρίπτουμε.
Διαβάστε τώρα τι συμβαίνει στη γειτονική Αλβανία. Τι διαδάσκουν φέτος με νέο βιβλίο Γεωγραφίας τα νέα παιδιά στα λύκεια της χώρας. Και σκεφτείτε πως θα γαλουχηθούν αυτά τα παιδιά.
Σύμφωνα λοιπόν με το νέο βιβλίο Γεωγραφίας της Αλβανίας:
•«η Βορειοδυτική Ελλάδα, από τη Φλώρινα έως την Πρέβεζα, είναι αλβανικό εθνικό έδαφος στο.... οποίο “αιμοσταγείς” Έλληνες πραγματοποίησαν “εθνοκάθαρση” στους Τσάμηδες που πλειοψηφούσαν στα χώματα αυτά».
•”Οι Αλβανοί προέρχονται από το Βασιλιά Πύρρο της Ηπείρου και την Ολυμπιάδα που ήταν η μητέρα του Μ.Αλέξανδρου.
•”Αλβανικές περιοχές είναι το Κοσσυφοπέδιο, τμήματα του Μαυροβουνίου και της Σερβίας, η μισή έκταση των Σκοπίων και βέβαια ολόκληρη η ΒΔ Ελλάδα, με τους Νομούς Φλώρινας, Καστοριάς, Γρεβενών, Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και το βόρειο τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας”.
Ο χάρτης με τη Μεγάλη Αλβανία είναι και το εξώφυλλο του βιβλίου!
"Μέχρι Αιτωλοακαρνανία, φθάνει η Αλβανία" > Δείτε τι διδάσκουν στα Τίρανα!
Το μεγαλύτερο όπλο για ένα λαό είναι η εκπαίδευση. Και σε πολλές περιπτώσεις το όπλο αυτό χρησιμοποιείται ως όπλο επιθετικό. Στην Ελλάδα πολλές φορές έχει ασκηθεί εντονότατη κριτική σε όσους …τολμούν να υπερασπιστούν ιστορικές απόψεις που από κάποιους δήθεν νεωτεριστές θεωρούνται όχι απλά ξεπερασμένες αλλά και …επικίνδυνες! Η συζήτηση για το αν υπήρξε το “κρυφό σχολειό” ή όχι πόσες φορές εχει γίνει με τους υποστηρικτές της άποψης ότι η …Οθωμανική Αυτοκρατορία παρείχε τέτοιου επιπέδου μόρφωση που δεν θα χρειαζόταν “κρυφό σχολειό”. Ποτέ δεν καταλάβαμε βεβαια γιατί ακόμη και τους θρύλους μας πρέπει να τους καταρρίπτουμε.
Διαβάστε τώρα τι συμβαίνει στη γειτονική Αλβανία. Τι διαδάσκουν φέτος με νέο βιβλίο Γεωγραφίας τα νέα παιδιά στα λύκεια της χώρας. Και σκεφτείτε πως θα γαλουχηθούν αυτά τα παιδιά.
Σύμφωνα λοιπόν με το νέο βιβλίο Γεωγραφίας της Αλβανίας:
•«η Βορειοδυτική Ελλάδα, από τη Φλώρινα έως την Πρέβεζα, είναι αλβανικό εθνικό έδαφος στο.... οποίο “αιμοσταγείς” Έλληνες πραγματοποίησαν “εθνοκάθαρση” στους Τσάμηδες που πλειοψηφούσαν στα χώματα αυτά».
•”Οι Αλβανοί προέρχονται από το Βασιλιά Πύρρο της Ηπείρου και την Ολυμπιάδα που ήταν η μητέρα του Μ.Αλέξανδρου.
•”Αλβανικές περιοχές είναι το Κοσσυφοπέδιο, τμήματα του Μαυροβουνίου και της Σερβίας, η μισή έκταση των Σκοπίων και βέβαια ολόκληρη η ΒΔ Ελλάδα, με τους Νομούς Φλώρινας, Καστοριάς, Γρεβενών, Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και το βόρειο τμήμα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας”.
Ο χάρτης με τη Μεγάλη Αλβανία είναι και το εξώφυλλο του βιβλίου!
Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011
«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση;
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση;
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση;
Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
Πέμπτη, 01 Σεπτεμβρίου 2011 08:39
Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη. Κι ακόμη, επιδιώκοντας το βλαβερό μέρος μιας ταπεινής ματαιοδοξίας, προδιαγράψαμε τη ζωή όπως είναι τώρα, με το σήμερα να είναι χειρότερο από το χτες και να προβλέπεται καλύτερο από το αύριο.Αφού διαπιστώνεται μια κλόνιση της εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων ως μελών της οικογένειας και ως κοινωνικών ετέρων και φυσικά μεταξύ των κρατών που διοικούνται και κατευθύνονται, ως επί το πλείστον, από διεφθαρμένους πολιτικούς, που καλλιεργούν την εγγενή απληστία για βραχυχρόνια οφέλη, με μακροχρόνιες οδυνηρές συνέπειες.Ώσπου, κάποιοι ανακαλύπτουν τη μέγιστη διαφθορά των κυβερνώντων και τότε παρατηρούμε τους αμνούς να γίνονται λέοντες για να αντικαταστήσουν την κυβερνητική διαφθορά με μια άλλη, φαινομενικά καλύτερη, ευελπιστούντες σε κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες.Εφόσον όμως η πολιτική και η οικονομική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός, τότε, μπορεί να προβλεφθεί και έγκαιρα να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρξουν «οι άνθρωποι της ευθύνης» και η ευθύνη να είναι συλλογική.Εν τούτοις είναι διαπιστωμένο ότι κάθε εποχή, στην πραγματικότητά της, είναι επώδυνα ταραγμένη και εξελικτικά μεταβατική με το κόστος να φαίνεται, ανισομερώς κατανεμημένο. Τόσο, που πολλές φορές, ο νικητής να μην αποκτά αυτό που με τους δίκαιους αγώνες του έχει κερδίσει.Γι’ αυτό είναι αναγκαία μια τάση προς μια κατευθυντήρια ιδέα ισότητας από τη δημοκρατία του πλήθους, σε μια Δημοκρατία των ιδεών, ώστε να καθορίζει το ήθος και τους στόχους της εκάστοτε εφαρμογής αυτών των ιδεών.Όχι, όπως τις φανταστήκαμε, κάτω από τις βιωμένες εμπειρίες του εκάστοτε παρελθόντος μας. ούτε, όπως το μυαλό μας, επηρεασμένο από αυτές, τις διαμορφώνει σε σημερινές φοβίες για το μέλλον.Αλλά, αναζητώντας ιδέες και πρακτικές, που συνεχώς υπάρχουν και δημιουργούν το «καινούργιο» στάδιο για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από την αναγκαστική κοινωνική του συμβίωση και την τεχνολογική εξέλιξη του πολιτισμού.Αφού, γινόμαστε περισσότερο ελεύθεροι να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όταν μπορούμε να νιώθουμε και να συγκινούμαστε για την Φουκουσίμα· έστω κι αν αυτό δεν επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.Όμως, δοκιμάζει και βελτιώνει την δεκτική μας ευαισθησία, στην οικουμενικότητα του ανθρώπου, όταν αυτός αφήνεται σε αυτές τις ιδέες, όπως φτερό που μια πνοή του ανέμου λεύτερο το ανεβάζει κάπου ψηλότερα.Οπότε, κάθε πνευματικός άνθρωπος που αναγνωρίζει το χρέος του θα συμβάλει στην επίτευξη αυτού «του οράματος» επιδιώκοντας παραδείγματα που στοχεύουν στην ανάταση του ανθρώπου προς εκείνο το άγνωστο που μας ξεπερνά. Γιατί, αν η ουσία του κόσμου, στους ουρανούς και τη φύση υπάρχει στη γαλήνη του ανθρώπου, τότε το νόημα της ζωής πρέπει να αναζητηθεί στην κάθε πνευματική ενατένιση και πολιτιστική παρουσίαση της καθημερινής συνύπαρξης του απλού ανθρώπου με τους άλλους κοινωνικούς ετέρους, συνεχιστές και συνοδοιπόρους της αρχαίας και νεώτερης ελληνικής παράδοσης. Κι αυτό είναι το διαχρονικό μας «μήνυμα». Η φιλαυτία ποτέ δεν προάγει το νόημα της ζωής. Και το «μήνυμα» πάντοτε απευθύνεται σ’ εκείνους που έχουν την συναίσθηση της ευθύνης του χρόνου.< Προηγούμενο Επόμενο >
Σχόλια Στο Διπλωματικό Περισκόπιο
#1 Βησσαρίων Μπακόλας 04-09-2011 23:06
Όλα τα Συντάγματα διαχρονικά είναι διατυπωμένα για μια χώρα Δημοκρατική και Χριστιανική. Στην πράξη όμως αγνοείται προκλητικά αυτός ο σταθερός προσανατολισμός από τους Ηγέτες,τους Πολίτες και τους Ο.Χριστιανούς που δεν αντιδρούν σε κάθε διολίσθηση ή παρέκκλιση.
Αυτό, νομίζω, ότι είναι κρίση Ταυτότητας Προσώπων και Θεσμών.π.χ.Προνόμια,ασυλίε ς
ρουσφέτια,κλπ είναι αντιδημοκρατικά και αντιχριστιανικά ,μέσα διαφθοράς και εκμαυλισμού που επιτείνονται με την σκόπιμη νομοθετική σύγχυση. Η υπάρχουσα κρίση ,νομίζω,ότι προέκυψε από την ελλιπή κρίση.
Παράθεση
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
18/7/11
Το όνομα ΡΩΜΗΟΣ και η ιστορική του σημασία.
Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ.
Γιὰ τὸ ὄνομα Ρωμηὸς (=Ρωμαῖος) ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση, σ’ ἐκείνους φυσικὰ ποὺ ἐρασιτεχνικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἱστορία, ἐνῷ ὅσοι ἔχουν τὶς ἐπιστημονικὲς προϋποθέσεις μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν ἔννοια καὶ ἱστορικὴ σημασία τῶν ἐθνικῶν μας ὀνομάτων.
Τὸ ὄνομα «Ἕλλην» εἶναι τὸ κυριότερο ὄνομα τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἔννοιά του ὅμως ποικίλλει κατὰ περιόδους καὶ ἄλλοτε εἶναι φυλετικὴ καὶ ἄλλοτε ἐθνικὴ ἢ πολιτιστικὴ ἢ θρησκευτική, στοὺς τελευταίους δὲ αἰῶνες καθαρὰ ἐθνική. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι (κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη) ἀρχαιότερο εἶναι τὸ ὄνομα Γραικὸς γιὰ τὸ ἔθνος μας καὶ μὲ αὐτὸ μᾶς ὀνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι Ρωμαῖοι. Ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα (Καρλομάγνος καὶ τὸ περιβάλλον του) τὸ ἀνατολικὸ μέρος τῆς αὐτοκρατορίας («Βυζάντιο») ὀνομαζόταν Γραικία καὶ οἱ κάτοικοί της Γραικοί, ἀλλὰ μὲ...
μειωτικὴ ἔννοια (αἱρετικοὶ καὶ κίβδηλοι).
Τὸ ὑβριστικὸ αὐτὸ ὑπόβαθρο διατήρησε τὸ ὄνομα αὐτὸ στὰ χείλη τῶν δυτικῶν ὡς τὸν αἰώνα μας. Ἐνῶ, λοιπόν, καυχόμεθα καὶ γιὰ τὸ ὄνομά μας αὐτὸ (Γραικοί), ὅταν χρησιμοποιεῖται σὲ δυτικὰ κείμενα (παλαιότερα), πρέπει νὰ γνωρίζουμε τὴν ἀληθινή του σημασία.
Τὸ ὄνομα Γραικὸς στὴ Δύση, ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα, δηλώνει τὸν μὴ γνήσιο Ρωμαῖο, διότι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος διεκδικοῦσε ὁ Φραγκολατινικὸς κόσμος. Τὸ 962 ἱδρύθηκε ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του Καρλομάγνου, τοῦ μεγαλυτέρου ἐχθροῦ του Ἑλληνισμοῦ, ἡ «Ἁγία Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τοῦ γερμανικοῦ ἔθνους», ὑποκαθιστώντας (θεωρητικὰ) τὴν… Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως.
Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ὑπὸ τὴν (πραγματικὴ) ἡγεσία τῆς Γαλλίας (Φραγκίας) καὶ τῆς Γερμανίας (Τευτονίας), δηλαδὴ τῶν Φραγκολατινικῶν ἐθνοτήτων (οἱ σημερινοὶ Ἄγγλοι εἶναι οἱ Νορμανδοφράγκοι καὶ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης οἱ Λομβαρδοφράγκοι), δὲν μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθεῖ χωρὶς τὴ διάλυση τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Ρωμανίας. Ρωμανία ὀνομαζόταν ἡ αὐτοκρατορία, ποὺ ἐκτεινόταν ἀρχικὰ σ’ Ἀνατολὴ καὶ Δύση.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος γενικεύθηκε στὴν (ἀρχαία) Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τὸ 212 (Constitutio Antoniniana τοῦ Καρακάλλα). Ἀπὸ τὸ 330 ὅμως (ἐγκαίνια Νέας Ρώμης) ἡ αὐτοκρατορία γίνεται χριστιανικὴ καὶ ἑλληνικὴ (πλήρης ἐξελληνισμὸς ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ ὡς τὸν Ἡράκλειο, 6ος-7ος αἵ). μὴ λησμονοῦμε ὅτι καὶ ἡ Παλαιὰ Ρώμη (τῆς Ἰταλίας) ἔλαβε ὄνομα ἑλληνικὸ (Ρώμη), τὸν 4ο δὲ αἰώνα π.Χ. ὀνομαζόταν «πόλις ἑλληνὶς» (Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός).
Τὸ 330 ἡ νέα πρωτεύουσα τῆς νέας χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας (Μ. Κωνσταντῖνος) ὀνομάσθηκε (ὄχι Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ) Νέα Ρώμη, διότι ἡ Παλαιὰ Ρώμη μεταφέρθηκε ὁλόκληρη στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολὴ (Translatio Urbis). Τὸ ὄνομα Κωνσταντινούπολις θὰ τῆς δοθεῖ ταυτόχρονα πρὸς τιμὴν τοῦ ἱδρυτῆ της. Στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (380, κανόνας γ’ ) καὶ στὴν Δ’ (451, καν. 28) λέγεται ρητὰ ὅτι «εἰκότως» ἔλαβε ἡ νέα πρωτεύουσα ἴσα «πρεσβεία» μὲ τὴν Παλαιὰ Ρώμη, «διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν Νέαν Ρώμην».
Γι’ αὐτὸ ὅλοι οἱ αὐτοκράτορες, Ἕλληνες ἐκ καταγωγῆς στὴ συντριπτική τους πλειονότητα, ὡς τὸν οὐσιαστικὰ νεοέλληνα Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο († 1453), θὰ ὀνομάζονται καὶ θὰ αὐτοκαλοῦνται «αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων». Γιατί; Ἀπὸ τὸ 330 τὸ ὄνομα τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης εἶναι Ρωμανία. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀναφέρεται ἤδη τὸν 4ο αἰώνα ἀπὸ τὸν Μ. Ἀθανάσιο. Τὸ ὄνομα Βυζάντιο γιὰ τὸ κράτος θὰ ἐμφανιστεῖ γιὰ πρώτη φορὰ σὲ φράγκους συγγραφεῖς –Ἱερώνυμος Βὸλφ- τὸ 1562.
Πρὶν ἀπὸ τὸ ἔτος αὐτὸ ΠΟΤΕ δὲν ὀνομάσθηκε ἡ αὐτοκρατορία ΒΥΖΑΝΤΙΟ.
Οἱ κάτοικοι τοῦ κράτους ὀνομάζονται Ρωμαῖοι, μολονότι πολιτιστικὰ εἶναι ΟΛΟΙ Ἕλληνες καὶ πνευματικὰ Ὀρθόδοξοι. Ἑλληνισμὸς-Ρωμαϊκὸς κρατικὸς φορέας καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι τὰ συστατικὰ μεγέθη τῆς Νέας Αὐτοκρατορίας.
Βέβαια, τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς αὐτοκρατορίας εἶναι οἱ ἐκ καταγωγῆς (φυλετικά, δηλαδὴ) Ἕλληνες. Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ἦταν λοιπὸν κρατικό, σὲ μία αὐτοκρατορία ποὺ ἦταν πολιτιστικὰ (γλώσσα, παιδεία) ἀπόλυτα ἑλληνική, καὶ ὄχι φυλετικά, ἐπειδὴ δὲ ἡ Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη διὰ τῶν Ἁγίων της ἔγινε προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ὄνομα Ρωμαῖος σημαίνει, τελικά, Ὀρθόδοξος-πολίτης τῆς Νέας Ρώμης (ὄχι τῆς Παλαιᾶς, ποὺ ἔγινε τὸ κέντρο τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα-σχίσμα). Αὐτὸ ὁμολογοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς στὸν διάλογό τους μὲ τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους τὸν 18ο αἰώνα (1716-1725). «…πάλαι μὲν Ἑλλήνων, νῦν δὲ Γραικῶν καὶ Νέων Ρωμαίων διὰ τὴν Νέαν Ρώμην καλουμένων».
Οἱ Ἕλληνες δηλαδή, μαζὶ μὲ ὅλους τους Ὀρθοδόξους της Ἐθναρχίας (ποὺ ἦταν συνέχεια τῆς «Βυζαντινῆς» Αὐτοκρατορίας) ὀνομάζονται ἐδῶ Γραικοί, διότι ἔτσι μᾶς ὀνόμαζαν ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα οἱ Εὐρωπαῖοι (Grec, Grieche, Greco) καὶ Νέο – Ρωμαῖοι, ὡς πολίτες καὶ πνευματικὰ τέκνα τῆς ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ν. Σπηλιάδης (στενὸς συνεργάτης τοῦ Καποδίστρια) στὰ Ἀπομνημονεύματά του λέγει ὅτι ὁ Ι. Καποδίστριας ἤθελε νὰ δημιουργήσει «Νεορωμαϊκὴν αὐτοκρατορία» (ἀνακοίνωση καθηγ. Π. Χριστοπούλου), δηλαδὴ νὰ ἀναστήσει τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινούπολης, ποὺ φυσικὰ δὲν τὸ ἐνέκρινε ἡ Εὐρώπη τῶν ἀπογόνων του Καρλομάγνου.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος, συνεπῶς, ἂν μέχρι τὸ 330 μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ κατὰ κάποιο τρόπο ὄνομα δουλείας καὶ ὑποταγῆς, ἀπὸ τὸ ἔτος ἐκεῖνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὄνομα τιμῆς καὶ δόξας, ἀφοῦ μόνο αὐτὸ (καὶ ὄχι τὸ ἀνύπαρκτο ὡς κρατικό, μέχρι τὸ 1562, Βυζάντιο) χαρακτηρίζει τὴν αὐτοκρατορία μας καὶ τὴ θέση μας σ’ αὐτήν. Ρωμηὰ ἦταν ἡ Ἀθηναία Βασίλισσα Εὐδοκία (5ος αἵ.), Ρωμηὰ καὶ ἡ (κυβερνῶσα) αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, πάλι Ἀθηναία, τὸν 8ο αἵ.
Στὴν Ἀθήνα ἦλθε καὶ ὁ Ρωμαῖος ἀλλὰ Ἕλληνας Μακεδόνας, Βασίλειος Β’ ὁ Βουλγαροκτόνος, γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν Παναγία τὴν Ἀθηνιώτισσα στὸν Παρθενώνα. Εἶναι τραγικό, ἀλήθεια, αὐτὸ ποὺ λειτούργησε ἱστορικὰ ὡς σύνθεση εὐεργετικὴ γιὰ τὸ Ἔθνος-Γένος μας, ἐμεῖς οἱ δυτικοθρεμμένοι Νεοέλληνες νὰ τὸ ἐκλάβουμε ὡς ἀντίθεση.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ὅμως φανερώνει τὴν ταύτιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Ρωμαῖος σημαίνει τελικὰ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἐνῶ τὸ Ἕλλην, ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ μετὰ μπορεῖ νὰ σημαίνει μόνο τὸν ἀρχαιολάτρη τύπου Γεμιστοῦ-Πλήθωνος ἢ καὶ τὸν τέκτονα-ἐκδυτικισμένο καὶ Φραγκόφιλο. Ὅταν, συνεπῶς, ἀπορρίπτεται ἢ καὶ πολεμᾶται τὸ ὄνομα Ρωμαῖος-Ρωμηός, πρέπει νὰ ἐρευνᾶται καὶ ἡ αἰτία, ἡ προέλευση δηλαδὴ τῆς πολεμικῆς.
Εἶναι ἁπλῶς ἀνιστόρητη ἀρχαιολατρία, δυτικὴ ἐπίδραση ἢ καὶ πολεμικὴ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὡς Ρωμαῖοι οἱ Ἕλληνες δηλώνουμε τὸν σύνδεσμο τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν ὀρθόδοξη, ἁγιοπατερικὴ παράδοση καὶ τὴν ὀρθόδοξη ταυτότητά μας. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε τὴ συνείδηση ὅτι ἐθνικὰ-φυλετικὰ εἴμασθε Ἕλληνες ἢ (καὶ) Γραικοὶ (ὅλα δικά μας εἶναι) πνευματικά, ὅμως, δηλαδὴ στὴν πίστη μᾶς εἴμασθε Ρωμαῖοι-Ρωμηοί, δηλαδὴ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι ἐξωμότες Γραικύλοι καὶ «γενίτσαροι» πρὸς τὴν Ὀθωμανικὴ Ἀνατολὴ (Τουρκιὰ) ἢ τὴν ἀλλοτριωμένη Δύση (Φραγκιά).
Ὅταν οἱ πατέρες μας στὴ διάρκεια τῆς δουλείας ἔλεγαν γιὰ κάποιον Ἕλληνα: ἐτούρκευσε ἢ ἐφράγκευσε, σήμαινε: χάνοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη του, ἔπαυσε νὰ εἶναι καὶ Ἕλληνας. Αὐτά, βέβαια, ὡς τὸν 19ο αἰώνα. Στὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὸ «Βυζάντιο», νομικά, Ἕλληνας μπορεῖ νὰ εἶναι ὁποιοσδήποτε, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν καταγωγή του, ὡς πολίτης τοῦ κράτους, προστατευόμενος συνταγματικὰ –καὶ πολὺ ὀρθὰ- ἀπὸ τοὺς νόμους.
Βασικὴ βιβλιογραφία
* Πᾶν. Κ. Χρήστου, Οἱ περιπέτειες τῶν Ἐθνικῶν Ὀνομάτων τῶν Ἑλλήνων, Θεσσαλονίκη 1991.
* π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ἑλληνισμὸς Μετέωρος, Ἀθήνα 1992.
* Τοῦ ἰδίου, Πολιτικὴ καὶ Θεολογία, Κατερίνη 1990 σ. 51 κ.ε.
* π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἀθήνα 1975.
*Τὸ ὄνομα Ρωμηὸς καὶ ἡ ἱστορική του σημασία Περιοδικὸ ‘Ἐρῶ’, τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης, τεῦχος 1, ΙΑΝ-ΜΑΡ 2010
Το όνομα ΡΩΜΗΟΣ και η ιστορική του σημασία.
Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ.
Γιὰ τὸ ὄνομα Ρωμηὸς (=Ρωμαῖος) ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση, σ’ ἐκείνους φυσικὰ ποὺ ἐρασιτεχνικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἱστορία, ἐνῷ ὅσοι ἔχουν τὶς ἐπιστημονικὲς προϋποθέσεις μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν ἔννοια καὶ ἱστορικὴ σημασία τῶν ἐθνικῶν μας ὀνομάτων.
Τὸ ὄνομα «Ἕλλην» εἶναι τὸ κυριότερο ὄνομα τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἔννοιά του ὅμως ποικίλλει κατὰ περιόδους καὶ ἄλλοτε εἶναι φυλετικὴ καὶ ἄλλοτε ἐθνικὴ ἢ πολιτιστικὴ ἢ θρησκευτική, στοὺς τελευταίους δὲ αἰῶνες καθαρὰ ἐθνική. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι (κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη) ἀρχαιότερο εἶναι τὸ ὄνομα Γραικὸς γιὰ τὸ ἔθνος μας καὶ μὲ αὐτὸ μᾶς ὀνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι Ρωμαῖοι. Ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα (Καρλομάγνος καὶ τὸ περιβάλλον του) τὸ ἀνατολικὸ μέρος τῆς αὐτοκρατορίας («Βυζάντιο») ὀνομαζόταν Γραικία καὶ οἱ κάτοικοί της Γραικοί, ἀλλὰ μὲ...
μειωτικὴ ἔννοια (αἱρετικοὶ καὶ κίβδηλοι).
Τὸ ὑβριστικὸ αὐτὸ ὑπόβαθρο διατήρησε τὸ ὄνομα αὐτὸ στὰ χείλη τῶν δυτικῶν ὡς τὸν αἰώνα μας. Ἐνῶ, λοιπόν, καυχόμεθα καὶ γιὰ τὸ ὄνομά μας αὐτὸ (Γραικοί), ὅταν χρησιμοποιεῖται σὲ δυτικὰ κείμενα (παλαιότερα), πρέπει νὰ γνωρίζουμε τὴν ἀληθινή του σημασία.
Τὸ ὄνομα Γραικὸς στὴ Δύση, ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα, δηλώνει τὸν μὴ γνήσιο Ρωμαῖο, διότι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος διεκδικοῦσε ὁ Φραγκολατινικὸς κόσμος. Τὸ 962 ἱδρύθηκε ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του Καρλομάγνου, τοῦ μεγαλυτέρου ἐχθροῦ του Ἑλληνισμοῦ, ἡ «Ἁγία Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τοῦ γερμανικοῦ ἔθνους», ὑποκαθιστώντας (θεωρητικὰ) τὴν… Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως.
Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ὑπὸ τὴν (πραγματικὴ) ἡγεσία τῆς Γαλλίας (Φραγκίας) καὶ τῆς Γερμανίας (Τευτονίας), δηλαδὴ τῶν Φραγκολατινικῶν ἐθνοτήτων (οἱ σημερινοὶ Ἄγγλοι εἶναι οἱ Νορμανδοφράγκοι καὶ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης οἱ Λομβαρδοφράγκοι), δὲν μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθεῖ χωρὶς τὴ διάλυση τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Ρωμανίας. Ρωμανία ὀνομαζόταν ἡ αὐτοκρατορία, ποὺ ἐκτεινόταν ἀρχικὰ σ’ Ἀνατολὴ καὶ Δύση.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα Ρωμαῖος γενικεύθηκε στὴν (ἀρχαία) Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία τὸ 212 (Constitutio Antoniniana τοῦ Καρακάλλα). Ἀπὸ τὸ 330 ὅμως (ἐγκαίνια Νέας Ρώμης) ἡ αὐτοκρατορία γίνεται χριστιανικὴ καὶ ἑλληνικὴ (πλήρης ἐξελληνισμὸς ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ ὡς τὸν Ἡράκλειο, 6ος-7ος αἵ). μὴ λησμονοῦμε ὅτι καὶ ἡ Παλαιὰ Ρώμη (τῆς Ἰταλίας) ἔλαβε ὄνομα ἑλληνικὸ (Ρώμη), τὸν 4ο δὲ αἰώνα π.Χ. ὀνομαζόταν «πόλις ἑλληνὶς» (Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός).
Τὸ 330 ἡ νέα πρωτεύουσα τῆς νέας χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας (Μ. Κωνσταντῖνος) ὀνομάσθηκε (ὄχι Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ) Νέα Ρώμη, διότι ἡ Παλαιὰ Ρώμη μεταφέρθηκε ὁλόκληρη στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολὴ (Translatio Urbis). Τὸ ὄνομα Κωνσταντινούπολις θὰ τῆς δοθεῖ ταυτόχρονα πρὸς τιμὴν τοῦ ἱδρυτῆ της. Στὴ Β’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (380, κανόνας γ’ ) καὶ στὴν Δ’ (451, καν. 28) λέγεται ρητὰ ὅτι «εἰκότως» ἔλαβε ἡ νέα πρωτεύουσα ἴσα «πρεσβεία» μὲ τὴν Παλαιὰ Ρώμη, «διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν Νέαν Ρώμην».
Γι’ αὐτὸ ὅλοι οἱ αὐτοκράτορες, Ἕλληνες ἐκ καταγωγῆς στὴ συντριπτική τους πλειονότητα, ὡς τὸν οὐσιαστικὰ νεοέλληνα Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο († 1453), θὰ ὀνομάζονται καὶ θὰ αὐτοκαλοῦνται «αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων». Γιατί; Ἀπὸ τὸ 330 τὸ ὄνομα τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης εἶναι Ρωμανία. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀναφέρεται ἤδη τὸν 4ο αἰώνα ἀπὸ τὸν Μ. Ἀθανάσιο. Τὸ ὄνομα Βυζάντιο γιὰ τὸ κράτος θὰ ἐμφανιστεῖ γιὰ πρώτη φορὰ σὲ φράγκους συγγραφεῖς –Ἱερώνυμος Βὸλφ- τὸ 1562.
Πρὶν ἀπὸ τὸ ἔτος αὐτὸ ΠΟΤΕ δὲν ὀνομάσθηκε ἡ αὐτοκρατορία ΒΥΖΑΝΤΙΟ.
Οἱ κάτοικοι τοῦ κράτους ὀνομάζονται Ρωμαῖοι, μολονότι πολιτιστικὰ εἶναι ΟΛΟΙ Ἕλληνες καὶ πνευματικὰ Ὀρθόδοξοι. Ἑλληνισμὸς-Ρωμαϊκὸς κρατικὸς φορέας καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι τὰ συστατικὰ μεγέθη τῆς Νέας Αὐτοκρατορίας.
Βέβαια, τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς αὐτοκρατορίας εἶναι οἱ ἐκ καταγωγῆς (φυλετικά, δηλαδὴ) Ἕλληνες. Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ἦταν λοιπὸν κρατικό, σὲ μία αὐτοκρατορία ποὺ ἦταν πολιτιστικὰ (γλώσσα, παιδεία) ἀπόλυτα ἑλληνική, καὶ ὄχι φυλετικά, ἐπειδὴ δὲ ἡ Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη διὰ τῶν Ἁγίων της ἔγινε προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ὄνομα Ρωμαῖος σημαίνει, τελικά, Ὀρθόδοξος-πολίτης τῆς Νέας Ρώμης (ὄχι τῆς Παλαιᾶς, ποὺ ἔγινε τὸ κέντρο τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα-σχίσμα). Αὐτὸ ὁμολογοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς στὸν διάλογό τους μὲ τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους τὸν 18ο αἰώνα (1716-1725). «…πάλαι μὲν Ἑλλήνων, νῦν δὲ Γραικῶν καὶ Νέων Ρωμαίων διὰ τὴν Νέαν Ρώμην καλουμένων».
Οἱ Ἕλληνες δηλαδή, μαζὶ μὲ ὅλους τους Ὀρθοδόξους της Ἐθναρχίας (ποὺ ἦταν συνέχεια τῆς «Βυζαντινῆς» Αὐτοκρατορίας) ὀνομάζονται ἐδῶ Γραικοί, διότι ἔτσι μᾶς ὀνόμαζαν ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα οἱ Εὐρωπαῖοι (Grec, Grieche, Greco) καὶ Νέο – Ρωμαῖοι, ὡς πολίτες καὶ πνευματικὰ τέκνα τῆς ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ν. Σπηλιάδης (στενὸς συνεργάτης τοῦ Καποδίστρια) στὰ Ἀπομνημονεύματά του λέγει ὅτι ὁ Ι. Καποδίστριας ἤθελε νὰ δημιουργήσει «Νεορωμαϊκὴν αὐτοκρατορία» (ἀνακοίνωση καθηγ. Π. Χριστοπούλου), δηλαδὴ νὰ ἀναστήσει τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινούπολης, ποὺ φυσικὰ δὲν τὸ ἐνέκρινε ἡ Εὐρώπη τῶν ἀπογόνων του Καρλομάγνου.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος, συνεπῶς, ἂν μέχρι τὸ 330 μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ κατὰ κάποιο τρόπο ὄνομα δουλείας καὶ ὑποταγῆς, ἀπὸ τὸ ἔτος ἐκεῖνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὄνομα τιμῆς καὶ δόξας, ἀφοῦ μόνο αὐτὸ (καὶ ὄχι τὸ ἀνύπαρκτο ὡς κρατικό, μέχρι τὸ 1562, Βυζάντιο) χαρακτηρίζει τὴν αὐτοκρατορία μας καὶ τὴ θέση μας σ’ αὐτήν. Ρωμηὰ ἦταν ἡ Ἀθηναία Βασίλισσα Εὐδοκία (5ος αἵ.), Ρωμηὰ καὶ ἡ (κυβερνῶσα) αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, πάλι Ἀθηναία, τὸν 8ο αἵ.
Στὴν Ἀθήνα ἦλθε καὶ ὁ Ρωμαῖος ἀλλὰ Ἕλληνας Μακεδόνας, Βασίλειος Β’ ὁ Βουλγαροκτόνος, γιὰ νὰ προσκυνήσει τὴν Παναγία τὴν Ἀθηνιώτισσα στὸν Παρθενώνα. Εἶναι τραγικό, ἀλήθεια, αὐτὸ ποὺ λειτούργησε ἱστορικὰ ὡς σύνθεση εὐεργετικὴ γιὰ τὸ Ἔθνος-Γένος μας, ἐμεῖς οἱ δυτικοθρεμμένοι Νεοέλληνες νὰ τὸ ἐκλάβουμε ὡς ἀντίθεση.
Τὸ ὄνομα Ρωμαῖος ὅμως φανερώνει τὴν ταύτιση Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Ρωμαῖος σημαίνει τελικὰ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἐνῶ τὸ Ἕλλην, ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ μετὰ μπορεῖ νὰ σημαίνει μόνο τὸν ἀρχαιολάτρη τύπου Γεμιστοῦ-Πλήθωνος ἢ καὶ τὸν τέκτονα-ἐκδυτικισμένο καὶ Φραγκόφιλο. Ὅταν, συνεπῶς, ἀπορρίπτεται ἢ καὶ πολεμᾶται τὸ ὄνομα Ρωμαῖος-Ρωμηός, πρέπει νὰ ἐρευνᾶται καὶ ἡ αἰτία, ἡ προέλευση δηλαδὴ τῆς πολεμικῆς.
Εἶναι ἁπλῶς ἀνιστόρητη ἀρχαιολατρία, δυτικὴ ἐπίδραση ἢ καὶ πολεμικὴ κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας; Ὡς Ρωμαῖοι οἱ Ἕλληνες δηλώνουμε τὸν σύνδεσμο τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν ὀρθόδοξη, ἁγιοπατερικὴ παράδοση καὶ τὴν ὀρθόδοξη ταυτότητά μας. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε τὴ συνείδηση ὅτι ἐθνικὰ-φυλετικὰ εἴμασθε Ἕλληνες ἢ (καὶ) Γραικοὶ (ὅλα δικά μας εἶναι) πνευματικά, ὅμως, δηλαδὴ στὴν πίστη μᾶς εἴμασθε Ρωμαῖοι-Ρωμηοί, δηλαδὴ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι ἐξωμότες Γραικύλοι καὶ «γενίτσαροι» πρὸς τὴν Ὀθωμανικὴ Ἀνατολὴ (Τουρκιὰ) ἢ τὴν ἀλλοτριωμένη Δύση (Φραγκιά).
Ὅταν οἱ πατέρες μας στὴ διάρκεια τῆς δουλείας ἔλεγαν γιὰ κάποιον Ἕλληνα: ἐτούρκευσε ἢ ἐφράγκευσε, σήμαινε: χάνοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη του, ἔπαυσε νὰ εἶναι καὶ Ἕλληνας. Αὐτά, βέβαια, ὡς τὸν 19ο αἰώνα. Στὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὸ «Βυζάντιο», νομικά, Ἕλληνας μπορεῖ νὰ εἶναι ὁποιοσδήποτε, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν καταγωγή του, ὡς πολίτης τοῦ κράτους, προστατευόμενος συνταγματικὰ –καὶ πολὺ ὀρθὰ- ἀπὸ τοὺς νόμους.
Βασικὴ βιβλιογραφία
* Πᾶν. Κ. Χρήστου, Οἱ περιπέτειες τῶν Ἐθνικῶν Ὀνομάτων τῶν Ἑλλήνων, Θεσσαλονίκη 1991.
* π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ἑλληνισμὸς Μετέωρος, Ἀθήνα 1992.
* Τοῦ ἰδίου, Πολιτικὴ καὶ Θεολογία, Κατερίνη 1990 σ. 51 κ.ε.
* π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἀθήνα 1975.
*Τὸ ὄνομα Ρωμηὸς καὶ ἡ ἱστορική του σημασία Περιοδικὸ ‘Ἐρῶ’, τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης, τεῦχος 1, ΙΑΝ-ΜΑΡ 2010
«Εγώ είμαι τυχερή γιατί θα πάρω δύο σημαίες»
Σάββατο, 16 Ιούλιος 2011 01:43
Μοιραστείτε την ανάρτηση
Είναι η ΕΛΛΗΝΙΔΑ μητέρα των διδύμων κληρωτών, των Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στη φονική έκρηξη που σημειώθηκε στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης». Είχε το κουράγιο να σταθεί όρθια, να μιλήσει για τα παιδιά της σε εκδήλωση διαμαρτυρίας αλλά και συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων, που πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό.
Όταν η μάνα σηκώθηκε να μιλήσει για τα παιδιά της, ο κόσμος «πάγωσε», πνιγμένος στα δάκρυα. Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ εκείνη μάνα, ευχαρίστησε τον κόσμο για τη συμπαράστασή του και είπε ότι τη στιγμή που κατάλαβε τι την περιμένει, «σκέφθηκε την Παναγία όταν ήταν κάτω απ' το σταυρό και έβλεπε το γιο της να υποφέρει και να πεθαίνει», όπως έγραψε ο κυπριακός Τύπος. Δεν έχασε όμως την πίστη και τα εθνικά ιδανικά της.
Και όπως έγραψαν οι κυπριακές εφημερίδες, «όταν κάποια στιγμή αναφέρθηκε ότι λόγω της κατάστασης των νεκρών αυτό που στην ουσία θα παραλάβουν οι οικογένειες ήταν απλά σημαίες, τότε η μάνα αυτή περήφανα είπε, ‘εγώ είμαι τυχερή γιατί θα πάρω δύο σημαίες'. Όσο για τους υπεύθυνους, είπε ότι αυτοί θα τιμωρηθούν από το Θεό, γιατί Εκείνος βλέπει και κρίνει.
Δεν μετάνιωσε που έστειλε τα παιδιά της στο Στρατό, είπε και υπογράμμισε πως έλεγε στα παιδιά της ότι «εγώ και ο πατέρας σας, σας μεγαλώναμε 19 χρόνια με κόπο και αίμα και δεν θα πάω τώρα να υπογράψω ότι είστε πελλοί». Και τα μεγάλωσαν καλά... Έτρεξαν στη μονάδα τους να σβήσουν τη φωτιά, πέφτοντας στο βωμό του καθήκοντος.
Σάββατο, 16 Ιούλιος 2011 01:43
Μοιραστείτε την ανάρτηση
Είναι η ΕΛΛΗΝΙΔΑ μητέρα των διδύμων κληρωτών, των Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στη φονική έκρηξη που σημειώθηκε στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης». Είχε το κουράγιο να σταθεί όρθια, να μιλήσει για τα παιδιά της σε εκδήλωση διαμαρτυρίας αλλά και συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων, που πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό.
Όταν η μάνα σηκώθηκε να μιλήσει για τα παιδιά της, ο κόσμος «πάγωσε», πνιγμένος στα δάκρυα. Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ εκείνη μάνα, ευχαρίστησε τον κόσμο για τη συμπαράστασή του και είπε ότι τη στιγμή που κατάλαβε τι την περιμένει, «σκέφθηκε την Παναγία όταν ήταν κάτω απ' το σταυρό και έβλεπε το γιο της να υποφέρει και να πεθαίνει», όπως έγραψε ο κυπριακός Τύπος. Δεν έχασε όμως την πίστη και τα εθνικά ιδανικά της.
Και όπως έγραψαν οι κυπριακές εφημερίδες, «όταν κάποια στιγμή αναφέρθηκε ότι λόγω της κατάστασης των νεκρών αυτό που στην ουσία θα παραλάβουν οι οικογένειες ήταν απλά σημαίες, τότε η μάνα αυτή περήφανα είπε, ‘εγώ είμαι τυχερή γιατί θα πάρω δύο σημαίες'. Όσο για τους υπεύθυνους, είπε ότι αυτοί θα τιμωρηθούν από το Θεό, γιατί Εκείνος βλέπει και κρίνει.
Δεν μετάνιωσε που έστειλε τα παιδιά της στο Στρατό, είπε και υπογράμμισε πως έλεγε στα παιδιά της ότι «εγώ και ο πατέρας σας, σας μεγαλώναμε 19 χρόνια με κόπο και αίμα και δεν θα πάω τώρα να υπογράψω ότι είστε πελλοί». Και τα μεγάλωσαν καλά... Έτρεξαν στη μονάδα τους να σβήσουν τη φωτιά, πέφτοντας στο βωμό του καθήκοντος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)